Ir al contenido

Melilla La Nueva

De Biquipedia
Melilla La Nueva
Barrio de Melilla

Casa de Rafael Rico Albert
Entidat
  Estau
  Ciudat
Barrio
Espanya
Melilla
Codigo postal 52.001
Carreras prencipals Avda. Juan Carlos I Rey, C/ Ejército Español
Situación en Melilla

Melilla La Nueva u Ixample de Melilla ye l'ampliación d'a ciudat espanyola de Melilla surchida a partir d'o sieglo XIX, pero especialment en o sieglo XX.[1]

Dende zaguerías d'o sieglo XIX prencipió un periodo d'esplandor en Melilla que cheneró una ciudat moderna, estando dimpués de Barcelona a ciudat espanyola con mayor representación d'arte modernista, asinas como a mayor representación d'o modernismo en Africa.

Existen mas de mil edificios catalogaus que fan parti d'o conchunto historico artistico d'a ciudat de Melilla, un Bien d'Intrés Cultural y que se troban repartius por l'ixample central y por os suyos barrios.

Muitos d'éls son prochectos d'un arquitecto d'a Escuela de Barcelona fincau en Melilla, Enrique Nieto y Nieto, que produció una muit ampla obra modernista, como seguidor de l'arquitecto Lluis Domènech i Montaner. Destacan os suyos edificios modernistas florals. Atros autors modernistas en Melilla estioron Emilio Alzugaray Goicoechea y Tomás Moreno Lázaro. En os anyos 1930, l'Art déco prendió en l'arquitectura de Melilla, y arquitectos como Francisco Hernanz Martínez u Lorenzo Ros Costa realizoron espectaculars edificios en os barrios d'a ciudat.[1][2][3][4][5][6][7][8]

Fuertes exteriors

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Fuertes exteriors de Melillaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Son un conchunto de fortificacions, fuertes no connectaus entre éls y a prou distancia uns d'atros, construyius en a segunda metat d'o sieglo XIX en un estilo neomedieval pro mas chocant que menazador, plenizo d'una polideza que en cualques casos, en estar pintaus de vivas colors, como o narancha, fan ixuplidar a suya función defensiva, pareixendo mas elementos de chuegos y diversión que estructuras defensivas.

Son construyius con piedra d'a zona pa os muros y ladriellos pa os arcos y as vueltas, con tecnicas de fortificación obsoletas, incapables de fer frent a la artillería moderna, pos as cabilas rifenyas, l'enemigo d'o que heban d'esfender Melilla no contaban con artillería.

Historicismos

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Arquitectura historicista en Melillaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Cuasi toz éls son edificios publicos y espacios de cultos. Destacan a ilesia d'o Sagrau Corazón de Chesús (1911-1918), a capiella d'o Hespital d'a Cruz Roya, actual parroquia de Sant Francisco Chabier (1926-1927), a capiella d'o Cristo Rei (1939-1941), a plaza de toros (1946-1947), a capiella castrense (1920-1923), a capiella de Sant Chuan Baptista (1927), l'antigo Colechio d'o Buen Consello, a parroquia d'a Medalla Miraglosa, a casa de Joaquín Burillo, l'edificio Gaselec y a casa de José Alcaine Díaz (1949). I hai edificios d'estilo neoarabe como a mesquita d'o Buen Alcuerdo (1927) u a mesquita Central, l'amanada fuent d'o Bombillo, a casa de Yamín Benarroch que alberga a sinoga Or Zaruah, asinas como atros edificios publicos, hotels como o Gran Hotel Reina Victoria, actual casa d'os Cristals, centros socials como o Casino Militar, o Centro Cultural d'os Exercitos y hespitals como l'edificio de l'antiga Escuela d'Artes y Oficios Artisticos.

Eclecticismos

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Arquitectura eclectica en Melillaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

La eclecticista ye unatra arquitectura basada en mezclar elementos, alternando-los y incrementando a ornamentación, con mayor riqueza de forcha y aparición de cornisas voladas, destacando Droctoveo Castañón con a casa de Carmen Balaca y a siede d'a Companyía d'o Norte Africano y de José d'a Gándara, o Grupo Escuelas Mixtas, actual siede d'a Consellería d'Economía y Hicienda d'a Ciudat Autonoma de Melilla, l'edificio Metropol, l'edificio de l'Autoridat Portuaria de Melilla y o mercau d'o Poligono.

