Itsasoari begira (en aragones Mirando enta a mar) ye una canta d'o veterán cantautor vasco Benito Lertxundi. A suya letra fue escrita por o bertsolari y poeta Jon Maia. A mosica la composó o mesmo Lertxundi, qui tamién ye qui la canta.
Ista canta fue editata en l'anyo 2005 en o disco 40 urtez ikasten egonak ("Lo aprendíu en 40 anyadas") por a discografica Elkar.
|
En vasco
Itsasoari egindako gogoeta batzuk dira
hurrengo bertso hauek...
Zazpi mendeko gauean gaude.
Gure lore eta sasi,
irrintzi, oihu, ele ta ulu,
marmario ta garrasi,
haize enbata, brisa, galerna,
gaur garbi, bihar nahasi,
xake taularen zuri beltzetan
arrats gozo, egun gazi.
Ai itsasorik ez bageneuka
zeri so negarrez hasi.
Gure zuhaitza landatu dugu
amildegi muturrean.
Adarrak daude ertzetik haruntz;
sustraiak, berriz, lurrean,
bihotz hesteak estu helduaz
esku baten ahurrean.
Bertso berriak jartzera noa
bere indar laburrean.
Nola malko bat isuritzen den
Isasoaren aurrean.
Nola haizea, ur azalean
eguzkiaren irteran.
Nola kaioak zorabioan
Itxas embata besperan
Pentsatsen nago gu ere berdin
Ibiltzen ez ote geran
Susmoa dauka gure patua
Itsasoa ez ote da
Libre ta zabal dugu aurrean
Baina ezin dugu edan
Eldu herria sustraietatik
Tira eta gora jaso.
Jarri Kantauri aurrean eta
mantendu zutikan hari so.
Ispillu hortan ikus gaitezen
herriz herri, auzoz auzo.
Zauriak gatzez itxi ditzagun,
malkoak urez eraso.
Sano ta libre irla txiki bat,
salbatuko gara akaso.
Azken arnasa eman nahi nuke
eguna hiltzen ari da
Azken arnasa eman nahi nuke
Bertsoak entzuten dira
Azken arnasa eman nahi nuke
Kantari nator herrira
Azken arnasa ematen dugu
Eguzkitik eguzkira
Azken arnasa eman nahi nuke
Itsasoari begira
Azken arnasa ematen dugu
Eguzkitik eguzkira
Azken arnasa eman nahi nuke
Itsasoari begira
Azken arnasa eman nahi nuke
Itsasoari begira. |
En aragonés
Istos siguients versos son unas reflexions
feitas mirando enta a mar...
Somos en una nueit de siet sieglos,
As nuestras flors y barzas,
otilius, gritos, parolas y chemecos,
mormosteos y chilos,
aire, tempestat, bisca, galerna,
hue escampau, maitín revuelto,
en o blanco y negro d'a tabla de aixedrez
dulce atardeixer, salau día.
Ah! si no tenésenos a la mar
mirando a que pretaríanos a plorar.
Hemos plantau o nuestro árbol
a o canto d'o xerbicadero,
as brancas se troban dillá d'o rafe;
as radices, manimenos, en tierra firme,
agarrapando o corazon y as entranyas
en a palma d'una man.
Voi a meter uns versos nuevos
en a fuerza d'a suya brevedat.
Como quan fluye una glarima
debant d'a mar.
Como l'aire voluntarioso
en a salida d'o sol.
Como las gaviotas esturdidas
en a vispra d'una tempestat d'a mar
Soi pensando si nusatros
no dondiamos igualment
Sospeito que o nuestro destín
no ye atro que a mar
Se troba debant, libre y ampla
pero no podemos beber d'ella.
Agafatz a o país d'as radices
estiratz y puyatz-lo entalto
Metetz-tos debant d'a Cantabrica y
y estatz-tos alufrando-lo.
Miremos-nos en ixe espiello,
lugar a lugar, vico a vico.
Zarremos as nafras con sal,
atacatz a las glarimas con augua.
Una chicota isla sana y salva,
tament mos salvemos.
Quisiera dar o mio zaguer aliento
O día amortando-se
Quisiera dar o mio zaguer aliento
S'ascuitan versos
Quisiera dar o mio zaguer aliento
Torno cantando a o lugar
Quisiera dar o mio zaguer alientoo
De sol a sol
Quisiera dar o mio zaguer aliento
Mirando enta a mar
Quisiera dar o mio zaguer aliento
De sol a sol
Quisiera dar o mio zaguer aliento
Mirando enta a mar
Quisiera dar o mio zaguer aliento
Mirando enta a mar |
[editar] Vinclos externos
(▶Audición 1)
