Historia d'Aragón

De Biquipedia
Situación d'Aragón, comunidat autonoma d'a Espanya contemporania.
Portalada d'a obra historica de Cheronimo de Blancas, Aragonensium rerum comentarii, publicato en 1588 en Zaragoza per os fraires Lorient e Diego Robles. Se tracta d'una d'as primeras historias d'Aragón.

A presencia humana en as tierras que hue forman a Comunidat Autonoma d'Aragón data de fa quantos milenios, pero Aragón, como muitas d'as actuals rechions historicas, ye fruito d'a Edat Meya. O nombre d'Aragón apareixe por primera vegada en l'anyo 828.

A Historia d'Aragón prencipia con a invasión musulmana en o sieglo VIII. Dende allora iría enamplando as suyas mugas mientres os sieglos en os que primer fue Condau, dimpués Reino, e mes tardi Consello e Audiencia, dica constituir hue en día una Comunidat Autonoma, tot ixo a tamas de mancar d'unidat cheografica u natural, lingüistica e mesmo etnica.

En a Edat Meya se forcha e afinca l'Aragón actual. Os suyos prencipals pilars fuoron a Corona, as Cortz, a Deputación d'o Reino e o Dreito foral. Cabecera dende o sieglo XII d'una federación d'estatos d'entidat diversa, a Corona d'Aragón; o suyo peso especifico fue eslanguindo china a chana adintro d'ella dica plegar a l'Edat Muderna, quan s'integró en un encara mes centralizato Reino d'Espanya. Cal sinyalar que en 1412 en o Compromís de Casp a dinastia que escomencipió a reinar, per muerte d'o zaguero hereu d'a casa anterior estio a casa castellana d'os Trastamara.

Dende l'incident de 1591, anyada quan Felipe II d'Espanya mata a o chusticia d'Aragón, Don Chuan V de Lanuza, dica o sieglo XVIII, anyada de 1707 quan fuoron proclamatos os Decretos de Nueva Planta, Aragón fue cedendo china chana totz os suyos dreitos, fueros e atras particulatz historicas que heba conseguiu con o paso d'as anyadas.

A Guerra d'o Francés en proporcionó d'enchaquias de reactivación. mientres lo sieglo XIX, os carlistas, que miroron adeptos ta la suya causa en ista tierra, ofreixioron a retornar pasatas libertatz forals.

Asinas en o sieglo XX, en a etapa republicana, o sentimiento rechionalista agafa mayors cotas, pero a Guerra Civil espanyola borró totz os prochectos autonomicos.

O rechimen franquista adormió as langarias aragonesistas que huei, reforzatas, preban d'acucutar.

Prehistoria[editar | modificar o codigo]

Se veiga Aragón en a Prehistoria

Periodo paleolitico[editar | modificar o codigo]

O Paleolitico en Aragón (ortografía d'as normas graficas de l'aragonés de 1987).

Os testimonios mes antigos de vida humana en Aragón se'n remuntan ta l'epoca d'as glaciacions, en o Pleistoceno meyo, fa bells 600 000 anyos, mientres lo Paleolitico Inferior. Istas poblacions en dixoron de testimonios d'artesanía achelense. Se son ovtos bifaces de pedrenya e fendidors de quarcita, en particular en as faixas de Sant Blas en Teruel, en a zona de Cauvaca en Casp, en o Barranco d'Arbolitas amán de Borcha e tamién en a redolada de Calatayú, en a zona de Miedes. A val de Xalón en ye allora una zona a-saber-lo abundant.

Mientres a glaciación de Würm, arredol d'o 80 000 a.C., aparixió un nuevo tipo humán en ista rechión, l'hombre de Neandertal. Muitas restas humanas, como caixals, se son aobatas en as Esplugas d'os Moros de Gabasa, amán de Uesca. mientres lo Paleolitico Meyo se desembolicó a cultura d'o Musteriense, que remanió dica o 40 000 a.C., aproximatament. Ista se caracteriza per o treballo d'a pedrenya en forma de punta, rasqueta e de dients, pero igualment per un important treballo d'o ueso. Os puestos mes conoixitos son o d'o Covacho Eudoviches d'Alacón en Teruel, a d'a Fuent d'o Trucho en Colungo e as d'as Esplugas d'os Moros de Gabasa.

En o Paleolitico Superior, que escomencipia arredol d'o 40 000 a.C., aparixioron dos nuevas culturas: a Solutrense e a Magdaleniense. A Solutrense ye particularment bien representata en a Espluga de Chaves, en Bastarás, a on se son trobatas puntas ta cusir, radederas e burils. A cultura Magdaleniense nos n'ha dixato d'obchectos en ueso, como de sagaillas, u d'en piedra, como de microlitos. A crapa e o conello sembla estar os animals mes cazatos per istos hombres.

Periodo epipaleolitico[editar | modificar o codigo]

As restas de l'Epipaleolitico, entre o sietén e o cinquén milenio a.C., se concentran en o Baixo Aragón. Os obchectos microliticos se fan mes numerosos, entre que a decoración ye cada vegada mes cheometrica, emplegando-ne de formas de trianglos, trapezios e semilunas.

L'habitat se gosa desembolicar a o largo de paretes cantalosas poco fundas, enfilato enta o sol e dominando os ríos Matarranya e Algars. Os puestos prencipals son os d'os dos recuestos d'as Botiguería d'os Moros e os d'Els Secans en Mazalión en a provincia de Teruel; e os puestos d'a Costalena en Maella, d'El Serdà e d'o Sol de la Pinyera en Favara en a provincia de Zaragoza. A economía d'istas poblacions contina estando esencialment depredadera, alazetata en a caza, a pesca e a collita.

Periodo neolitico[editar | modificar o codigo]

O Neolitico en Aragón.

En a primera metat d'o cinquén milenio antis de Cristo aparixió una nueva traza de vida alazetata en una economía de productors, conoixedors de l'agricultura e d'a ganadería, que continan cazando-ne d'animals como una actividat complementaria.

A existencia de molins de man, de piedra dura, atestiguan l'actividat d'a moltura, d'a mesma traza que bellas estrals pulimentatas presentan en o tallo racadas d'estar-se emplegatas como ixuelas ta fainas agricolas.

Se troban restas neoliticas en as Sierras Exteriors Uescanas y en o Baixo Aragón.

Protohistoria[editar | modificar o codigo]

Periodo calcolitico[editar | modificar o codigo]

O periodo calcolitico se caracteriza per dos fenomenos: a multiplicación d'as construccions megaliticas y a extensión d'a cultura d'o vaso campaniforme. Os megalitos mes importants s'observan en as sierras exteriors y en as altas vals pirinencas.

Edat de Bronze[editar | modificar o codigo]

Fegura femenina de terracota, d'a Edat d'o Bronze final, entre o 650 e 500 a.C., bata en Fuents d'Ebro.

En a espluga d'o Moro d'Olbena se son trobatas puntas de flechas en ueso, que datan d'os sieglos XVI e XV antis de Cristo e que son os millors eixemplos d'o Bronze antigo.

O Bronze meyo n'ha furnito d'importants chacimientos en a comarca de Monzón, con mes de 200 estrals pulimentatas amán d'os puestos d'o tozal Marcullo, Pialfor, Conchel, Morilla e o tozal Franché. As ceramicas son eslavatas, a vegadas decoratas con chicotz bolos sobre l'ansa. Os obchectos metalicos se multiplican con punchons rectangulars, punyals triangulars e rebladuras. A intensa actividat agricola ye enfortita per l'important numero de falces de pedrenya. Igualment se son trobatos puestos habitatos en o curso baixo d'a Cinca, amán d'os ríos Sosa e Alcanadre.

Os zaguers periodos d'a Edat d'o Bronze final, arredol d'o 1 100 a.C., se caracterizan per a cultura d'os campos d'urnas. Se tracta de poblacions indoeuropeas, orichinarias d'o centro d'Europa, qui se mezcloron con as poblacions mediterranias. Istos incineraban lurs muertos y en ficaban as cenisas en urnas funerarias. Eixemplos n'existen en a espluga d'o Moro en Olbena, a Masada del Ratón en Fraga e o Cabezo de Monleón en Casp. A fuga d'a metalurchia se caracteriza per l'augmento d'os moldes de fundición que se son trobatos en puestos habitatos.

Edat de Fierro[editar | modificar o codigo]

Escritura ibera. Un bronze d'o sieglo I a.C. trobato en a muga d'as actuals provincias de Soria e de Zaragoza.
Os pueblos d'Espanya en o 200 a.C.

A Edat de Fierro ye millor documentata. Os puestos anteriors continan estando ocupatos sinse interrupción. Mesmo as necropolis continan fendo honra a os ganaders, agricultors e artesanos d'o nuevo periodo.

L'actividat comercial, en particular con os fenicios, os etruscos e os griegos, se desembolicó y emparó a metalurchia d'o fierro. Os trastes e l'armamento se modernizoron e se perfeccionoron, como se puet cuaternar en os chacimientos de Piuró del Barranc Fondo e de San Cristóbal en Mazalión, que n'alzan de vasos d'estilo fenicio, u en Zaila e Calazeit, a on se son trobatos obchectos importatos de Creta.

En o sieglo VI a.C. coexistiban en Aragón sies grupos distinctos, que perteneixen a os grupos ibero, celta e aquitano: os vascons, os suesetans, os sedetans, os chacetans, os ilerchetz e os celtibers citeriors.[1] Totz istos yeran grupos iberizatos, sedentarios, instalatos en lugars fixos. Os exemplos mas acucutatos se troban en o Cabezo de Monleón y en a Loma de Brunos en Casp, en o Puntal en Fraga y en o Roquizal del Rullo en Favara.

O sistema social s'alazetaba en o grupo familiar, constituito por bellas quatre cheneracions. As actividatz economicas yeran principalment l'agricultura e a ganadería. O poder yera exercito por un rei, rodiato por a población masculina que s'arroclaba en asambleya.

Edat Antiga[editar | modificar o codigo]

Se veiga Aragón en a Edat Antiga

Conquiesta punica[editar | modificar o codigo]

Expansión cartachinesa en Iberia entre lo 237 e lo 206 a.C. (mapa en francés).

A partir d'o 237 a.C., chus o mando d'Halmicar Barca, e dimpuesas chus o mando de su choven Hasdrubal, os cartachineses s'ixeminoron rapedament por Espanya. Os ilercavons, os ilerchetz e os lacetans pasoron parcialment ta l'autoridat d'Hannibal Barca. Ista rechión devién una reserva de trigo, de metals preciosos e de soldatos apreciatos.

