Ilesia de Nuestra Sinyora d'Altabás de Zaragoza
| Ilesia de Nuestra Sinyora d'Altabás | |
|---|---|
| Situación cheografica | |
| Estau | |
| País | |
| Situación | |
| Adreza | C/ Sobrarbe, 10 |
| Coordenatas | |
| Archidiocesi | Zaragoza |
| Diocesi | |
| Arcipestrau | Rabal |
| Información cheneral | |
| Advocación | Santa María |
| Culto | Ilesia catolica |
| Orden | |
| Rector | |
| Vicario parroquial | |
| 2.º Vicario parroquial | |
| Mosen | |
| Propietario | |
| Administrador | |
| Director | |
| Coste | {{{coste}}} |
| Visitable | |
| Altaria | |
| Pisos | |
| Amplaria | |
| Largaria | |
| Superficie | |
| Diametro | |
| Aforo | |
| Altaria s.l.m. | |
| Atras | |
| Alcance | |
| Iluminación | |
| Potencia | |
| Arquitectura | |
| Tipo | Ilesia |
| Estilo | Neoclasico |
| Función | |
| Catalogación | Bien d'Intrés Cultural |
| Materials | |
| Construcción | |
| Construcción | 1890-1892 |
| Fundador | |
| Inicio | |
| Fin | |
| Devantadera | |
| Destrucción | |
| Equipo disenyador | |
| Arquitecto | José de Yarza Fernando de Yarza |
| Incheniero estructural | |
| Incheniero de servicios | |
| Incheniero civil | |
| Atros | |
| Premios | |
| Pachina web | |
| Localización | |
A ilesia de Nuestra Sinyora d'Altabás ye una ilesia d'estilo neoclasico construyída en as anyadas 1890-1892 que se troba en Zaragoza (Comarca Central, Aragón), en o districto d'o Rabal.[1].
Ye a seu d'a Cofradía del Santísimo Ecce-Homo y de Nuestra Señora de las Angustias.
Historia
[editar | modificar o codigo]Ista ilesia, construyida por Fernando de Yarza entre os anyos 1890 y 1892, sobre un proyecto anterior de 1858[2] de José de Yarza, vino a substituyir a una anterior ilesia de Nuestra Sinyora d'Altabás que se trobaba mas amanada a o puent de Piedra y que fue destruyida mientres os seches de Zaragoza.[3]
Descripción
[editar | modificar o codigo]Conta con una sobria frontera con dos chicotas torres en os laterals y o cuerpo central ye rematau por un frontón triangular. A puerta d'acceso ye adintelada y dencima, centrau, i hai un luneto semicircular de meyo punto. En a frontera no i hai garra decoración y nomás queda crebada por dos cornisas que marcan os cuerpos d'a frontera.
En l'interior a distribución ye de planta basilical de tres naus, estando a central mas devantada que as laterals y cubierta por vuelta de lunetos. Lo mas destacable en o suyo interior ye o Cristo de Fontarrabia y una talla de Sant Gregorio Magno,[4] patrón d'o Rabal, estando a resta d'as tallas d'o sieglo XIX.
Cristo de Fontarrabia
[editar | modificar o codigo]En 1638 en o marco d'a Guerra d'as Trenta Anyadas, tropas francesas a o mando d'o Prencipe de Condé asechoron a ciudat de Fontarrabia y a o rescate acudioron tropas aragonesas a o mando d'o capitán Pablo Francés de Urritigoiti, Barón de Montevilla. En rematar a batalla, entre as enruenas se trobó a imachen d'un Santo Cristo horriblement mutilau. O capitán Pablo Francés de Urritigoiti lo pidió, le'n dioron y lo trayió ta Zaragoza. Mando restaurar-lo y lo metioron en una fachendosa capiella d'o convento de Sant Lazaro. Dimpués d'a desamortización, pasó a la ilesia d'Altabás. Tiene fama de miragloso dende antigo y fa parti d'a dita "Rota d'os tres Cristos", chunto a o d'o Pilar y a o d'a Seu.[5]
Catalogación
[editar | modificar o codigo]Ye inscrita en l'Inventario d'o Patrimonio Cultural Aragonés por lo que seguntes a lei 3/1999 de 10 de marzo d'o Patrimonio Cultural Aragonés tien a protección de Bien inventariau d'o patrimonio cultural aragonés.
Se veiga tamién
[editar | modificar o codigo]Referencias
[editar | modificar o codigo]- ↑ (es) Ilesia de Nuestra Sinyora d'Altabás en SIPCA
- ↑ (es) En www.turismodezaragoza.es
- ↑ (es) Historia d'a parroquia d'Altabás
- ↑ (es) San Gregorio Magno
- ↑ (es) Cristo de Fontarrabia