Natalia Ginzburg
| Natalia Ginzburg | |
|---|---|
Natalia Ginzburg en 1956 | |
| Información personal | |
| Naixida o: | 14 de chulio de 1916 |
| Naixida de: | |
| Muerta o: | 7 d'octubre de 1991 |
| Muerta en: | |
| Alma Máter | Universidat de Torino |
| Ocupación: | Escritora |
| Casada con: | Leone Ginzburg (1938-1944) Gabriele Baldini (1950-1969) |
| Fillos: | Carlo Ginzburg |
| Sinyal | |

Natalia Levi u Natalia Ginzburg (por l'apelliu d'o suyo primer mariu), naxida de Palermo (Sicilia) lo 14 de chulio de 1916 y muerta en Roma lo 7 d'octubre de 1991, estió una escritora italiana.
Oríchens familiars
[editar | modificar o codigo]Natalia Levi yera naxida de Sicilia, encara que la suya familia yera orichinaria de Trieste, en o norte d'Italia. Su pai, Giuseppe Levi, yera un conoixiu profesor unibersitario de Medicina, con ideyas politicas librepensadoras (estió engarcholau, con os suyos tres chirmans, por o faxismo de Mussolini), encara que a suya mai yera d'ideyas cristianas. Natalia s'educó en Torino, con una formación similar a las ideyas d'o suyo pai.
Faxismo y guerra
[editar | modificar o codigo]En 1933 Natalia publicó lo suyo primer cuento, I bambini.
En 1938 casó con Leone Ginzburg, un intelectual italiano d'ideyas comunistas naixiu d'a Unión Sovietica, y lo matrimonio se relacionó con os grupos antifaixistas que bi heba arredol d'a Editorial Einaudi en Torino (a on treballaba Leone), incluyindo-ie Cesare Pavese.
En 1940, mientres a Segunda Guerra Mundial (y dica 1943) o Gubierno faixista desterró a Leone Ginzburg a un chicot lugar en os Abruzos, y Natalia i estió con o suyo mariu. En 1942 publicó con pseudonimo la suya primera novela, La strada che va in città.
Leone Ginzburg morió torturau por a Gestapo en a garchola de Regina Coeli de Roma lo 5 de febrero de 1944, y Natalia tornó enta Torino, encara ocupau por os alemans.
Posguerra
[editar | modificar o codigo]Dimpués d'a guerra, Natalia treballó en a editorial Einaudi. Asinas, en 1947 publicó la suya segunda novela, È stato così, con a cual recibió un premio literario.
En 1950, Natalia casó con o profesor universitario Gabriele Baldini, que fue nombrao director d'a delegación de l'Istituto Italiano di Cultura en Londres (Reino Uniu).
Dimpués de cuantas obras literarias, en 1963 recibió lo Premio Strega por a suya obra Lessico familiare, y continó con una exitosa carrera literaria. Fació un chicot papel en una cinta de Pier Paolo Pasolini.
En 1969 morió lo suyo esposo Gabriele.
En 1984 recibió lo Premio Bagutta
Natalia Ginzburg morió en Roma lo 7 d'octubre de 1991.
Obra
[editar | modificar o codigo]- 1942: La strada che va in città.
- 1947: È stato così.
- 1952: Tutti i nostri ieri.
- 1957: Valentino.
- 1957: Sagittario.
- 1961: Le voci della sera.
- 1962: Le piccole virtù.
- 1963: Lessico famigliare.
- 1970: Mai devi domandarmi.
- 1973: Caro Michele.
- 1974: Vita immaginaria.
- 1983: La famiglia Manzoni.
- 1984: La città e la casa.
- 1990: Serena Cruz o la vera giustizia.
Vinclos externos
[editar | modificar o codigo]
Se veigan as imáchens de Commons sobre Natalia Ginzburg.- (it) Biografía.
- (it) Lessico famigliare, versión radiofonica de Radio 3-RAI.
| Predecesor: Mario Tobino |
Premio Strega 1963 |
Succesor: Giovanni Arpino |
| Predecesor: Giorgio Bassani |
Premio Bagutta 1984 |
Succesor: Francesca Duranti |