Ilesia de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà

De Biquipedia
Ir a la navegación Ir a la búsqueda
Iste articlo ye sobre a ilesia de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà, en as comarca catalana d'o Berguedá; ta atros usos, se veiga Ilesia de Sant Chaime.
Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà
Esglèsia (o monestir) de Sant Jaume de Frontanyà
Frontera d'a ilesia de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà
Frontera d'a ilesia de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà.
Situación cheografica
Estato Flag of Spain.svg Espanya
País Flag of Catalonia.svg Catalunya
{{{tpdivisión}}} {{{división}}}
Situación Sant Jaume de Frontanyà (Berguedá)
Adreza {{{adreza}}}
Coordenatas 42°11′13.86″N 02°01′33.34″E
Diocesi Solsona
Información cheneral
Advocación Sant Chaime o Mayor
Culto Cristianismo
Orden Agustins
Rector {{{rector}}}
Vicario parroquial {{{vicario1}}}
2.º Vicario parroquial {{{vicario2}}}
Mosen
Propietario Ilesia Catolica
Administrador
Director
Coste
Vesitable
Altaria
Pisos
Amplaria
Largaria
Superficie
Diametro
Aforo
Altaria s.r.m.
Atras
Alcance {{{alcance}}}
Iluminación {{{iluminación}}}
Potencia {{{potencia}}}
Arquitectura
Tipo Ilesia
Estilo Romanico
Función Culto
Catalogación Bien d'Intrés Cultural
Materials Piedra picata
Construcción
Construcción Sieglo XI
Fundador
Inicio
Fin
Inauguración
Destrucción
Arquitecto
Incheniero estructural
Incheniero de servicios
Incheniero civil
Atros
Premios
Localización
Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà en Catalunya
Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà
Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà
Situación de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà en Catalunya
Pachina web

A ilesia de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà (esglèsia de Sant Jaume de Frontanyà u monesterio de Sant Jaume de Frontanyà en catalán) ye una ilesia romanica catalana, debantata en o sieglo XI y adedicata a Sant Chaime o Mayor, que se troba situata en o municipio de Sant Jaume de Frontanyà (comarca d'o Berguedá). Ye un repui de l'antigo monesterio de Sant Chaime de Sant Jaume de Frontanyà que da o suyo nombre a la localidat y que se troba clavato en bell meyo d'a mesma.

Historia[editar | editar código]

O monesterio se debató mientres o sieglo XI t'acullir a la comunitat de Sant Jaume Vell (Sant Chaime Viello en aragonés, consagrata en 905), que se trobaba en mal estato, entalto d'a montanya. Se sape que l'anyo 1066 ya se trobaban en o nuevo edificio; sindembargo, en 1068 se conoix una donación d'Arnau Mir de Tost y d'a suya muller en a que s'indica que o templo se trobaba en construcción ("edificatur").[1] Os sinyors d'o lugar i feban grans donacions, plegando a tener dica seis canonches y un prior. Dende que morió o suyo zaguer prior Arnald Fresc, en 1395, s'inició a suya decadencia, porque os comandatarios prencipioron a apropiar-se d'as rendas que teneba o monesterio. A extinción d'os monestios d'a orden de Sant Agostín dictata por o papa Climent VIII en l'anyo 1592 fació que pasase a pender d'o bispato de Solsona. En o sieglo XVII, s'enronó o monesterio y nomás restan que bellos chapitels d'o suyo claustro, amás d'a mesma ilesia.

O edificio[editar | editar código]

D'o edificio monastico orichinal nomás en queda que a ilesia, que poseye una sola nau, tres absides y transepto. A nau y os brazos d'o transept son en vuelta de canyón; sobre o crucero se troba una cupula ochavata, que forma un cimborrio enta o exterior de dotze caras, o solo d'istas envueltas en Catalunya. En l'abside central bi ha cinco forniculas semicerculars deseparatas por semicolumnas.

Enta l'exterior, a frontera presenta una finestra en forma d'uello de buey sobre a puerta de dentrata formata por dos arcos de meyo punto en degradación, feita con dovelas y cubierta por una arquivuelta. Os absides tienen una decoración de tres series de cinco arcuacions deseparatas por lesenas en o central y frisos d'arcuacions en os laterals. En o cimborrio tamién se i troba un friso con arcuacions.

O campanal quadrato colocato sobre a frontera prencipal fue reedificato en 1572.

En o Museu Diocesano y Comarcal de Solsona se troba una pintura sobre a vida de Sant Chaime o Mayor, de zaguerías d'o sieglo XIII, que en provién.

Galería d'imáchens[editar | editar código]

Vinclos externos[editar | editar código]

Referencias[editar | editar código]

  1. (es) Isidro G. Bango Torviso: El románico en España, Ed. Espasa-Calpe, SA, ISBN 84-239-5295-9 pachina 58.