Nicolau Copernico

De Biquipedia
Ir ta: navego, busca
Articlo d'os 1000
Nicolau Copernico
Copernicus.jpg
Información personal
Calendata de naixencia 19 de febrero de 1473
Puesto de naixencia POL Przemysł II 1295 COA.svg Toruń
Calendata de muerte 24 de mayo de 1543
Puesto de muerte POL Przemysł II 1295 COA.svg Frombork
Ocupación Astronomo

Nicolau Copernico (Toruń, 19 de febrero de 1473 - Frombork, 24 de mayo de 1543) estió un astronomo polaco. Tamién conoixito como a Mikołaj Kopernik (en polaco) o Nicolaus Copernicus (en latín).

Copernico ye considerato o fundador de l'astronomia moderna, por haber-li dato las bases que li permitioron a Isaac Newton de culminar a revolución astronomica —en pasar d'un universo cheocentrico a un cosmos heliocentrico— y de cambear de traza irreversible a visión d'o cosmos prebalent dica ixe inte. Copérnico estió, amés, un especialista en trigonometría. Lo podemos ubicar dentro d’o Renaiximiento.

Estudeyos e primeras investigacions[editar | editar código]

A epoca en a que vivió Regiomontano, Polonia yera una verdadera "Edat d'Oro" cultural, e la Universitat de Cracovia teneba un gran prestichio en matematicas y en astronomia. Estudeyó en esta Universidat Jaguellonica, de Cracovia (1491-94) baixo con o matematico Wojciech Brudzewski como mayestre. Viachó por Italia e s'inscrivió en a universitat de Bolonia (1496-1499), on estudeó dreito, medicina, griego y filosofia, y treballó como asistent de l'astronomo Domenico da Novara. Novara ye un d'os primers scientíficos que posa en qüestión o sistema cheocentrico de Claudio Ptolomeu. O intrés de Copernico por la cheografia, y l'astronomia fue estimulato por o suyo profesor. Ellos dos observoron lumerosas ocultacions, eclixes de luna, asinas como a ocultación d'o estrel Aldebaran o 9 de marzo de 1497 a Bolonia

Imachen de Toruń, ciudat natal de Copernico

O 1500 fue ta Roma, on dió un curso de matematicas y astronomia, y o 1501 tornó ta la suya patria y prenió posesión d'una calonchía d'a seu de Frauenburg, cargo obtenito gracias a l'aduya d'o suyo tío Lucas Watzelrode. A penar d'o suyo cargo las suyas obligacions administrativas, que iban dende a reforma d'a moneda dica a contener y refrenar a orden Teutonica, decide acabar os suyos estudeyos de medicina, y doncas, tornó ta Padua (1501-1506) por estudiar dreito y medicina; encara fació una breu estada a Ferrara (1503), on obtenió o grau de doctor en dreito canonico.

Dimpués tornó ta Polonia, y construyó un observatorio en Frauenburg (huei Frombork), on feba las suyas investigacions d'astronomia. En siet anyatas escribiba Hypothesibus Motuum Coelistium a se Contitutis Commentariolus (conoixito con o títol de Commentariolus), curto tractato d'astronomía, que remató enta 1515, y que no fue publicato dica o sieglo XIX. Ye en esta obra on anunciaba os suyos principios de l'astronomia heliocentrica, que revolucionó la comunidat scientífica d'o suyo tiempo.

Reinstalato ya de pa cutio en o suyo país (1512), atendió l'administración d'a diocesi d'Ermland, exerció a medicina, ocupó ciertos cargos alministrativos i levó a cabo o suyo inmenso y fundamental treballo en o campo de l'astronomia.

A suya obra mayestra, De Revolutionibus Orbium Coelestium, fue escrita en 25 anyatas. (1507-1532) y fue publicata postumament o 1543 por Andreas Osiander, pero muitas d'as ideyas basicas y d'as observacions que contién circuloron a traviés de l'opusclo commentariolus (no editato dica o 1878), que, a penar d'a suya brevedat, ye d'una gran precisión e claridat. D'esta obra machistral, (De Revolutionibus), en surchió pensamiento scientífico moderno y a imachen de l'Universo més aceptata dica o principio d’o sieglo XX, no será publicata dica o 24 de mayo de 1543, poco enantes d’a suya muerte, por un impresor de Nuremberg.

