Condau de Barcelona

De Biquipedia
Condau de Barcelona
Comtat de Barcelona
3by2white.svg 3by2white.svg 878 — 1164 Siñal d'Aragón.svg
Siñal d'Aragón.svg
Escudo d'armas
Situación de Condau de Barcelona
Capital Barcelona
Idioma oficial Latín y catalán
Relichión Catolica
Gubierno Monarquía
Conte
 • 879 - 897
 • 1131 - 1162

Guifré I
Remón Berenguer IV

O condau de Barcelona ye un estato desapareixito, con categoría churidica de condau, que s'establió alto u baixo a finals d'o sieglo IX (878, quan Loís II de Francia nombró conte a Guifré I de Barcelona, se prene a sobén como calendata de referencia) en os territorios orientals d'a dita Marca Hispanica de l'Imperio Carolinchio y que s'adhibió en 1137-1164 a o Reino d'Aragón ta formar a Corona d'Aragón.

As suyas mugas cambeyoron mientres a suya existencia, estando en os suyos alazetz nomás un chicot condau más d'os condaus catalans, dica plegar a anexionar-se de feito a mayor parte d'ixos condaus, un proceso que remató ya dimpués d'estar adhibito a la Corona d'Aragón con l'anexión d'o condau d'Urchel.

Os alazetz d'o condau[editar | modificar o codigo]

Os territorios d'o condau de Barcelona estioron alazetalment nomás una división administrativa d'o Reino visigodo de Toledo, dica la suya conquiesta a prencipios d'o sieglo VIII por os musulmans, que dimpués establioron o Califato de Cordoba.

Dominio franco en o sieglo IX[editar | modificar o codigo]

Alto u baixo a prencipios d'o sieglo IX, ixos territorios fuoron conquiestos por Carles Magno, qui establió a dita Marca Hispanica como muga contra o Califato cordobés. Os contes nombratos por os carolinchios estioron asinas os primers contes de Barcelona, o condau que yera considerato como o más important d'a Marca Hispanica, encara que dimpués iste cargo esdevenió hereditario.

Independencia de facto[editar | modificar o codigo]

O 5 de mayo de 985 tropas d'o Califato de Cordoba comandatas por Almanzor marchan dende Cordoba enta lo condau de Barcelona. En o suyo camín espullan os territorios d'as actuals comarcas d'o Baixo Penedés, Alto Penedés, Baixo Llobregat, Barcelonés y Vallés Occidental, destruindo los monesterios de Sant Cugat del Vallès (en Sant Cugat del Vallès), Sant Pavlo del Campo (en Barcelona) y Sant Per d'as Puellas (tamién en Barcelona).[1]

O conde Borrell II de Barcelona solicitó l'aduya d'o suyo sinyor feudal, o rei de Francia Occidental, pero no en recibió garra. asinas, quan Hugo Capeto demandó en 987 la renovación d'o vasallache a lo conde de Barcelona, iste no respondió, estando dende alavez o condau de Barcelona un condau independient de facto, encara que o vinclo churidico no s'extinguió que dica 1243 con o Tractau de Corbeil.[2]

En o verano de 1003, un exercito d'o Califato de Cordoba mandau por Abd al-Malik al-Muzaffar, fillo d'Almanzor, destruye bellos castiellos en l'Alto Penedés y espulla la ciudat de Manresa, en o condau de Barcelona.[3]

Se veiga tamién[editar | modificar o codigo]

Referencias[editar | modificar o codigo]

  1. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 39, ISBN 978-84-9967-306-6
  2. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 41, ISBN 978-84-9967-306-6
  3. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 42, ISBN 978-84-9967-306-6