Ta mas detalles, veyer l'articlo Modernismo melillenseveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Enrique Nieto

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Enrique Nietoveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Ye l'introductor d'o modernismo en Melilla. Encara que lo que millor define l'arquitectura melillense ye o modernismo, una verdadera continación d'o rococó, con una riquisma ornamentación, d'infinitas y suchestivas formas y variadas colors.

Destacan a Casa de Manuel Buxedas Aupi (1910-1911), a Casa d'Antonio Baena Gómez (1910), Muebles La Reconquista (Circa 1910), a desapareixida Casa Basilio Paraíso (1910-1912), a Casa de José Guardiola (1910), o Casino Espanyol (1911), os edificios de Cheneral Prim, 22 y Sor Goyo, 6 (1911), a Casa de José Mascaró Rafols y Julia Iturralde (1911), a Casa de Baños (1912-1913), l'antiga redacción d'El Telegrama del Rif (1912-1913), a Cambra Oficial de Comercio, Industria y Navegación (1913-1914) con o trío de l'antigo Economato Militar, denominau popularment Casa Tortosa (1914-1915), os antigos grans almagacens La Reconquista (1915-1917) y a Casa David J. Melul (1915-1917), a flor y nata d'o modernismo floral lo emplega en a Casa de J. Barciela, a Casa Meliveo (1920), a Casa de José Zea y Manuel Alvadalejo, os components d'a manzana d'a Concordia, a Casa de Miguel Gómez Morales (1927-1928), a Casa de Lázaro Torres (1928-1929), l'amanada Casa de Juan Montes Hoyo, denominada popularment Casa La Pilarica (1928-1929), Casa d'a viuda d'Antonio Ibancos, l'antigo Banco de Bilbao, a Casa de José Guardiola, a Casa de Vicente Martínez (1931-1932), a Casa de Juan Florido Santos y Lázaro Torres García (1928-1929), a Casa de José García Álvaro, mas conoixida como Casa El Acueducto (1928-1930), os almagacens Juan Montes Hoyo, o Teatro Kursaal (1930) y o Teatro-Cine Perelló (1926-1932)

Emilio Alzugaray

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Emilio Alzugarayveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

L'incheniero militar Emilio Alzugaray creya una obra muit academica, con detalles animals. Ye autor d'a Casa de Julia Alcalde, tamién denominada Casa d'os Elefants (1913), a Casa de las Fieras(1914), a Casa de Salomón Cohen (1915), a Dirección Territorial d'Educación (1915), o Colechio d'os Chirmans d'as Escuelas Cristianas, actual Colechio La Salle El Carmen, (1916-1918), a Casa de Julián Argos, a Casa de José Morely 1916-1917), a Casa de Francisco Bueno (1917), a Casa d'a Viuda de Samuel Salama (1916) y a Casa de Argos (1916).

Ta mas detalles, veyer l'articlo Arquitectura art decó en Melillaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

A suya obra culmen ye o Monumental Cinema Sport (1930-1932).

Enrique Nieto

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Enrique Nietoveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Fa un art decó zigzaguiant, prou cercano a o modernismo, con obras como o Palacio de l'Asemblea (1932), a Casa d'Enrique Nieto (1930-1932), a Casa Carcaño (1934-1935), a Casa de Jacques EskEnazi Aguilerun (1936-1938), a Consellería Adchunta a la Presidencia (1943-1944), o Chalet Ben Jeloun (1943), a Casa de Josefa Botella Segarra (1935-1936), a Casa de Rafael Rico Albert(1935), o Mercau del Real (1932-1940) , l'annexo d'o Monumental Cinema Sport (1935-1936) y l'edificio Royo (1935-1936), asinas como una variant d'o esgrafiau, que o suyo maximo exponent estió a Casa d'Ahmed Ben Taleb, (1933) y l'aerodinamico edificio situau en a carrera Villegas, 7.

Francisco Hernanz

[editar | modificar o codigo]

D'atra man, Francisco Hernanz que realizó obras zigzaguiants como a Casa de Jacinto García Marfil, (1932), desarrolló l'art decó aerodinamico, de linias sobrias y sin cuasi bella decoración, como a Casa de Luis Raya (1935), a Casa d'Abraham Benatar, a Casa de Bertila Seoane y a Casa Parres.

Racionalismo

[editar | modificar o codigo]

Prou sobrio, con decoracions cheometricas con obras como l'edificio d'o Banco d'Espanya (Melilla), o edificio de Correus de Melilla y a casa de Amrram J. Wahnony.

Arquitectura industrial

[editar | modificar o codigo]

Tamién existe una arquitectura industrial, con o Mercau de Fierro d'o Mantelete y o conchunto d'a central electrica, o puent, o viaducto, os depositos y o cargadero de mineral de fierro d'a Companyía Espanyola de Minas d'o Rif.

