Loncha

De Biquipedia
Ir a la navegación Ir a la búsqueda
Ta atros usos d'a parola se veiga Loncha (desambigación)
A loncha de Zaragoza
Interior d'a Loncha d'a Seda
Sa Llonja

Una loncha (d'o catalán dialectal llonja, iste d'o francés loge y iste d'o franco laubja con o significato de "cambra"[1]) yera, en a Edat meya, un edificio destinato a las transaccions comercials feitas por os mercaders u por os corredors d'orella que feban d'intermediarios.

As lonchas de l'antiga Corona d'Aragón son:

En Barcelona, tamién i podeba tener a seu o trebunal de consuls (consulato) u o Consello d'a Mercaderia.

En a ciudat de Valencia a loncha d'a seda yera seu d'o Consulato de Mar, y mientres bellas decadas a Mesa de Cambeyos y Depositos d'a ciudat.

En primeras as lonchas podeban estar situatas en espacios ubiertos u en edificios sencillos. dimpués se feran construccions más grans y zarratas, como, por eixemplo, a Loncha de Mar de Barcelona, prencipiata en 1339, calendata en que s'establió una taxa que gravaba o comercio maritimo y que yera destinata a fer o edificio. Fue rematata en l'anyo 1392.

A Loncha de Palma fue construyita por Guillem Sagrera entre 1426 y 1447. Ye un d'os prencipals edificios goticos cevils d'Europa.

Ta construyir a Loncha d'a Seda de Valencia, Pere Compte s'inspiró en a loncha de Palma, encara que presenta una mida y una ornamentación más gran que a mallorquina. O Salón Columnario (cuerpo prencipal d'o edificio) lo fació en nomás quince anyos (1483-1498). O Consulato d'a Mar, edificio anexo a l'anterior, fue rematato en 1548. Ye un d'os prencipals edificios goticos cevils d'Europa y a UNESCO lo declaró Patrimonio d'a Humanidat en 1996.

Bibliografía[editar | editar código]

  • Bolòs, Jordi: Diccionari de la Catalunya medieval (ss. VI-XV). Edicions 62, Col·lecció El Cangur / Diccionaris, núm. 284. Barcelona, abril del 2000. ISBN 84-297-4706-0, plana 159.

Referencias[editar | editar código]

  1. (es) RAE Lonja