A partir d'o 219 a.C., Espanya devién o campo de batalla d'os romans e os cartachineses mientres a Segunda Guerra Punica. En o 217 a.C., Publio Cornelio Scipión marcha contra la capital d'os ilerchetz, aliatos d'Hasdrubal, dimpuesas contra os lacetans, a qui vence. Pero a o cabo d'anyo, una vegada partitos os romans, Mandonio, rei d'os ilerchetz, subleva o suyo pueblo contra Roma e ixarrota os territorios d'os aliatos d'ells. Publio Cornelio esparrica istas clicas, pero ista sublevación torna a levar a Hasdrubal enta o norte de l'Ebro.

Os celtibers, por lur parti, ninvioron una delegación ta Publio Cornelio e facioron un alcuerdo. Roma los puixó ta enrestir o territorio cartachinés: prenioron por enrestida tres ciudatz e consiguioron dos victoria contra Hasdrubal, causando-ne arredol de 15 000 muertos e 4 000 prisioners.

A dificil conquiesta romana[editar | modificar o codigo]

Conquiesta d'a Peninsula Iberica por os romans entre o Sieglo III e I a.C..
Mugas d'a provincia romana d'Hispania Citerior en o 197 a.C.

En o 204 a.C., Cartago paró cuenta de que a guerra yera perdita, negoció con Scipión l'Africán, y acceptó as condicions que Scipión li imposó, entre as qualas yera l'albandono d'Espanya. En o 197 a.C., os territorios romans d'Espanya s'organizoron en dos provincias: a Hispania Ulterior y a Hispania Citerior, ista zaguera con capital en Tarraco. L'administración en pertocaba dos vegadas a l'anyo a dos pretors, encara que ista no yera perén efectiva.

Pero, en o mesmo anyo, Sempronio, pretor d'a Hispania Citerior, tenió que revifar-se con un devantamiento cheneral que prevocó a redota de l'exercito román e a muerte d'o pretor. O Senau ninvió a lo cónsul Catón chunto con un exercito de 60 000 hombres. Por tant, os pueblos d'a rechión —treito d'os Ilerchetz, qui negocioron lur rendición con Catón,— continoron o combate. Catón acotoló a os rebeldes e prenió de nuevo lo control d'a provincia mientres l'estiu d'ixa anyada, pero no consiguió atrayer-se as favors d'a población local e d'os celtibers. Aprés una demonstración de fuerza, convenció a istos zaguers de tornar de nuevo ta casa. Pero a sumisión d'os indichenas no estió pas que aparent: a lo que se sonsonió que Catón tornaba ta Italia, se reactivó a rebelión. Catón i respondió firmement: acotoló lo devantamiento e vendió a os prisioners como esclavos e tornó a dentrar trunfal en Roma.

A rebelión s'estendilló a tota la peninsula, o que n'entranyó de perdas elevatas ta l'exercito román, que a suya metat d'efectivos, en o 184 a.C., n'estió muerta. Manlio Acidín, pretor d'a Citerior, se concaró con os celtibers en Calagorra en o 184 a.C., entre que Cayo Terencio Varrón redotó a os suesetans e s'apoderó de lur capital, Corbio.

A conquiesta d'a zona central, ocupata por os celtibers, estió encetata en l'anyo 181 a.C. por Quinto Fabio Flaco. Iste consiguió qualques victorias contra os celtibers. Manimenos, a conquiesta ye principalment obra de Tiberio Sempronio Graco entre o 179 e o 178 a.C., qui conquirió trenta ciudatz e lugars, a vegadas meyant pactos u aprofitando-ne d'a rivalidat entre celtibers e vascons.

Os proconsuls (u propietarios seguntes as anyadas) qui gubernaban as provincias prenioron o costumbre d'enrequir-se a coste d'a población: os presents aforzatos y l'abuso yeran practicas comuns. mientres os suyos desplazamientos, o pretor u proconsul s'alochaba de gufanya y obligaban a entregar-lis-ne de granos a baixo pre a ell, a la suya familia, a los suyos funcionarios u a os suyos soldatos. O Senau román, aprés haber recibito una embaixada d'as provincias hispanicas, en promulgó en o 171 a.C. de leis ta lo dominio.

Os problemas persitioron dica o 133 a.C., quan estió estricallata la ciudat celtibera de Numancia, o zaguer bastión d'os celtibers.

En o 82 a.C., Aragón estio lo scenario d'a Guerra Civil Romana, entre que lo gubernador Quinto Sertorio, d'o partito marián, se cubilló en Uesca. Os escaramucios continoron dica o 72 a.C. e a rendición de Quinto Sertorio.

Administración romana[editar | modificar o codigo]

Coventos churidicos d'Hispania en o sieglo II.

En a primera división territorial d'a Hispania romana, en o 197 a.C., l'Aragón actual remanió incluito adintro d'a Hispania Citerior. A o cabo d'as guerras lusitano-ibéricas, os territorios controlatos por Roma s'enamploron considerablement, dica cubrir tota la Peninsula Iberica. Agripa reformó as divisions provincials en o 27 a.C. e decidió de formar tres provincias en Hispania: a Betica, a Lusitania e a Hispania Tarraconense. Ye ista zaguera provincia ta que perteneixioron os territorios actuals aragoneses.

Chus o reinato de Claudio, as provincias hispanicas son atra vez trestallatas en conventos churidicos. A mayor parti d'Aragón formó allora o Convento Churidico Cesaraugustán, que pendeba de Caesaraugusta, ye dicir, de l'actual Zaragoza. Iste convento abracaba dos colonias, Celsa (Viliella d'Ebro actual) e Caesaraugusta, antimás de decisiet ciudatz d'as vals de l'Ebro, d'o Xalón, d'o Segre, d'a Cinca e d'o Henares, que as mas importants en son Bilbilis (actual Calatayú), Ilerda (actual Leida), Calagurris (actual Calagorra), Osca (actual Uesca), Turiasso (actual Tarazona), Ercavica (actual Cañaveruelas) e Complutum (actual Alcalá de Henares).

Hispania aprés a división provincial de Dioclecián (texto en latín).

Caesaraugusta fue un centro administrativo important. Os afers relevants de tot o convento podeban estar-bi chudgatos en segunda instancia. Antimás, espleitaba d'un paper relichioso de primer ran, car heba un culto propio dato a o Chenio d'o Convento Cesaraugután (en latín Genius Conventi Caesaraugustani). Iste chenio román en recibiba de culto, d'homenaches, de sacrificios e d'ofrendas de totas as ciudatz d'a circumscripción administrativa. O concello d'o convento (en latín concilium conventi) s'arroclaba tamién en Caesaraugusta: ista asambleya consultiva arroclaba a las prencipals familias d'a ciudat ta dar lurs opinions sobre os afers que pertocaba a o convento churidico.

A o cabo d'o sieglo III, con a enchaquia d'a reforma administrativa de Dioclecián, a Tarraconense se trestallaba en tres nuevas provincias: a Tarraconense, a Cartachinense e a Galecia, formando ellas mesmas parti d'a diocesi d'Hispania. Sembla, doncas, que os conventos churidicos se suprimioron allora, o que suposó una perda notable d'influencia ta Caesaraugusta, entre que o conchunto de funcions administrativas fuoron asumitas dende allora por a ciudad de Tarraco (actual Tarragona).

A la fin, a o cabo d'o sieglo IV, se produció a zaguera reforma administrativa: a muga entre a Tarraconense e a Cartachinense s'establió en o río Ebro, o que dixó l'actual territorio aragonés chus a dependencia de dos ciudatz exteriors: Tarraco e Carthago Nova (actual Cartachena).

Romanización[editar | modificar o codigo]

Estatua d'Augusto, amán d'as restas d'as murallas romanas de Zaragoza.
Teatro román de Caesaraugusta, actual Zaragoza e capital d'un convento churidico. S'edificó chus Augusto e Tiberio.

En qualques sieglos, a cultura romana s'implantó en Hispania, en particular en a Tarraconense. Os costumbres, a relichión, as leis e a traza de vida romana s'imposoron sobre a población indichena, formando allora la cultura hispanorromana. Os meyos ta la espardidura e lo dominio d'a cultura romana son numerosos.

Un d'os primers quefers d'os ocupants romans fue a renovación e, si caleba, a creación de vías ta amillorar as comunicacions e a capacidat d'absorber-ne de población nueva en istas zonas. Asinas, Caesaraugusta (actual Zaragoza) devenió un nyudo de comunicación central en o suyo convento churidico.

A romanización, manimenos, fue esencialment un feito urbán. mientres lo periodo román, o conchunto de ciudatz ibericas anteriors fuoron restablitas y en recibioron d'as conseqüents infrastructuras monumentals. As restas en son visteras encara en Caesaraugusta (actual Zaragoza), Osca (actual Uesca) e Bilbilis (actual Calatayú). Bi habió, doncas, una millora d'a urbanización d'as ciudatz e a construcción d'infrastructuras. Caesaraugusta ye un excelent exemplo d'istas ciudatz romanas que surtioron en o sieglo I: un foro, unas termas, alcanduces, un teatro, un puerto fluvial, un puent sobre l'Ebro e unas murallas.

A creación de colonias fue tamién un factor de romanización. S'establioron con l'obchectivo de recompensar a las tropas de soldatos romans liberatos de lurs obligacions, pero tamién ta controlar os territorios vicins. Se conoixe en Aragón a existencia d'a colonia Victrix Ivlia Celsa (actual Viliella d'Ebro) e de Caesaraugusta (actual Zaragoza), establita ista zaguera en o 14 aC, probablement o 23 d'aviento, sobre un plazamiento d'una ciudat iberica anterior, Salduie. Ista s'establió en o contexto d'a reorganización d'as provincias d'Hispania por Augusto aprés a suya victoria en as guerras cantabras e se fizo iste establimiento a favor d'os soldatos d'as lechions IIII Macedonica, VI Victrix e X Gemina.

Mosaico de Venus y Eros, trobato en a villa de Fortunatus en Fraga, construita en o sieglo IV.

A romanización s'alazeta tamién sobre a creación d'amplos latifundios, villas centratas en a producción agricola extensiva. Istos dominios yeran a vegadas propiedat de familias cabaleras oriundas de Roma u d'Italia, pero a mayoría perteneixeban a familias indichenas qui heban adoptato los costumbres romans. A villa de Fortunatus, amán de Fraga, ye un buen exemplo d'istas propiedatz ricas e comodas, habitatas por l'aristocracia local, siguindo lo gusto román.

Eslanguida de Roma[editar | modificar o codigo]

Vandalos, suebos y alans[editar | modificar o codigo]

As migracions chermanicas entre o sieglo III e o sieglo V en Europa (mapa en alemán).

A meyatos d'o sieglo III empecipió la eslanguida de l'Imperio Román, que venió con os primers problemas que siguioron a los dos sieglos de paz romana. Entre o 264 e o 266 escomencipió as primeras invasions barbaras: os francos e os alamans, que dentroron en a Galia en o 260, esnavesoron os Pirinés e plegoron ta Tarazona, que espulloron. Entre ells, qualques pasoron enta Mauretania, entre que atros grupos se'n ixemenoron. O periodo estió sobatito, dato que vido collas de banditos, ditos bagaudas, qui s'adedicoron a lo pillache e a allerar a Val d'Ebro en o sieglo V.

