Tractau de Granada (1500)

De Biquipedia
Ir a la navegación Ir a la búsqueda
Iste articlo ye sobre un tractau internacional de 1500 entre o reino d'Aragón y o reino de Francia; t'atros usos, se veiga Tractau de Granada.
División d'o reino de Nápols y d'o reino de Sicilia en provincias u Giustizieratos en 1454.

O Tractau de Granada ye un tractau internacional sinyau entre o Reino d'Aragón y o Reino de Francia seguntes o qualo istos dos reinos alcordaban repartir-sen o reino de Nápols. O tractau se sinyó o 10 d'octubre de 1500 en o castiello de Chambord y se ratificó l'11 de noviembre d'ixa mesma anyada en Granada por o rei Ferrando II d'Aragón, sinyando-lo tamién a suya muller, Isabel I de Castiella.

Antecedents[editar | modificar o codigo]

En 1499, o rei Loís XII de Francia, alegando os suyos dreitos a o ducato de Milán estando nieto de Valentina Visconti y tamién a o reino de Nápols en estar descendient d'a Casa d'Anchú, invadió a peninsula italica con as suyas tropas. En abril de 1500 l'Exercito francés ocupó a ciudat de Milán, capital d'o ducato de Milán, y deponió a lo duque Loís Sforza. Sindembargo, no contaba con a capacidat ta conquerir en solitario o reino de Nápols, asinas que buscó a cooperación de l'atra potencia melitar en ixas envueltas en a redolada, a Corona d'Aragón, proponendo-li dividir-sen o reino entre as dos potencias, en continidat con a propuesta que ya heba feito en ixe mesmo sentiu en 1497 o rei Carlos VIII de Francia a Ferrando II d'Aragón mientres a Guerra d'Italia.

En veyendo a situación, Frederico III de Nápols, con un país devastau por l'anterior guerra y con un exercito prou reduciu por ixas mesmas ragons, miró de chugar con unos y atros ta mantener o reino. D'una man, lis ufrió a los franceses de pagar-lis un tributo anyal y de dixar-lis o paso libre a las suyas tropas ta invadir o reino de Secilia, controlau por os aragoneses como parte d'a Corona d'Aragón. D'atra man, li demanó a Ferrando II d'Aragón aduya ta poder resistir-se a la prochectada invasión francesa. Ferrando, conscient d'ixa doble actitud d'o rei de Nápols y d'os periglos d'una gerra, prefirió plegar a un alcuerdo con os franceses, con o qualo guanyaba una parte d'o reino de Nápols sin necesidat de luitar.

Os pactos[editar | modificar o codigo]

O tractau se sinyó en o castiello de Chambord, en Francia, o 10 d'octubre de 1500, estando ratificau l'11 de noviembre d'ixa mesma anyada en Granada por o rei Ferrando II d'Aragón, sinyando-lo tamién a suya muller, Isabel I de Castiella, encara que yera un tractau nomás que d'o reino d'Aragón, en o marco d'a cooperación entre os Reis Catolicos en a chestión d'os suyos respectivos reinos independients y deseparaus.

Seguntes as clausulas d'o tractau, i amaneixeban os siguients alcuerdos:

As suyas conseqüencias[editar | modificar o codigo]

En haber demandau aduya Frederico III de Nápols a lo rei d'Aragón, tropas aragonesas, mandadas por Gonzalo Fernández de Córdova, melitar castellán a o servicio d'o rei d'Aragón, dentroron en o reino de Nápols, teoricament ta prestar ixa aduya demandada, pero en realidat ta prener posicions en l'interior d'o reino y asegurar-ne el control, a lo menos en as partes que o tractau secreto concediba a Aragón. En chunio de 1500 o Tractau de Granada esdevinió publico, y as suyas clausulas fuoron aprobadas por o Papa Aleixandre VI, promulgando-se a deposición de Frederico III, emplegando-se como pretexto a suya colaboración con os turcos. Tropas francesas mandadas por Bérault Stuart d'Aubigny dentroron en o reino de Nápols ta ocupar-ne a suya parte, y Frederico fue semi-engarcholau en Francia, concedendo-se-li o ducato d'Anchú y una renta anyal de 50.000 libras encompensación por a suya perduga d'a cadiera reyal napolitana.

Incumplimientos[editar | modificar o codigo]

En estar poco claras as clausulas d'o tractau, que charraba nomás que de quatre d'as dotze provincias (u Giustizieratos) d'o reino de Nápols, luego prencipioron as discrepancias entre franceses y aragoneses quan o mariscal francés Jacques de La Palice ocupó ixos atros territorios en nombre de Francia, que luego esdevenioron una autentica guerra, en a quala as tropas aragonesas mandadas por o castellán Gonzalo Fernández de Córdova redotoron a los franceses en as batallas de Ruvo, Seminara, Cerinyola y Garellano en os anyos 1502 y 1503. Dimpués d'istas redotas, Loís II cedió en chinero de 1504 a totalidat d'o reino de Nápols a Ferrando II, seguntes o tractau de León d'o Roine.