Aimants de Teruel

De Biquipedia
Ir ta: navego, busca
Mausoleu d'os aimants de Teruel

A historia u leyenda d'os Aimants de Teruel recenta la historia d'aimor entre dos chóvens teruelanos, Isabel de Segura y Chuan Martínez de Marciella, conoixito dende as recreyacions d'o teatro barroco como "Diego". Dende 1996 se celebra en Teruel, ta remerar a tradición, a festividat d'as Vodas d'Isabel de Segura.

A historia[editar | editar código]

Detalle d'as mans.

A leyenda d'os Aimants de Teruel viene d'una antiga tradición.

En 1555 se descubrioron as momias apedecatas en a capiella de Sant Cosme y Sant Damián. Chunto a ellas, seguntes o testimonio posterior d'o notario Yagüe de Salas, apareixió un documento antigo que reculliba o escaicimiento.

Juan de Ávalos esculpió as estatuas chacents baixo as que hue i son as momias. A freda serenidat d'os Aimants, que as mans no en gosan chuntar-sen, ye simbolo d'un aimor que sobreixe os conceptos humans.

As restas d'os Aimants se pueden vesitar en o Mausoleu d'os Aimants. Un edificio de nueva construcción a on que amás de poder veyer as esculturas d'Ávalos, se i troba o mural realizato por Jorge Gay Un amor nuevo, asinas como un d'os bocetos d'o quadro de Muñoz Degraín que se troba en o Museu d'o Prado y quantas obras musicals, literarias, cinematograficas que s'han creyato partindo d'a historia d'os Aimants.

A leyenda[editar | editar código]

Rastros d'as momias.

En os primers anyos d'o sieglo XIII viviban en a ciudat de Teruel Chuan Diago de Marciella y Isabel de Segura, y a suya temprana amistanza se tornó luego en aimor. No quiesto por a familia d'Isabel, debito a que no teneba prous biens materials, o pretendient consiguió un plazo de 5 anyos ta enriquir-se. Asinas, pues se'n fuó ta la guerra y tornó ta Teruel chusto quan s'heba rematato lo plazo. Por ixas envueltas, Isabel ya yera muller d'un chirmán d'o sinyor d'Albarracín. A tamas d'iste feito, Chuan Diago consiguió veyer a Isabel en a su casa y le demandó un beso; ella lo se negó y allora o chóven morió de dolor. A lo día siguient se facioron os funerals d'o chóven en Sant Per; alavez, una muller vestita de luto s'amanó ta l'atabul: era Isabel, que quereba dar a lo defunto lo beso que le negó en vida; a chóven posó los suyos labios sobre os d'o muerto y de golpe cayó muerta chunto a éll.

Escritors[editar | editar código]

A-saber-los autores han escrito sobre ista historia, entre ells os siguients:

Vinclos externos[editar | editar código]