O 31 d'aviento d'o 406, a invasión d'os vandalos, suebos e alans, qui heban esnavesato o Rin, alticamoron l'mundo román occidental. Flavio Claudio Constantín aprofeitó a instabilidat politico ta proclamar-se emperador en o 407 chus o nombre de Constantín III cuentra Flavio Honorio. Constant II, o fillo d'ell, redotó en o 408 a lurs rivals e se fizo con o norte d'Hispania, entre que o cheneral d'ell, Cheroncio, emparó a provincia dende Caesaraugusta. A presión de Constantín III e d'o fillo d'ell empentó a Honorio a reconoixer a lo primero como coemperador en o 409. A tornada de Constantín con un nuevo cheneral xorrontó a Cheroncio, qui decidió de rebelar-se cuentra Constantín III y entabló una alianza con os vandalos, suebos e alans, qui ocuporon allora Aquitania, premitindo-lis de pasar a l'atro costato d'os Pirinés e proclamando emperador a l'usurpador Maximo. Iste luitó en Espanya dica la suya muerte, en o 411, anyo que vido igualment a disparición de Constantín III e o fillo d'ell, Constant.

Maximo, engalzato por os chenerals de Flavio Honorio e obligato a encubillar-se a o costato d'os vandalos, zarró un foedus con os pueblos chermanicos instalatos en Espanya. Nomás que a Tarraconense, a on iste residiba, remanió libre d'os alcuerdos d'o foedus.

L'arribada d'os visigodos[editar | modificar o codigo]

A Peninsula Iberica en o 418, après a instalación d'os visigodos en Aquitania como pueblo federato, entre que o norte d'Espanya remanió chus l'autoridat romana directa (mapa en latín).

En o 414, Ataúlfo, chefe d'os visigodos, s'instaló en Aquitania, pero chus a premidura de Constancio, cheneral a o servicio d'Honorio, iste pasó enta Espanya e prenió Barcelona en aviento d'o 414. En o 415, Walia, o succesor d'ell, ye reconoixito por Honorio como federato de Roma en Aquitania e se li encargó a misión d'auchar a os pueblos chermanicos instalatos en Hispania. Asinas, en o 416, iste penetró en Espanya, redotó severament a os caballers alans y empentó a os suebos enta la Galecia e a os vandalos enta la Betica.

mientres a primera metat d'o sieglo V, os visigodos, a o costato d'os romans, libroron una luita contina cuentra os vandalos e os suebos. A Tarraconense remanió chus dominación romana, pero a Val d'Ebro fue victima d'os bagaudas qui espulloron a rechión. En o 443, o magister utriusque militiae Merobaudes n'engalzó a-saber-las clicas e las redotó en Araciel. Istos bagaudas yeran formatos por banditos de diversos orichens, a ormino repuntatos por os vascons u os suebos: Requiario, rei d'os suebos, espulla, entre o 449 e o 452 a Val d'Ebro e se fa amo de Zaragoza e anexiona Leida. A la demanda de l'emperador Avito, lo rei visigodo Teodorico II escachó a os suebos amán d'Estroga, a o canto d'o río Órbigo en o 456.

Manimenos, Ricimero, patricio d'os romans, se debarró de l'emperador Avito en o 457 e fizo aclamar a Machorián. Iste, repuntato por o suyo magister militum, Echidio, se'n enfiló enta la Galia ta batallar cuentra os chermans: iste venció a os francos en o Rin, tollió León d'o Roine a os burgundios e Arlet a os visigodos, qui no se consideroron pas federatos dende a expulsión d'Avito. A la fin, Machorián fue asasinato en o 461 por Ricimero: Echidio refusó de reconoixer a o nuevo emperador, entre que os visigodos, menatos por Ewrico, aprofeitoron isto ta estendillar lur reino enta o norte dica la Loira e enta o sud por Hispania: A Hispania romana, que subsistiba en a Tarraconense, disparixió allora de traza definitiva.

Edat Meya[editar | modificar o codigo]

Se veiga Aragón en a Edat Meya

O periodo visigotico[editar | modificar o codigo]

O regno visigodo[editar | modificar o codigo]

Evolución d'o regno visigodo dica o sieglo VI: En color roya: Regno de Tolosa enta o 415; En colors narancha e carne: Amplaria entre o 415 e o 476; En color carne: Territorio tresbatito en Vouillé en o 507; En color verde: Conquiesta d'o regno suebo en o 575.

Ewrico regnó dende Tolosa, a on s'instaló a capital d'o Regno Visigodo. En o 475, se fizo atorgar oficialment por Chulio Nepot l'Aquitania Primera, a Narbonense Primera e Hispania. Asinas, iste estendilló a suya dominación sobre una gran parti d'a Peninsula Iberica, en particular, aprés o 476, quan fue estronato o zaguer emperador román d'Occident, Romulo Augustulo.

A conquiesta d'a peninsula continó mientres as decadas e os sieglos siguients. As rechions que conforman Aragón son, en efecto, un puesto d'enantada enta territorios controlatos por os vascons, qui saqueyaban y espullaban a Val d'Ebro alta dende lurs bases, como Pamplona. Independents dende a metat d'o sieglo V, no fuoron a la fin vencitos que en o 581 por o rei Leovichildo, qui marcó a suya victoria con a fundación d'una ciudat, Victoriaco. L'Aragón actual s'ubica igualment cuentra o territorio franco, que nomás que os Pirinés lo desepara, encara que as incursions francas se feban mas bien en Septimania: se trobaban, manimenos, guarnicions visigodas a o luengo d'a cordelera d'os Pirinés.

Población e administración visigodas[editar | modificar o codigo]

División administrativa d'a Espanya visigotica arredol de l'anyo 700.

Encara que os visigodos heban escomenzato a establir-sen en Espanya dende as zaguerías d'o sieglo V, lur instalación estió relativament limitata, debito a lur feble numero, en o norte d'a Castiella actual, entre lo Tacho e l'Ebro. O norte d'Espanya no estió pas una rechión de triga ta istas poblacions chermanicas e a cultura i remaniba fundament romana.

Os reis visigodos no tocoron pas a división administrativa heredata de l'Imperio Román. Ta lo gubierno d'istas provincias se designoron duques (duces en latín) u contes (comites en latín). Ta l'administración relichiosa se trigoron bispes: asinas se troba un bispe de Turiaso (actual Tarazona, unatro d'Osca (actual Uesca) e unatro de Ceasaraugusta (actual Zaragoza). En ista zaguera ciudat se desembolicoron a-saber-los concilios: en o 592, chus o bispato de Maximo y en o 691, l'unico concilio de ran nacional en no haber-se celebrato en Toledo, chus o bispato de Valedero. Entre os bispes mas importants d'a ciudat se troban Sant Braulio, alumno e amigo d'Isidoro de Sevilla, que as suyas Etimolochías remató y escribió un Elochio; e Samuel Tajón, succesor e continador d'o precedent, antimás d'amigo d'Euchenio III de Toledo, a qui heba conoixito en o Reyal Monesterio de Santa Engracia en Zaragoza.

A fin d'o regno visigotico[editar | modificar o codigo]

O reinato de Wamba marca o escomencipio d'un periodo de dificultatz, particularment grieus en o norte d'o regno; a Septimania e os vascons se sulevoron en o 673.

En o 711, una expedición d'arabes e de berbers musulmans trescruzoron o Estreito de Chibraltar e redotoron a lo rei Rodrigo en a batalla de Guadalete en chulio. Os visigodos tramenoron en resistir, pero en o 714, Zaragoza ya yera estata encorralata e presa. Os musulmans, plegatos dica o Pireneu, en fizon d'enrestidas mesmo dillá d'iste; Tolosa estió enrestita en o 718 e a Septimania conquiesta en o 719.

Dominación arabe (sieglo VIII e primerías d'o XI[editar | modificar o codigo]

A conquiesta musulmana d'o 711 (imachen en francés).
Al-Andalus en o 750, quan cayó o Califato Omeya de Domás (imachen en castellán).

Periodo omeya (sieglo VIII e IX)[editar | modificar o codigo]

A Tarraconense, como o conchunto d'Espanya, pasó a estar chus a dominación omeya d'o Califato de Domás, en producindo-se una rapeda islamización d'a val de l'Ebro.[2] A xerbigada d'os omeyas por os abbasís en Orient Meyo hubo como conseqüencia la emancipación d'Espanya; Abderramán I se refuchió en Espanya e s'apropió de Cordoba en o 756, a on se proclamó emir.

A implementación d'o poder arabe en l'actual Aragón prevocó l'adhesión d'una parti de l'aristocracia local, a on as conversions a lo islam son numerosas entre os muladís. O millor eixemplo ye o d'o Conte Casio, noble visigodo qui gubernaba una rechión arredol de l'Ebro, entre Tarazona, Exeya d'os Caballers e Nachera. Iste se fizo vasallo d'os omeyas e alzó los suyos dominios. O clan d'ell, qui prenió lo nombre de Banū Qāsī, augmentó lo suyo poder mientres lo sieglo VIII gracias a l'emparo que os suyos miembros dioron a os emirs de Cordoba.

A muerte de Roldán, miniatura d'as Grans Cronicas de Francia (en francés Grandes Chroniques de France), de Jean Fouquet.