Este libro contién importants seccions sobre trigonometria que ya heban estato publicatas separadament l'anyo anterior baixo o títol de De lateribus et angulis triangulorum. O material trigonométrico ye analogo a lo d'o De triangulis de Regiomontano, publicato 10 anyos enantes en Nuremberg, pero as ideyas trigonometricas de Copérnico pareixeban calendar d'enantes d'o 1533, quan probablement no conoixeba os treballos de Regiomontano. Con tot y con ixo, ye muito posible que a forma final d'a trigonometría de Copernico proceda, en parte a lo menos, d’a de Regiomontano, car en 1539 Copernico recibió como estudiant a lo choven matematico prusián Georg Joachim Rheticus (o Rhaeticus, 1514-1576), un matematico de Wittenberg que sin duda heba estato en contacto con a matematica que se feba en Nuremberg. Rheticus treballó con Copernico mientres unas tres anyatas, y estió él qui publicó, con l'aprobación d'o suyo mayestro, a primera exposición resumita de l'astronomia de Copernico en una obra titulata Narratio Prima (1540), y tamién qui fació os primers preparatibos, completatos més tarde por Andreas Osiander, pa a publicación impresa d’o famoso De revolutionibus. Ye probable, doncas, que a trigonometria que apareix en a obra clasica de Copernico siga relacionata estreitament, a traviés de Rheticus, con la de Regiomontano.

Mos podemos dar cuenta d'o nivel de dominio d'a trigonometria por parte de Copernico por o os teoremas que apareixen en o De revolutionibus e por una proposición que incluyó en una primera versión manuscrita d’o libro, pero que no apareixió en a versión impresa. Esta proposición eliminata ye una cheneralización d'un teorema de Nasir Eddin (teorema que si apareixe en o libro) sobre o movimiento rectilinio resultant de combinar dos movimientos circulars.

O teorema de Copérnico ye o siguent: Si un cerclo menor redola sin esvarizar-se por l'interior d'a circumferencia d'un cerclo mayor con un diametro dos vegatas mayor, alavez a trachectoria d'un punto fixo d'o cerclo menor que no siga situato sobre a circumferencia ye una elipse.

Incidentalment, Cardano conoixeba o teorema de Nasir Eddin, pero no a cheneralización de Copérnico, teorema que fue redescubierto mientres o sieglo XVII.

A teoría heliocentrica copernicana[editar | editar código]

O sistema de Copernico descansa sobre a observación qué a Tierra redola arredol d'o suyo eixe una vegata cada día, o que explica o movimiento diurno d'a esfera celeste. Postula, igualment que a Tierra fa una vuelta a lo Sol (heliocentrismo) cada anyata. Afirma tamién que os atros planetas fan o mesmo arredol d'o Sol. Copernico abanzó tamién que a Tierra bandeya tamién sobre o suyo eixe, o que explicaría a precesión. A teoría de Copernico ataca a teoría de Ptolomeu, a cosmolochia, a fisica, y, dica a filosofia d'Aristótil. Tamién as Escrituras amostraban a inmovilidat d'a Tierra y o movimiento d'o Sol. Copernico conserva, de todas trazas, bells elementos de l'antigo sistema. A ideya d'as esferas solidas, u a esfera d'os fixos.

O nuevo sistema proposato por Copernico tien ciertas avantallas sobre o d'o suyo predecesor. Esplica, entre atras, o movimiento diario d'o Sol, y d'os estrels pa a rotación terrestre. Tamién esplica o movimiento d'o Sol mientres l'anyata. Igualment esplica o movimiento retrograu d'os planetas exteriors, Marte, (Chupiter, Saturno). A suya teoría tien en cuenta tamién, os planetas interiors, (Venus, y Mercurio). Copernico abanza tamién una teoría sobre l'orden d'os planetas, as suyas distancias, y, doncas, o periodo orbital. Copernico contradiz a Ptolomeu, dicindo que contra més gran ye a orbita d'un planeta, més gran ye o tiempo que caldrá pa que faiga una revolución completa al Sol.

