Ç
Ç Ç | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| A | B | C | D | E | |||
| F | G | H | I | J | |||
| K | L | M | N | Ñ | |||
| O | P | Q | R | S | |||
| T | U | V | W | X | |||
| Y | Z | ||||||
Digrafos | |||||||
| ch | gu | ix | ll | ny | |||
| qu | rr | ||||||
Atros simbolos | |||||||
| Ç | l·l | nn | tz | ||||
A Ç, conoixida como ce crebada[1] u ce-zedilla[1][nota 1], ye una letra que se feba servir en a ortografía medieval d'as luengas iberorromanicas, y que a grafía d'a SLA ha recuperau pa l'aragonés moderno d'a mesma manera que s'ha recuperau en a ortografía actual d'o catalán.
Encara que no se fa servir en a ortografía d'o castellano actual, dende o modelo d'una ortografía castellana antiga, fue presa por a ortografía francesa con o nombre castellano afrancesau de c cédille.
A marca diacritica en a parti inferior d'ista letra se conoixe como zedilla.
En aragonés
[editar | modificar o codigo]Seguntes a grafía d'a SLA debant de a/o/u en posición interior representa o soniu interdental fricativo xordo [θ] en aragonés estándard y o soniu apicoalveolar xordo [s] en benasqués: acapiçar-se ([akapi'θase]), arronçar ([aron'θaɾ]), encomençar ([eŋkomen'θaɾ]), engalçar ([eŋgal'θaɾ]), carbaça ([kaɾ'βaθa]), ribagorçano ([riβaɣor'θano]), charraço ([tʃa'raθo]).
Notas
[editar | modificar o codigo]- ↑ Con a variant ortografica ce-cedilla
Referencias
[editar | modificar o codigo]- 1 2 (an) Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa. Edacar num. 14. Zaragoza. Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés. ISSN 1988-8139. Octubre de 2024 (accesible vía web).
| Iste articlo ye un borrador. Enamplando-lo aduyarás a amillorar a Biquipedia. |