Sobre tot, as rechions de l'actual Aragón constituyoron un puesto estratechico, en estar en a muga con o regno d'os Francos, dillá o Pireneu. Zaragoza devino, chus o nombre de Saraqusta (en arabe سرقسطة, en hebreu סרקסטא), en capital d'una d'as cinco provincias d'Al-Andalus e siede d'un valí, chunto con Cordoba, Toledo, Merida e Narbona. En o 777, Sulayman ben al-Arabí, valí de Barcelona, angluziando de prener a suya independencia, pidió aduya a o rei franco Carlos Magno.[3] Iste li prometió una alianza con o valí de Zaragoza, Husayn; e con o de Uesca, Abu Taur de Uesca. En o 778, un exercito se metió en marcha enta Zaragoza, pero una revuelta d'os saxons en o norte e o refús de Husayn de chusmeter-se obligoron a Carlos Magno a retirar o suyo exercito. As tropas de Carlos Magno s'apoderoron de bells prisioners, entre ells Sulayman, sinse dandaleo entregato por os suyos amigos, pero os suyos dos fillos, Aysun ben al-Arabí et Matruh ben Sulayman al-Arabí, obtuvon a liberación de lur pai. Fue mientres lo viache de tornada quan l'exercito de Carlos Magno fue enrestito en Roncesvals por os vascons e a on Roldán, duque d'a Marca de Bretanya, trobó a muerte. A la fin, Sulayman tornó ta Zaragoza a on, en o 780, fue asasinato por o suyo antigo aliato Husayn, qui se chusmetió a o cheneral Tsalaba ben Obaid, fidel a Abderramán, en o 781.

mientres lo reinato d'o succesor d'Abderramán, Hixam I, a Val d'Ebro en conoixió tamién de revoltinas, que l'emir tuvo que ir a desarmar en Tortosa e Zaragoza. Hixam aprofeito ta fer-ne d'enrestidas cuentra os regnos cristians que menazaban as mugas de l'emirato: en o 791, enristió Castiella e Asturias; en o 793, forachitó a los francos de Chirona e de Narbona; en o 795, s'apoderó d'Estroga. En o 796, a muerte de Hixam prevocó un chito de violencia. Alifonso II d'Asturias, tío d'o nuevo emir Al-Hakam I, e o valí de Barcelona se trobó con Carlos Magno e li proposoron d'encetar una intervención dillá d'o Pireneu. Fue su fillo Loís I o Piadoso qui decidió d'encetar en o 798 una guerra e s'apoderó de Barcelona, entre que Hakam heba de concarar-se, en a Val d'Ebro, con os Banū Qāsī, pero tamién cuentra os banditos berbers qui habitaban as montanyas y espullaban os lugars.

Os Banū Qāsī (entre os sieglos VIII e IX)[editar | modificar o codigo]

A Peninsula Iberica, con o dominio d'os Banū Qāsī en a tuca de lur poder, en o 850 (mapa en espanyol).

Musa ibn Fortún, nieto d'o conte Casio, exerció lo suyo poder sobre a parti superior d'a val d'Ebro (Exeya, Tudela, Tarazona, Borcha, Arnedo...) dica las proximerías de Zaragoza. Iste condicionó a suya aduya a Hixam I a truca de que iste zaguero se retirase d'a rechión de Said ibn al-Husayn, a qui ell mesmo combatió e mató. Aprés, s'apoderó de Zaragoza, antis d'estar acotolato a la suya vegada por un amanato de Husayn de Zaragoza.

Os Banū Qāsī en mantuvon de buenas relacions con lurs vicins cristians de Navarra dica o punto de que Musa ibn Fortún s'acomodó en o 784 con Onneca, vidua d'o conte de Bigorra Enneco Ximéniz e mai d'Enneco Ariesta, qui devino mas tardi o primer rei de Pamplona. Os vinclos familiars entre os Ariesta, reis de Pamplona, e os Banū Qāsī s'enfortioron encara mas con o matrimonio entre Assona, filla d'Enneco Ariesta, e Musa ibn Musa. As familias d'os reis de Pamplona e d'os Banū Qāsī s'aduyaban mutuament a-saber-lo e se repartioron o poder en o norte d'Espanya. En o 799, os vascons a favor d'os carolinchios asasinoron a o gubernador de Pamplona, Mutarrif I ibn Musa, chirmán de Musa ibn Musa.

Ista familia arribó a lo zenit d'o suyo poder con Musa ibn Musa. Consiguioron augmentar a suya autonomía, enfortindo encara con os Ariesta cuentra l'emir de Cordoba Abderramán II, en o 843. Dica a meyatos d'o sieglo IX, os exercitos de l'emir n'efectuoron d'expedicions punitivas freqüents dica lur reconciliación. Musa II venció a os cristians en a Batalla d'Albelda en o 852. Musa II se fizo clamar allora «tercer rei d'Espanya», a o costato d'o rei d'Asturias e de l'emir de Cordoba. En o 852, o suyo gubierno s'estendillaba dende as tierras de Tudela, Zaragoza, Calatayú e Daroca tro a Calamocha. Fue nombrato vali d'a Marca Superior, cuentra os regnos cristians. Iste intervino en a rechión de Uesca e metió a su fillo Lubb II ibn Musa como vali de Toledo en o 859.

En o 871, Lubb -con sus chirmans Ismail ibn Musa, Mutarrif II ibn Musa e Fortún II ibn Musa- se sublevoron: Lubb e Ismail ocuporon Zaragoza, Mustarrif dentró en Uesca e Fortún conquirió Tudela. Acto contino, l'emir de Cordoba, Mohamed I, aduyato por os Banu Tuchib, organizó una expedición cuentra os fillos de Musa.

As redotas, e dimpuesas as disensions, menoron a os quatre chirmans Banū Qāsī enta la perdición: Mutarrif fue executato e Lubb debió concarar a rebelión de Fortún e d'Ismail. mientres lo primer quarto d'o sieglo X, os Banū Qāsī tresbatioron lurs posicions en a val d'Ebro a favor de linaches competidors como os Banu Tuchib.

O surtimiento d'o condau d'Aragón (entre os anyos 780 e 1035)[editar | modificar o codigo]

Monesterio de Sant Per de Ciresa, centro cultural d'o Condau d'Aragón.
Monesterio de Sant Hadrián de Sasau, primera seu episcopal d'Aragón.

En o 780, os francos, aprofeitando-ne de disensions entre os musulmans, s'apoderoron d'a ciudat de Chaca, tornando a ficar o piet a o sud d'o Pireneu por primera vegada en a rechión dimpués de 60 anyadas. En o 802, Aureolus devino lo primer conte[4] d'a rechión con o titol de «conte de Chaca». Quan iste s'amortó, o titol contal tornó ta Aznar I Galindez. O nombre d'«Aragón» aparixió por vez primera en o 828, quan o chicot condau prenió lo nombre d'o río que lo trescruza, l'Aragón, e d'o suyo afluent, l'Aragón Subordán. Iste condau d'Aragón, mientres a primera metat d'o sieglo IX, remanió en a orbita carolinchia, a que yera connectata a traviés d'a val d'Echo e o puerto de Somport. Ista dependencia se torna de nuevo en a demba relichiosa: o monesterio de Sant Per de Ciresa, fundato en ista epoca, yera chus obediencia benedictina: a suya importancia creixió e devino lo centro cultural d'o condau.

mientres lo sieglo IX, a influencia carolinchia recula a favor d'os suyos vicins ibericos: o rei de Pamplona, Enneco Ariesta, intervién en as guerras de succesión d'o condau, entre que o conte Aznar II Galindez acomoda su filla Sancha con o walí de Uesca, Muhammad al-Tawil. A esbandidura d'o Regno de Pamplona enta lo sud empacha, manimenos, e de traza considerable, l'abance d'iste chicot condau, car li tallaba as rotas d'a reconquiesta.

A muerte d'o conte Galindo II Aznarez sinse fillo lechitimo prevocó o reparto d'as d'as suyas tierras: Sobrarbe pasó ta su filla Toda, qui s'acomodó con Unfredo Bernat, conte de Ribargoza; entre que su filla Andregoto Galindez levó l'Aragón propriament dito ta lo rei de Pamplona García Sánchez I en o 925. Aragón, dependient d'o Regno navarro, se consideró allora una mena de sinyoría particular, «tierra d'os sinyors aragoneses», enfilata por un conte qui obedeixeba a lo rei de Pamplona. D'istos contes, o primero fue un fillo ilechitimo d'o defuncto conte.

Chino-chano, o condau d'Aragón se desembolicó a ran cultural. Os exemplos de l'arte de repoblación (mal dito mozarabe) se multiplicoron. O monesterio de Sant Chuan d'a Penya, fundato por relichiosos qui heban dixato Zaragoza -ocupata ista por os moros- devino un foco de cultura cristiana enfilata enta l'ideal d'a Reconquiesta e enta la reintroducción d'o rito hispano-visigotico en a liturchia. En o 922, os bispes d'Aragón, a vegadas ditos «bispe de Chaca» u «de Uesca», s'instaloron en a Val de Borau. Istos establioron lur residencia en a-saber-los monesterios importants, como Sant Chuan d'a Penya, Sant Per de Ciresa u Sant Hadrián de Sasau.

En 1015, o rei de Navarra Sancho III entregó lo Condau de Aragón a su fillo ilechitimo Remiro. Iste acto n'haberba d'importancia vente anyos mas tardi, quan iste rei morió en 1035.

Os Banu Tuchib (890-1018)[editar | modificar o codigo]

A Torre d'o Trobaire, edificata en zagueras d'o sieglo IX por Muhammad al-Anqar como torre esfensiva, integrata mas tardi en o Palacio de l'Alchafaría en Zaragoza.
A Peninsula Iberica, mientres lo Califato de Cordoba, arredol de l'anyo mil (mapa en espanyol).

En o 890, ta recompensar os servicios d'ell, Muhammad al-Anqar, surtito d'a dinastía aristocratica d'os Banu Tuchib, ye designato walí de Zaragoza por l'emir de Cordoba Muhammad I. O titol de walí de Zaragoza se transmiteba allora de traza hereditaria, o que premite a os Banu Tuchib d'enfortir lur poder sobre l'actual Aragón, dende Zaragoza e Daroca, lur feudo. En zagueras d'o sieglo X, istos incorpororon as rechions de Uesca e de Balbastro a lurs dominios, que se yeran remanitos chus a dominación d'a familia muladí d'os Banu Sabrit, aliata d'os Banu Qasi.

Os Banu Tuchib repuntoron as operacions punitivas menatas por o Califato de Cordoba contra os regnos cristians, en particular chus o reinato d'Almanzor, qui tornó a empentar una alchihad en o 980.

A la muerte d'Almanzor en 1002, o Califato de Cordoba empecipió a suya eslanguida: esclató una guerra civil en 1008 entre os berbers, arabes, eslavos e mozarabes. Mundir, simplo soldato surtito d'una branca menor d'os Banu Tuchib, devino walí de Tudela en 1006 e de Zaragoza en 1013. En 1018, se declaró independient y se proclamó rei d'a Taifa de Saraqusta, a on cudició moneda.

A luita entre lo regno d'Aragón e a taifa de Saraqusta (sieglo XI y en primerías d'o sieglo XII)[editar | modificar o codigo]

A taifa de Saraqusta chus os Banu Tuchib (1018-1038)[editar | modificar o codigo]

Dinar d'oro cudiciata en 1029 chus o reinato d'o rei d'a Taifa de Saraqusta Yahya al-Muzaffar.
Peninsula Iberica en a primera epoca d'os regnos de taifas en 1037 (mapa en castellán).

Mundir I estió lo primer rei d'a Taifa de Saraqusta, chus o titol de "rechent d'o palacio", que heban adoptato Almanzor e los suyos descendients. O nuevo rei desembolicó una cort brilant e se rodió d'una administración numerosa, entre qui yeran Ibn Darrach al-Qastalli e Said al-Bagdadi. Empolió igualment a suya capital con o engrandamiento d'a gran mezquita de Zaragoza, a construcción de nuevos banyos e a renovación d'o palacio d'a Zuda (huei o Torretón d'a Zuda).