Arquitectura moderna

[editar | modificar o codigo]

Fosal Municipal d'a Purisma Concepción

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Fosal Municipal de la Purísima Concepciónveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Ye o prencipal fosal d'a ciudat. Se troba situau en a Plaza del Cementerio, a la fin d'a Cañada del Agua. S'empecipió a construyir en 1890, baixo prochecto d'o comandant d'incheniers Eligio Suza y contrata de Manuel Fernández, fendo-se a devantadera l'1 de chinero de 1892, estando bendeciu por o vicario Juan Verdejo.

O primer calavre que recibió sepultura en él estió o de Francisco López López, un nino de cuatre meses d'edat.[9]

Elementos escultoricos

[editar | modificar o codigo]

Destacar tamién elementos escultoricos, como os erichius pa commemorar a os herois d'as campanyas en Marruecos, entre os que ye o Molimento a los Herois de Taxdirt (1910) y o Molimento a os Herois y Martirs d'as Campanyas (1927-1931), os d'o rechimen franquista, como o Molimento a los Herois d'Espanya (1941) u la Estatua d'o Comandant d'a Lechión Francisco Franco u atros contemporanios, Homenache a o Modernismo Melillense, Molimento a Pedro de Estopiñán y Virués, Reloch Solar, Encuentros u Homenache a Fernando Arrabal.

Existen a Plaza d'Espanya, a Plaza Menéndez Pelayo, y a Plaza Comandante Benítez.

Parque Hernández

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Parque Hernándezveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Ye o parque mas important de Melilla, fue realizau en 1902 con forma de trapecio seguntes disenyo de l'incheniero Vicente García del Campo y ye emplazau en a Plaza d'Espanya.

Parque Lobera

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Parque Loberaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Recibe o nombre d'o suyo fundador Cándido Lobera Girela, que estando president d'a Chunta de Arbitrios, creyó este parque pa privar a construcción de barracas en o suyo terreno.

Parque Forestal Juan Carlos I Rei

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Parque Forestal Juan Carlos I Reyveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Parque Agustín Jerez

[editar | modificar o codigo]
Ta mas detalles, veyer l'articlo Parque Agustín Jerezveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

Referencias

[editar | modificar o codigo]
  1. 1 2 (es) "Modernismo y Art Decó en la arquitectura de Melilla". Antonio Bravo Nieto. Ediciones Bellaterra-UNED Melilla. Badalona 2008 ISBN 978-84-7290-428-6.
  2. (es) "Enrique Nieto en Melilla: La ciudad proyectada". Salvador Gallego Aranda. Editorial Universidad de Granada (eug). Granada, 1996. ISBN 9788433822611
  3. (es) Antonio Bravo Nieto: La construcción de una ciudad europea en el contexto norteafricano. Arquitectos e ingenieros en la Melilla Contemporánea, Ciudad Autónoma de Melilla Consejería de Cultura, Educación, Juventud y Deporte. Universidad de Málaga-SEYER, 1996. ISBN 84-87291-68-6. p.661. Cap. VI.
  4. (es) La ciudad de Melilla y sus autores, Diccionario biográfico de arquitectos e ingenieros (finales del siglo XIX y primera mitad del XX). Antonio Bravo Nieto. SEYER. Malaga, 1997. ISBN 84-87291-81-3. Pach. 174-175.
  5. (es) Enrique Nieto: un paseo por su arquitectura. Salvador Gallego Aranda. Fundación Melilla Ciudad Monumental-Atrio Melilla, 2010. Pach. 84-87. ISBN 978-84-96101-89-0
  6. (es) "Melilla Guía Turística". Mª del Carmen Lechado Granados, Julia Melero Pascual, Gustavo Cabanillas Gutiérrez, Karima Amar Salat, Ana Atencia Andreu, Dunia Mimón Bouzbib. Galland Books, 2015. p. 75. ISBN 978-84-16200-16-0.
  7. (es) Guía de Melilla. Antonio Bravo Nieto. León, 2002. EDITORIAL EVERGRAFICAS S.L. p. 69. ISBN 84-241-9300-8.
  8. (es) "Guía del Modernismo en Melilla". Antonio Bravo Nieto, Marcelo Bendahán. MAESTRO BOOKS, 2008. ISBN 978-90-809396-4-6
  9. (es) "Historia de Melilla a través de sus calles y barrios". Asociación de Estudios Melillenses, 1997.