Nicolau Copernico

Copernico heba estudiato os escritos d'os filosofos griegos mirando-ie referencias a lo problema d'o movimiento terrestre, especialment os pitagoricos y Aristarco de Samos, qui establió por primera vegata a teoría heliostatica.

As hipotesis alazetals d'a Teoría Copernicana son:

1.- O mundo (universo) ye esferico.

2.- A Tierra tamién ye esferica.

3.- O movimiento d'os cuerpos celestes ye regular, cercular y perpetuo u compuesto por movimientos cerculars.

Distingue diferents tipos de movimientos:
3.1.- Movimiento diurno: Causato por a rotación de la Tierra en 24 horas e no de tot l'universo.
3.2.- Movimiento anyal d'o Sol: Causato por a translación de la Tierra arredol d’o Sol en una anyata.
3.3.- Movimiento mensual d'a Luna arredol d'a Tierra.
'3.4.- Movimiento planetario: Causato por a composición d'o movimiento propio y d'a Tierra. A retrogradación d'o movimiento d'os planetas no ye més que aparent y o un movimiento verdadero y ye a causa d'o movimiento de translación d'a Tierra arredol d'o Sol.

4.- O cielo ye immenso respecto a la mida de la Tierra.

5.- L'orden d'as orbitas celestes. Dimpués de creticar l'orden que l'astronomia tolemaica asignaba a los planetas, dió l'orden correcto d'o suyo aleixamiento d'o Sol.

Ye indudable que 2000 anyatas de teoría cheocentrica no rematoron por haber-ie un unico scientifico como Copernico que demostrase a suya falsedat, ye platero que a teoría cheocentrica fue abandonata sobretot por una necesitat social inspirata en os nuevos aires d’o Renaiximiento y d'o neoplatonismo que se respiraban

La revolución copernicana[editar | editar código]

O que se conoixe como a revolución copernicana ye a suya formulación d'a teoría heliocentrica, seguntes a qual, a Tierra y os atros planetas chiran arredol d'o Sol.

Cal centrar o valor real d'a suya obra en o feito de reimposar teorías ya refusatas por o sentito común i de dar-lis una estructuración coderent i scientífica.

A ruptura basica que representaba pa a ideolochia relichiosa medieval a sustitución d'un cosmos cerrato y hierarquizato, con l'hombre como centro, por un universo homochenio i infinito, situato arredol d'o Sol, fació dudar a Copernico de publicar a suya obra pa evitar problemas més que previsibles con a Ilesia, e no estió dica o 1543 que amaneixió a primera edición d'o De Revolutionibus Orbium Coelestium, como ya s'ha dito, feita en Nuremberg con la supervisión d'o suyo disciplo Georg Joachim Rheticus.

Bibliografía[editar | editar código]

  • Koestler, Arthur. The sleepwalkers (A history of Man's Changing Vision of the Universe), Penguin, Arkana, 1989.
  • Armitage, Angus. The World of Copernicus. Nueva York, NY: Mentor Books, 1951. ISBN 0-8464-0979-8.
  • Barbara Bieńkowska. The Scientific World of Copernicus: On the Occasion of the 500th Anniversary of His Birth, 1473–1973. Springer, 1973. ISBN 9027703531.
  • Koeppen, Hans et al.. Nicolaus Copernicus zum 500. Geburtstag. Böhlau Verlag, 1973. ISBN 3-412-83573-0.
  • Koyré, Alexandre. The Astronomical Revolution: Copernicus – Kepler – Borelli. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1973. ISBN 0-8014-0504-1.
  • Kuhn, Thomas. The Copernican Revolution: Planetary Astronomy in the Development of Western Thought. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1957. OCLC 535467.
  • Rabin, Sheila. Copernicus. The Stanford Encyclopedia of Philosophy (edició d'o verano de 2005), Edward N. Zalta (ed.), 2005.
  • Repcheck, Jack. Copernicus' Secret: How the Scientific Revolution Began. New York: Simon & Schuster, 2007. ISBN 0-7432-8951-X.
  • Rosen, Edward. Copernicus and his Successors. London: Hambledon Press, 1995. ISBN 1 85285 071 X.

Vinclos externos[editar | editar código]