A Taifa de Saraqusta abracaba allora enta l'ueste as ciudatz de Medinaceli, Soria, Calagorra, Arnedo, Alfaro e Tudela; y enta l'este Balbastro, Monzón, Fraga e Leida. Mundir I luitó principalment cuentra Sancho Garcés III de Navarra. Iste zaguer s'alió con o gubernador de Leida, Sulaymán ben Hud al-Musta'in, d'o clan d'os Banu Hud, qui se rebeló muitas vegadas cuentra Mundir I. Ta apercazar a o rei navarro por a retaguardia, o rei zaragozán obtenió l'alianza d'o rei de Castiella. Luitó tamién cuentra os Banu Razín, qui menaban a Taifa d'Albarrazín, que correponde a l'actual Provincia de Teruel con Albarrazín, Teruel e Mont Albán.

En 1022, o fillo de Mundir I, Yahya al-Muzaffar, lo succedió. Iste continó a luita cuentra Sancho III. S'acomodó con a chirmana d'o rei d'a Taifa de Toledo Ismail. Lur fillo Mundir II lo succedió en 1036. Iste zaguer murió asasinato en 1038 por su primo Audal·lá ben Hakam, qui quereba apoderar-se d'o tron ta ell mesmo. Pero no remanió en o poder soque vint días: os notables d'a ciudat de Zaragoza clamoron a Sulaymán ben Hud, walí de Leida, qui s'aduenyó d'o poder.

A taifa de Saraqusta chus os Banu Hub (1038-1110)[editar | modificar o codigo]

Anvista interior d'o Palacio de l'Alchafaría, residencia d'os reis hudís.
A Taifa de Saraqusta, aprés as conquiestas d'os reis hudís, en 1080 (mapa en castellán).

Con Sulaymán ben Hud al-Musta'in, simplo walí de Tudela e de Leida, s'instaló en 1038 a dinastía d'os Banu Hud, qui alzó lo poder dica 1110. Iste periodo se considera como lo d'a esplendor de l'Aragón arabe. Ell s'alió con o rei de Leyón Ferrando I de Leyón cuentra lo rei d'a Taifa de Toledo, aliato d'o rei de Navarra García Sánchez III, e n'afrofeitó ta estendillar-se mas enta o sud, dica l'actual provincia de Guadalachara. Ista alianzas yeran bosatas cada anyo a os reis cristians por parti d'os reis musulmans, o que, a o largo d'as anyadas, remató por anieblar a os regnos de taifas.

Sulaymán ben Hud s'aseguró d'a fieldat d'os walís en colocando-bi a sus propios fillos. Pero, dimpuesas d'a suya muerte, sus fillos trigoron de prener cadagún lur independencia e cudicioron lur propia moneda: Yusuf al-Muzaffar en Lārida (actual Leida), Lubb en Wasqa (actual Uesca), Muhammad en Qal’at 'Ayyūb (actual Calatayú) e Al-Muqtadir en Saraqusta. Dimpuesas d'una dura guerra fratricida, Al-Muqtadir consiguió arroclar chus o suyo mando as tierras datas a sus chirmans: o zaguer de sus chirmans, Yusuf, resistió en Leida dica 1078. Estendilló igualment a suya autoridat sobre a Taifa de Tortosa en 1061, dimpuesas sobre a de Denya en 1076 e a de Valencia (esdevenindo ista zaguera vasalla).

Mes, as mugas septentrionals remaniban menazatas por o choven Reino d'Aragón, enfilato por Remiro I e Sancho Remíriz. En 1063, Al-Muqtadir enfiló una expedición (que abracaba a tropas castellanas d'o rei castellán Sancho II e d'un tal Rodrigo Díaz de Vivar) cuentra Remiro I, qui encorralaba Graus. En 1064, Sancho I s'apoderó de Balbastro con l'aduya de continchents venitos d'o Reino de Francia, respondendo a la clamada ta la cruzada d'o Papa Aleixandre II: Ahmad al-Muqtadir clamó a su vez ta l'alchihad e reconquerió Balbastro en 1065. Dimpuesas d'a perda d'Alquezra en 1065, o rei [[hudí en firmó de tractatos con o rei de Navarra Sancho IV en 1069 e 1073. Pero en 1076, o rei navarro fue asasinato e Sancho I d'Aragón se troixó lo reino con o rei de Castiella Alifonso VI.

Antimás, l'alianza zaguera con o rei de Castiella Alifonso VI s'aneuló por o vasallache d'o rei de Valencia Abu Bakr. O rei de Castiella heba en efecto prochectata la conquiesta d'a Taifa de Toledo, pensando dixar a Taifa de Valencia en compensación ta lo rei de Toledo. Ahmad al-Muqtadir hubo de bosar-ne asabelas de peitas elevatos a Alifonso VI ta que premitise a chusmesa d'a Taifa de Valencia.

A la suya muerte en 1081, Al-Muqtadir heba dividitos os suyos territorios en dos partis: Yusuf al-Mutamán heredó a parti occidental d'a taifa, con as rechions de Zaragoza, Tudela, Uesca e Calatayú; d'entre que su chirmán Al-Mundir obtuvo as rechions costeras, con Leida, Tortosa e Denya.

O rei d'Aragón Sancho I se feba cada vegada mas menazant en o norte. Fue en ista epoca quan Rodrigo Díaz de Vivar, noble cristián forachitato d'o Reino de Castiella, dentró en servicio d'o rei de Zaragoza chunto con o suyos mercenarios. Remanió a lo servicio d'ell entro a 1086 e bi recibió a embotada d'"O Cit". Isto no empachó pas a os aragoneses de conquerir a-saber-las fortalezas importants: Graus, que menazaba Balbastro; Ayerbe, Boleya e Arascués, que dominaban Uesca; e Arguedas, amán de Tudela. Zaragoza fue mesmo encorralata por Alifonso VI de Castiella en 1086.

Ahmad al-Mustaín II, fillo d'Al-Muqtadir, lo succedió lo mesmo anyo. As conquiestas cristianas son allora importants: os reinos de taifas s'anieblan e se creban aprés a conquiesta d'a Taifa de Toledo por Alifonso VI en 1085. O rei de Taifa de Sevilla, Al-Mutamid, ensemble con os reis de Badajoz e de Granada se chunioron ta demandar a intervención de Yusuf ibn Taixufín, emir d'os almorabetz. A coalición musulmana venció a os cristians en a batalla de Sagrajas en 1086, o que dixó bella miqueta liberata a la Taifa de Saraqusta, obligando a Alifonso VI a devantar a emparetada d'ista ciudat.

En 1090, os reis d'as taifas fueron destituyitos por os almorabetz, qui agrandioron lur imperio, treito d'Al-Mustaín II, qui en mantuvo de buenas relacions con ells. Atrament, Monzón en 1089, Balaguer en 1091 e Uesca en 1096 cayoron en mans d'o rei d'Aragón. Al-Mustaín II fue a la fin muerto en 1110 en a batalla de Val Tierra, amán de Tudela, cuentra Alifonso I d'Aragón, qui s'apoderó atra vegada d'Exeya d'os Caballers e de Taust.

O suyo succesor, Abdelmalik, se vido obligato a esdevenir vasallo d'o rei de Castiella, o que prevocó a carranya d'os almorabetz. Istos s'apoderoron d'a ciudat de Zaragoza en 1110, en estando-se encubillato Abdelmalik en a ciutadiella de Rueda de Xalón. Iste feito sinyaló a fin d'a taifa de Saraqusta.

Periodo almorabet (1110-1118)[editar | modificar o codigo]

As conquiestas almorabetz dende 1085 dica 1115 (mapa en francés).

O walí almorabet de Valencia, Muhammad ibn al-Hadj, obtuvo lo gubierno de Zaragoza e d'a suya rechión. Establió firmement a muga septentrional de l'imperio amorabet a o largo d'o curso de l'Ebro e d'o Tacho. Gubernó dica 1115, esmaixinando-se en fer estorbo a las ofensivas d'Alifonso I d'Aragón.

L'emir Ibn Tifilwit li succedió e se rodió d'una cort brilant, composata de poetas e filosofos qui fuyiban de l'atmosfera integrista que os almorabetz imposaban mas a lo sud. Iste prenió como visir a Avempace, filosofo, medico, astronomo, cheometra, musicaire e poeta. Manimenos, quan morió en 1117, o walí de Murcia consiguió de gubernar Zaragoza. En marzo de 1118, o rei d'Aragón Alifonso I -con l'aduya de cruzatos franceses, de monches-soldato d'as ordens militars e d'Abdelmalik- metió sieche a Zaragoza, que se'n apoderó a o cabo d'ixe anyo. A caíta de Zaragoza fue rapedament siguita por as d'as ciudatz de Calatayú e Daroca aprés a batalla de Cutanda en 1120, o metió fin a la ocupación musulmana d'Aragón.

O surtimiento d'o Reino d'Aragón (1035-1137)[editar | modificar o codigo]

Miniatura a on se representan Remiro I d'Aragón, con a barba, e o suyo fillo Sancho Remíriz, imberbe (miniatura de la primera metat d'o sieglo XII).
A repartición d'o Reino de Navarra a la muerte de Sancho III, o Gran (mapa en castellán).

Sancho Garcés III de Navarra truixó en 1035 os suyos Estatos entre sus quatre fillos: Remiro heredó Aragón,[5] que en esdevino lo primer rei. En 1043, su chirmán, Gonzalo, conte de Sobrarbe e Ribagorza, fue asasinato e fue Remiro qui heredó lo suyo condau. O choven reino d'Aragón continó a estendillar-se a lo luengo d'o sieglo X. En primeras, bi incorporó a rechión d'as Cinco Villas. En 1075, a la muerte de Sancho Garcés IV de Navarra, estendilló as suyas mugas en apoderar-se d'os territorios orientals d'o Reino de Navarra, entre que Reino de Castiella s'apoderaba de l'ueste d'iste reino. A construcción de fortificacions s'acceleró a lo luengo d'a muga, como lo Castiello de Lobarre, que menazaba Uesca.

Pero a esbandidura d'o regno se fizo esencialment debant d'os musulmans d'a Taifa de Saraqusta e, chus os reinatos de Sancho I e Pero I, o regno continó la suya esbandidura enta o sud. En 1063, Sancho I s'esquimenó de l'aduya de cruzatos en a guerra de reconquiesta, dimpuesas d'a clamada d'o papa Aleixandre II, con o emparo de l'abat Hugo de Clunyego. s'arrocló un important exercito, composato principalment por aquitans menatos por Guillén VIII d'Aquitania, por borgonyons menatos por Thomas de Chalon e por un continchent pontifical menato por o normando Guillén de Montreuil. L'exercito prenió Graus, dimpués marchó sobre Balbastro, que formaba allora parti d'a Taifa de Leida, dirichita por al-Muzafar. A ciudat fue rapedament presa e lo botín considerable. En 1065, os musulmans contratacoron e recuperoron a ciudat. Sindembargo, enamplato por os cluniacenses, a conquiesta de Balbastro hubo una repercusión graniza en a cristiandat.

