Onomatopeya

Una onomatopeya^[1] ye lo proceso de creyar una palabra que foneticament imita, se pareix u suchiere lo soniu que describe. Tal palabra en ella mesma tamién se diz onomatopeya.

Encara que un soniu en particular ye escuitau de traza semellant per personas de diferents culturas, a ormino s'expresa per meyo de l'emplego de diferents cadenas de consonants en diferents idiomas.

Onomatopeya proviene d'o latín onomatopoeia, y ista d'a palabra griega componida ὀνοματοποιία que significa 'fer u creyar nombres'.^[2]

Cualques eixemplos

Sonius d'animals

Ta mas detalles, veyer l'articlo lista de sonius d'animalsveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Can: guau guau, nyap nyap, llau llau.
Cotorniz: cualcairá, guai guarat.
Cuervo: cracrá.
Gallo: quiquiriquí, cocoricó.
Grilla: gri gri.
Muchuelo: mius mius.

Sonius d'obchectos

Ta mas detalles, veyer l'articlo lista d'onomatopeyasveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Campana: dilín-dilán, din-dan, din-don (muerte).^[1]
Esquillas: tolón tolón, tilín tilín.
Tronzador: rico-raco.^[1]
Trucador: trus trus.
Zuecos: carric carrac.

Bibliografía

(an) Rafel Vidaller (2001) "Onomatopeyas y atros sonius en aragonés", en Estudios y rechiras arredol d'a luenga aragonesa y a suya literatura. Autas d'a II Trobada (Uesca, 18-20 de noviembre de 1999) pp. 231–244. Instituto de Estudios Altoaragoneses - Publicazions d'o Consello d'a Fabla Aragonesa.