Sinyal autografo en alfabeto arabe de Pero I en una carta d'o 1100 : «rei Pero ibn Sancho».
Signum regis (sinyal reyal) de Pero I e d'Alifonso I d'Aragón, o Batallero.

Pero I continó a politica de su pai. Ell redotó a Al-Musta'in II de Zaragoza en a batalla d'Alcoraz e s'apoderó d'a ciudat de Uesca en 1095, que esdevino a nueva capital d'o suyo regno. En 1101, prenió Balbastro e Sarinyena, dimpués Tamarit de Litera en 1104. Tractó tamién d'afincar as suyas conquiestas con as construccions de fortalezas en Lo Castellar e Chuslivol, ta aguaitar a os musulmans de Zaragoza.

Alifonso I, rei a partir de 1104, ganó lo sobrenombre de "lo Batallero" gracias a la suya politica militar a-saber-lo activa. S'acomodó en 1109 con Urraca, filla mayor y heredera d'Alifonso VI de Castiella. Ista chuntura s'anuló en 1114, pero Alifonso I contina emplegando los titols de rei de Castiella e d'«emperador de totas as Espanyas» (imperator totius Hispaniae). Ell tamién combate en o norte: en 1131, esnavesó lo Pireneu ta venir en aduya de Gastón IV de Biarn e d'os sinyors de Foix e de Comenche, qui reclamoron o suyo auxilio cuentra lo duque Guillén X d'Aquitania. Continó tamién con as conquiestas enta lo sud e prebó d'atrayer-ne de sinyors oriundos de dillá d'o Pireneu ta facilitar lo suyo prochecto, como Gastón IV de Biarn. Arrampló as tierras baixas d'a Val d'Ebro: Exeya d'os Caballers, Val Tierra, Calatayú,Tudela e, sobre tot, Zaragoza, en 1118. En 1120, en a batalla de Cutanda, consiguió una victoria important cuentra os almorabetz e se fizo con a mayor parti de l'Aragón actual. Con tot e con ixo, fue severament vencito lo 17 de chulio de 1134 en a batalla de Fraga, a on fue grieument nafrato. Morió qualques semanas dimpués, dixando lo reino sin d'hereu. O suyo testamento fue ta las ordens militars d'os templers, d'os hespitalers e d'a d'o Santo Sepulcre.

Contracto de matrimonio entre Peironela, representata por Remiro II, e Remón Berenguer IV, de l'11 de chulio de 1137.

En 1135, refusando lo testamento d'Alifonso I, os nobles navarros eslichioron a García V como rei; entremistanto, os aragoneses trigoron a o chirmán d'Alifonso I, Remiro II. Bispe de Roda e de Balbastro quan fue eslixito por l'asambleya de Chaca, recibió lo sobrenombre de O Monche. A escape debió concarar l'achitación d'a nobleza aragonesa, qui ell reprimió de traza violenta en 1136 -episodio que orichinará la lienda d'a «Campana de Uesca»-. Ta refincar a continación dinastica d'ell, s'acomodó con Agnés de Piteus, filla d'o duque Guillén IX. D'o suyo matrimonio, hubo una filla, Peironela, que a suya man fue solicitata en primeras por o rei de Castiella, Alifonso VIII. Pero en zagueras decidió de acomodar-la con o conte Remón Berenguer IV de Barcelona: iste matrimonio dio naiximiento a la chuntura d'o Condau de Barcelona e d'o Reino d'Aragón en o sino d'a Corona d'Aragón. Dende 1137, Remiro II trespasó totz os suyos poders ta lo suyo choven, manimenos sin d'abdicar. Remón Berenguer, «prencipe d'Aragón», prenió a chefatura d'amos Estatos, o que permitió a Remiro d'encadar-se d'a vida politica.

A esbandidura d'a Corona d'Aragón (1137-1469)[editar | modificar o codigo]

A unión de Catalunya e Aragón (1137-1412)[editar | modificar o codigo]

Carta de Chaime I que estableix a muga entre Aragón e Catalunya en o río Cinca.
Esbandidura d'a Corona d'Aragón en a Peninsula Iberica entre o sieglo X e lo sieglo XIV (mapa en espanyol).
A Corona d'Aragón e los suyos vicins en 1210 (mapa en francés).

En 1137, a filla de Remiro II o Monche, Peironela d'Aragón, s'acomodó con Remón Berenguer IV, conte de Barcelona. En 1164, lur fillo, Alifonso II esdevino lo primer soberano d'a Corona d'Aragón, detentando de vez os titols de Conte de Barcelona e de Rei d'Aragón. Se tracta en realidat d'una unión dinastica de dos entitatz autonomas, que alzan lurs usaches, lurs costumbres e lurs monedas particulars e que, a partir d'o sieglo XV sobre tot, en desembolicoron d'institucions politicas particulars. D'a mesma traza, os territorios anexionatos, dimpuesas, pudon haber-ne d'institucions propias, como Valencia e Secilia. A denominación de "Corona d'Aragón" ta designar iste vasto conchunto de territorios s'imposó en o sieglo XVI, como fa veyer o titol d'a obra principal de Cheronimo Zurita, Anals d'a Corona d'Aragón, de 1580. A eslezión d'Aragón ta designar iste conchunto de territorios vien d'a preeminencia d'o titol de Rei d'Aragón, que yera estato reconoixito por Pero IV d'Aragón, o Ceremonioso: "os reis d'Aragón deben recibir a unción en a ciudat de Zaragoza, que ye a capeza d'o Reino d'Aragón, que ye o nuestro principal titol". En 1243, Chaime I definió d'una traza precisa la muga entre Catalunya e Aragón: a Catalunya s'estendillaba "dende Salses dica la Cinca", e Aragón "dende a Cinca dica Fariza".

Os territorios que componeban a Corona d'Aragón en 1164 yeran os siguients:

Poquet a poquet, os reis d'Aragón miroron d'enfortir a indenpendencia e a cohesión de lurs dominios. O 23 de marzo de 1154, a petición de Remón Berenguer IV, o Papa Anastasio IV deseparó lo Bispato de Tarragona d'a Diocesi de Narbona ta formar a nueva Diocesi de Tarragona. Entre os bispatos sufraganios d'a Corona d'Aragón se trobaban o de Chirona, o de Barcelona, o d'Urchel, o de Vic, o de Leida, o de Tortosa, o de Zaragoza, o de Uesca, o de Pamplona, o de Tarazona e lo de Calagorra. A mayor parti d'os condaus catalans independients -os condaus d'Urchel, de Pallars Sobirán, de Pallars Chusán, d'Ampurias e de Rosellón- fuoron integratos en a Corona d'Aragón entre os sieglos XII e XIV: o condau d'Urchel mantuvo una dinastía particular, maguer que yera vasallo d'o rei d'Aragón, dica 1314. En 1205, Pero II s'achuntó con o Papa Inocencio III ta tornar vasallos directos a os Estatos d'a Corona d'o Papato.

Paralelament, os reis d'Aragón arrenuncioron a lurs pretensions dillá d'os Pireneus. En 1213, Pero II quiso socorrer a lo suyo vasallo de Foix, Remón Rocher de Foix, e a o conte de Tolosa, Remón VI, menazatos por a cruzata d'os albichenses, menata por Simón IV de Montfort. Pero Pero II fue severament redotato e amortato, entre que o suyo fillo Chaime se feba prisionero, en a batalla de Muriel, que suposó a fin d'as intervencions aragonesas en ixa rechión. Os reis d'Aragón continoron doncas lur esbandidura enta o Levant e a Mar Mediterrania.

Esbandidura d'a Corona d'Aragón en a Mar Mediterrania a meyatos d'o sieglo XV.

A esbandidura continó principalment enta lo sud d'a Peninsula. Alifonso II estendilló lo suyo reino dica lo sud de l'Aragón actual, apoderando-se de Teruel e d'Alcanyiz. Rivalizando con os Estatos d'a Corona de Castiella, os reis aragoneses tuvon a guarencia de poder estendillar lur autoridat sobre os reinos de Valencia e de Denya por os tractatos de Tudillén, en 1151, e de Cazola, en 1179. A Corona d'Aragón conoixió un considerable augmento chus o reinato de Chaime I o Conqueridor, qui s'apoderó d'a isola de Mallorca en 1229 -constituita en reino- de Menorca en 1232 e d'Eivissa en 1235, dimpuesas d'o Reino de Valencia en 1238- constituito en reino deseparato con os territorios de Valencia- e de Denya. A esbandidura aragonesa continó dilla la mar, en adquirindo lo Reino de Secilia Pero III en 1282, a isola de Malta Alifonso III en 1283, Cerdenya Chaime II en 1323 e os ducatos d'Atenas en 1381 e de Neopatria en 1377.

A Casa de Trastamara (1412-1469)[editar | modificar o codigo]

Representación eqüestre d'o rei d’Aragón en o Gran armorial eqüestre d'o Toisón d'oro, 1433-1435.
Arbol chenealochico (en espanyol) d'os ascendents e descendiennts d'o rei Martín I, mientres la crisi de succesión de 1410.

Entro a las primeras decadas d'o sieglo XIV, a Corona tuvo lo suyo apocheu, que escomencipió a cambear debito a estruezas naturals, a crisis demograficas, a una recesión d'a economía catalana, a lo surtimiento de tensions socials e a una crisi de succesión debito a la muerte d'o rei Martín I l'Humanista, o 31 de mayo de 1410, sinse descendencia lechitima. L'unico fillo d'ell qui plegó ta la edat adulta, Martín o Choven, murió, no dixando so que un fillo ilechitimo, Frederico u Fadrique de Luna. L'hereu masculín mas amanato yera lo conte Chaime II d'Urchel, qui n'heba poco de refirme entre a nobleza local, pero o duque d'Anchú, Loís II, yera unatro candidato posible. Doncas, esclató una guerra de succesión en 1410 entre os partidarios de Chaime II, os de Loís II e os de Chuan II de Castiella. A la fin, a custión dinastica s'estalió de traza definitiva en una reunión mantenita en Aragón, conoixita como lo Compromís de Casp, chus l'autoridat d'o Papa d'Avinyón Benedet XIII. Iste, deseyoso de crear-se una clientalla politica, decidió d'eslechir un noble d'orichen castellán, d'a Casa de Trastamara, Ferrando d'Antequera, fillo de Chuan I de Castiella e d'Alionor d'Aragón. Ista esleción desencadenó a rebelión de Chaime II d'Urchel, qui fue vencito, entre que Ferrando esdevino rei con o nombre de Ferrando I.

Alifonso V, fillo de Ferrando, continó a politica de conquiestas d'os suyos predecesors. En 1442, s'apoderó d'o Reino de Nápols y esdevino arbitro d'a Italia d'o sieglo XV. Asinas levó enta lo suyo apocheu a o poder aragonés en a Mar Mediterrania central.

En istos vastos territorios, cada rechión d'a Corona poseyeba a suyas cortz propias, o suyo dreito particular e a suya deputación reyal propia u fueros. Pero ista tradición de monarquía pactista topetaba con as anglucias absolutistas d'os Trastamara. Chuan II tuvo que concarar-se con rebelions importants en Aragón; pero, sobre tot, con una verdadera guerra civil en Catalunya, entre 1462 e 1472, que metió en periglo a unidat d'a Corona, en un periodo de crisi economica. En zagueras, tuvo que ceder os condaus d'o Rosellón e de Cerdanya a lo rei de Francia, Loís XI.

Edat Muderna (1469-1808)[editar | modificar o codigo]

Se veiga Aragón en a Edat Muderna

A unión d'os Reis Catolicos e d'Espanya (1469-1516)[editar | modificar o codigo]

«Aragonés» d'archent de Ferrando II, cudiciato en 1484 en Zaragoza.
Blasón d'os Reis Catolicos, deseparando los escudos d'o Reino de Castiella, d'o Reino d'Aragón e d'o Reino de Secilia, coronando la cimera un dragón, adoptato por Pero IV d'Aragón (Palacio de l'Alchafaría en Zaragoza, 1488-1492).

O casorio entre Ferrando II d'Aragón e Isabel I de Castiella, en 1469, en Valladolit endució a unión d'os dos reinos principals d'a peninsula, Castiella e Aragón, alazetando a creación d'a Espanya muderna. mientres Isabel esdevino reina de Castiella, en 1474, Chuan II d'Aragón atorgó a sus fillos o titol de rei de Secilia, abant de que obtenese a totalidat d'os titols en 1479. A partir d'ista calendata, a vida d'Aragón remanió vinculata de traza cerenya a la d'a resta d'Espanya.

A monarquía instituyó un consello d'Aragón, encargato de consellar a o rei, entre que d'os afers d'os reinos de Napols, Cerdenya e Secilia s'encargó lo consello d'Italia. En o Reino d'Aragón, o rei yera representato por un virrei e la suya chusticia yera administrata por una audiencia. S'asistió a una castellanización d'a monarquía, sinyalata por o feito de que, mientres lo suyo reinato, Ferrando II pasó 37 anyadas en Castiella e nomás que 33 meses en Aragón. A Enquesición, ya present en Castiella, s'introdució en Aragón en 1482. En 1492, a decisión de forachitar a los chodigos de Castiella, s'estendilló enta Aragón, o que empentó a mas de 6 000 chodigos e falsos conversos a albandonar Aragón en menos de tres meses. A participación d'Aragón en a conquiesta d'America fue feble, dato que se favoreixeban os habitants e as ciudatz de Castiellas: nomás que lo puerto de Sevilla en podeba espleitar d'o comercio, entre que o puerto de Barcelona en yera excluyito. A desposición d'Isabel, que viedaba la presencia de foranos en as Antillas espanyolas, obligaba a los aragoneses a demandar permiso ta fer o viache. Se puet sinyalar, manimenos, a intervención decisiva de Gabriel Sánchez, tresorero reyal d'Aragón, qui recomendó a Colombo a Ferrando II. Johan d'Ampiés, orichinario de Zaragoza, se sinyala tamién como fundador d'a ciudat de Coro en 1527.

Aragón alza la suya independencia churidica, institucional e financiera. A lo reino d'Aragón se li forne d'as Cortz d'Aragón, que en disposan a-saber-las de competencias, entre as qualas sobreixen principalment a de reconoixer a lo rei e la d'establir a fiscalidat. Istas se farchan de tres «brazos»: o «brazo militar» (nobleza), o «brazo eclesiastico» (clero) e lo «brazo d'as universidatz» (ciudatz). mientres la sesión d'as Cortz, o montamiento d'as rendas recautatas en nombre d'a monarquía se negocia entre lo rei e los delegatos. Amás, l'asembleya en puet fer de retreitos a lo rei sobre l'abuso cuentra los previlechios locals. As sesions d'as Cortz d'Aragón, de Catalunya e de Valencia s'achuntan en una mesma ciudat, cheneralment en Monzón, a on s'aplegan deseparatas. Entre as reunions d'istas sesions, una delegación permanent d'as Cortz s'encarga d'os afers corrients e d'a relación con a monarquía. Os dirichents locals prenen tamién consciencia d'a particularidat d'o reino. En 1499, a Deputación Cheneral d'Aragón fixa la iconografía precisa d'o blasón d'o reino, que s'alza dica huei. En 1504, entre que un decreto castellán ordena la conversión u la expulsión d'os mudechars, a nobleza aragonesa s'oposa a la suya aplicación en Aragón, car ista espleitaba d'a riqueza de qualques 30 000 artesans e campesins mudechars d'o reino (ye dicir, una ueitena parti d'a población aragonesa).

Aragón chus os Habsburgo (1516-1701)[editar | modificar o codigo]

Portalada d'una edición d'os Anals d'a Corona d'Aragón de de 1610, escritos por Cheronimo Zurita.
Aragonia Regnum, mapa d'o Reino d'Aragón d'os cartografos Willem e Joan Blaeu, a partir d'o mapa de João Baptista Labanha e publicato arredol d'o 1640.

Quan Ferrando II murió en 1516, Aragón, como la resta d'Espanya, pasó a mans d'o suyo nieto, Carlos I. O reino d'Aragón no representaba allora nomás que una chicota parti d'o vasto imperio de Carlos I. A historia d'Aragón ye sinyalata por a multiplicación d'as tensions entre as institucions monarquicas espanyolas, que tienden enta la centralización, e las institucions medievals locals, que tienden enta la conservación d'as particularidatz e d'os previlechios locals. Por exemplo, a Enquesición, que se desembolicó mientres lo sieglo XVI, esdevino un meyo ta la monarquía espanyola ta enguiliar os fueros, imposando asinas una chusticia excepcional por ensomo d'as chusticias particulars locals.

Maguer Aragón n'enduró de problemas importants entre 1590 e 1591, as ditas Alteracions d'Aragón, Felipe I d'Aragón e II d'Espanya mató a lo Chusticia d'Aragón Chuan V de Lanuza, escomencipió a ceder a moniquet totz os suyos dreitos. Posteriorment, en as Cortz d'Aragón, achuntatas en Tarazona, Felipe I d'Aragón e II d'Espanya determinó de remodelar as institucions aragonesas, encara que no las suprimiba. O rei se reservó la potestat d'esleir a lo virrei, mesmo si no yera aragonés, e a lo Chusticia d'Aragón. Antimás, la deputación d'o Reino tresbatió lo control d'os treudos, a cosirada d'o territorio, asinas como lo nombramiento d'os representants d'as ciudatz. En zagueras, Felipe I d'Aragón e II d'Espanya imposó un treudo de 700 000 libras ta los aragoneses. O sieglo XVII fue un periodo de decadencia ta las institucions aragonesas. En 1598, Felipe II d'Aragón e III d'Espanya viedó a las Cortz d'Aragón d'achuntar-sen: ista entredición perduró dica la fin d'o reinato d'ell, en 1621. En 1626, as Cortz d'Aragón, acuchentatas en Balbastro, dentran en conflicto con o rei Felipe III d'Aragón e IV d'Espanya. Aragón se vido aforzato a bosar-ne d'impuestos particularment muito gravosos ta refirmar l'esfuerzo en a guerra en Alemanya y en os Países Baixos. A rechión se trobaba allora afundata en a pobreza, apezonata ta los pillaches e la mendicidat. A guerra s'estendilló mesmo por Aragón; ya que, en 1641, s'achuntó un important exercito ta chusmeter a Catalunya.

En primerías d'o sieglo XVI, a población puyó ta 51 540 fogaches, isto ye 210 000 presonas alto u baixo. O desembolique economico fue encara feble e la clase dirichent viró enta Castiella, verdadero corazón d'Espanya. O sieglo XVI suposó un periodo de creiximiento, tanto economico como demografico. Pero as epidemias de peste, a la fin d'iste sieglo, fizon tornar a reducir os libels de población ta aquells observatos en os sieglos XIV e XV. En 1526, a beta de victoria de Pavia, Carlos I d'Aragón y Espanya e V d'Alemanya imposó a los mudechars aragoneses a conversa enta lo cristianismo: istos moriscos son masivament convertitos e baptizatos, pero a mayor parti alzoron en secreto la relichión musulmana. En 1610, Felipe II d'Aragón e III d'Espanya decretó l'itamiento d'os moriscos de totz os reinos y Estatos d'a Corona d'Espanya, o que endució enta lo partimiento de qualques 70 000 presonas d'Aragón. As zonas desentas se repobloron con franceses, navarros e catalans. Pero isto no empachó pas una inchent baixada d'a producción e un perdimiento important de riqueza ta la rechión.

O sieglo XVII fue tamién un periodo de treballo historico que embocó en una important literatura historiografica e churidica sobre lo reino. Ta captener iste esfuerzo, se creoron en 1601 os archivos d'o Reino d'Aragón, entre que lo puesto de cronista d'Aragón en prenió d'importancia con feguras como Cheronimo Zurita. As cronicas particulars se multiplican: Información de los sucesos de Aragón de 1590 y 1591 e Alteraciones populares de Zaragoza del año 1591 d'os chirmans Argensola. Asinas mesmo, una Historia de las cosas sucedidas en este Reyno d'Antonio de Herrera y Tordesillas ye condemnata a estar cremata en a xera.

Os Borbons en Espanya (1701-1808)[editar | modificar o codigo]

Mapa francés d'o Reino d'Aragón, de Nicolás de Fer en 1706.
Densidat de población d'Espanya seguntes o Censo de Floridablanca en 1787 (mapa en espanyol).
Detalle d'o Naiximiento d'a Virchen, tollito d'a serie de pinturas realizatas por Francisco de Goya ta la Cartuixa d'Aula Dei en 1774.
Trestallo d'Espanya en intendencias en 1720.

En noviembre de 1700, o rei Carlos II d'Habsburgo fenece sinse descendencia. Iste eslee ta heredar totz os suyos dominios a un nieto de Loís XIV de Francia, Felipe de Borbón, qui esdevién rei d'Espanya chus o nombre de Felipe IV d'Aragón e V d'Espanya. En 1702, ye recibito por as Cortz d'Aragón como rei; pero, en 1705, Aragón, como la resta d'a Corona, prene parti por l'hereu d'Habsburgo, l'archiduque Carlos d'Austria, mientres la Guerra de Succesión. Nomás que bellas ciudatz, como Calatayú e Tarazona, captuvon lur refirme ta Felipe IV d'Aragón e V d'Espanya. A beta d'a batalla d'Almansa, en 1707, Felipe IV d'Aragón e V d'Espanya abolió totz os dreitos aragoneses e adoptó diversas mesuras restrictivas, pero Carlos d'Habsburgo los restablió a la anyada siguient. En 1713, o Tractato d'Utrecht entima la victoria definitiva de Felipe IV d'Aragón e V d'Espanya e las transformacions embocan en os Decretos de Nueva Planta. Istos decretos se traducen en l'abolición d'a Corona d'Aragón e, doncas, d'o Consello Reyal d'Aragón, asinas como a circumducción d'os Fueros d'os Reinos d'a Corona d'Aragón, l'anulación d'os previlechios en vigor en os suyos municipios e la disolución d'a organización territorial d'os reinos. Aragón, a partir d'allora, se rechirá por as leis de Castiella e esdevendrá una simpla provincia d'o Reino d'Espanya. En o plan fiscal, un intendent cusirará a partir de 1720 l'aplicación d'as decisions reyals en Aragón.

Aragón sofrió una grieu crisi economica. Entre que a propiedat d'a tierra remane en mans de grans propietarios, a presión sobre los chornalers creixe e la pobreza entre a población augmentan. Burniatos por a miseria, os chicotz propietarios lurs tierras ta los grans terratenients. Entre 1763 e 1766, Aragón n'endura de fambreras importants en as ciudatz, o que rebaila un despagamiento e se producen a-saber-los movimientos de revuelta. O Censo de Floridablanca fa veyer que Aragón ye, a la fin d'o sieglo, una d'as rechions menos poblatas d'Espanya: l'actual provincia de Uesca amesura 162 530 habitants, a de Teruel 191 118 e la de Zaragoza 269 407; id est, arredol de 623 000 habitants en Aragón, o que representa nomás que lo 6% d'a población total d'Espanya.

Con tot e con ixo, Aragón esdevién a primera rechión productora de trigo d'Espanya. A construcción d'a Canal Imperial d'Aragón, que dopla a l'Ebro, heba como obchectivo millorar o comercio. En 1771, naixió en Fuent de Todos, amán de Zaragoza, o mas celebre pintor espanyol d'o sieglo XVIII, Francisco de Goya. A partir de 1771, iste ye muito activo a lo servicio d'o consello de fabrica d'a Basilica de Nuestra Sinyora d'o Pilar, ta que decora la vuelta d'a capiella d'a Virchen e la d'o coro. Dimpuesas, treballó en os frescos d'a Cartuixa d'Aula Dei, a lo norte de Zaragoza. Dimpués d'haber adquiesto granizo renombre en a rechión, dixó Aragón por Madrit en 1775.

Edat Contemporania[editar | modificar o codigo]

Se veiga Aragón en a Edat Contemporania

A crisi napolionica e Guerra d'o Francés (1808-1814)[editar | modificar o codigo]

Qué valor!, grabato de Francisco de Goya, alusión a lo paper chugato por Agustina d'Aragón mientres lo Primer Setio de Zaragoza (1810-1814).
L'asaltamiento de Zaragoza, ilustración d'o Primer Setio de Zaragoza, de January Schudolski (1845).
Episodio d'o Setio de Zaragoza: asaltamiento d'o Monesterio de Santa Engracia, o 8 de febrero de 1809, ilustración d'o Segundo Setio de Zaragoza, de Louis-François Lejeune.
Trestallo d'Espanya en prefecturas mientres l'administración chosefina en 1810 (mapa en espanyol).

En marzo de 1808, o rei Carlos IV ye empentato a abdicar por su fillo, Ferrando, qui esdevién rei. Napolión Bonaparte, con a desincusa d'arbitrache entre pai e fillo en a conferencia de Bayona, entre abril e mayo d'o mesmo anyo, en profita ta apoderar-se d'Espanya. O Devantamiento d'o 2 de Mayo en Madrit, que da prencipio a la Guerra d'o Francés, n'incisca de reaccions semblants en as ciudatz aragonesas. O brigadier José de Palafox y Melci, partisán de Ferrando VII, debant d'o dandalo d'on conte de Sastago e d'o ministro Antonio Cornel, encabezó la rebelión en Aragón e s'esmoscó de l'exercito francés en L'Alfranca, amán de Patriz. A rebelión se fornió tamién de chefes surtitos de ringlas populars, como Jorge Ibor y Casamayor, embotato lo "Tío Jorge".

O 24 e 25 de mayo, a población se sublevó en Zaragoza e prenió las armas en favor d'a familia reyal espanyola. o 6 de chunio, o cheneral de brigada Charles Lefèvbre-Desnouettes se metió a lo mando d'un destacamento e burnió sinse greveza a las tropas d'o Marqués de Lazán en Tudela y en Mallén, e dimpuesas, a las tropas de labradors ninviatos cuentra ell en Alagón. Iste cheneral metió un setio debant de Zaragoza lo 15 de chunio de 1808. L'11 de chulio, os franceses heban ocupata la mayor parti d'a ciudat, pero la resistencia esdevín fura en o Reyal Monesterio de Santa Engracia, entre l'1 e l'11 d'agosto. As mullers, como Agustina d'Aragón, participoron en o combatimiento. mientres lo mes d'agosto, os franceses fuoron repelitos e debioron albandonar a ciudat o 15 d'o mesmo mes.

L'exercito francés se fizo enta lo sud, an Pierre Dupont de l'Étang sofrió una redota en Bailén. O 23 de noviembre de 1808, o mariscal Lannes, dirichindo a 30 000 hombres, escobó a los espanyols de Francisco Javier Castaños en a batalla de Tudela. Escartato lo periglo espanyol, os mariscals Moncey e Mortier tornan a escomencipiar o Setio de Zaragoza, lo 20 d'aviento de 1808. Os franceses dentran en a ciudat a primeras de chinero, pero lur abanz dificil, car totas as fuerzas d'os asetitatos puyan dica 50 000 hombres e los franceses nomás disposan que de 22 000 hombres redolatos por enemigos exteriors, en estar tot Aragón en insurrección. A Mortier se li encomendó de dispersar a los insurchents, entre que Lannes vien ta prener as tirandas d'o setio. Iste li demandó a Palafox "paz e capitulación"; pero Palafox li retartió "guerra e cultro". Dimpués de bells encarnizatos combatimientos en as carreras, os franceses se fizon duenyos d'a mayor parti d'a ciudat, enducindo una pierda elevata de 70 000 zaragozans. O 20 de febrero, mientre os franceses rematan una mina enorme, o consello de defendimiento de Zaragoza ninvió una deputación ta lo mariscal Lannes ta sinyar a suya capitulación. Zaragoza, asetiata dos vegadas, yera completament esboldregata.

En os meses siguients, Aragón en conchunto cayió a mans d'os franceses. Uesca fue ocupata en 1809, entre que la rechión fue gubernata por chenerals franceses. Os combatimientos se fizon enta lo sud d'Aragón. O 23 de mayo de 1809, l'exercito francés de Louis-Gabriel Suchet s'enfrontinó cuentra los espanyols de Joaquín Blake y Joyes mientres la batalla d'Alcanyiz, que s'apocó con a victoria espanyola. Un mes mas tardi, o 18 de chunio de 1809, os dos chenerals se troban atra vegada mientres la batalla de María, con victoria francesa. En 1810, Aragón se trestalló en tres prefecturas, dirichitas por prefectos afrancesatos fidels a lo rei Chusé: Ebro e Xalón (Zaragoza), Ebro e Cinca (Uesca) e Guadalaviar (Teruel).

En zagueras, Aragón, muito abatanato en a Guerra d'o Francés, fue liberato en o mes de febrero de 1814.

A restauración borbonica (1814-1931)[editar | modificar o codigo]

O barambán politicos[editar | modificar o codigo]

A tamás d'o refús d'aplicar a Constitución de Cadiz, Ferrando VII ye empentato por os liberals espanyols enta aplicar-la a partir de 1820. Ye la empezadura d'o Triennio Liberal, tres anyadas de gubierno liberal, dende 1820 dica 1823. As primeras reformas miran de modernizar Espanya. Ye dintro d'ista bastida quan s'entachonó lo trestallo provincial d'o país en 53 provincias. Aragón se trestalla en quatre provincias: Zaragoza, Uesca, Teruel e Calatayú. Iste trestallo provincial s'alazeta en os criterios de densidat de población, de grandaria e de coherencia cheografica. Os nombres d'as capitals provincials se prefirioron a los nombres d'as antigas rechions ta designar as nuevas provincias. En 1822, se restablioron os intendents provincials como representants d'o Ministerio d'Hicienda. A fin d'o Triennio Liberal e a tornada de l'absolutismo, en 1823, acotola iste trestallo: Aragón allora torna a haber as suyas antigas mugas.

A muerte de Ferranfo VII, en 1833; l'autoproclamación de l'Infant Carlos ("Carlos V d'Espanya") como "rei"; e lo mantenimiento d'Isabel, filla de Ferrando, como lechitima hereua endizcan o periodo d'as Guerras Carlistas. Istas troban resón en Aragón, an os carlistas, qui en miraban de partisans, proposoron restablir as libertatz forals aragonesas.

A Segunda Republica Espanyola e la Guerra Civil[editar | modificar o codigo]

Asinas, en o sieglo XX, en a etapa republicana, o sentimiento rechionalista adubió as mayors cotas, pero a Guerra Civil Espanyola estricalló qualsiquier prochecto autonomico.

A Dictadura Franquista[editar | modificar o codigo]

O Rechimen Franquista adormió as anglucias aragonesistas.

D'a Transición democratica dica huei[editar | modificar o codigo]

Pero con l'arribada d'a Transición, e con ella d'a democracia, Aragón en 1978 esdevenió una comunidat autonoma, composata por as provincias de Uesca, Zaragoza y Teruel estando a suya capital a ciudat de Zaragoza.

Notas e referencias[editar | modificar o codigo]

  1. Christian Rico, Pyrénées romaines. Essai sur un pays de frontière (IIIe siècle av. J.-C.-IVe siècle ap. J.-C.) (en francés), Biblioteca de la Casa de Velázquez, nº 14, Madrit, 1997 (ISBN 9788486839741).
  2. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrit, abril de 2012, p. 52-53, ISBN 978-84-9967-306-6
  3. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrit, abril de 2012, p. 52, ISBN 978-84-9967-306-6
  4. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrit, abril de 2012, p. 53, ISBN 978-84-9967-306-6
  5. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrit, abril de 2012, p. 59, ISBN 978-84-9967-306-6

Vinclos externos[editar | modificar o codigo]