Saúl Gazo Borruel
| Saúl Gazo Borruel | |
|---|---|
| agosto de 1937 – 10 d'agosto de 1937 | |
| President | Joaquín Ascaso Budría |
| Gubierno | Gubierno Ascaso |
| Precediu por | Tomás Pellicer Rivera |
| 1933 – 1936 | |
| Naiximiento | 7 de febrero de 1888 |
| Muerte | 22 d'aviento de 1957 |
| Partiu | Unión Republicana |
| Profesión | Chuez, periodista y politico |
Saúl Gazo Borruel (Boltanya, 7 de febrero de 1888 - Uesca, 22 d'aviento de 1957) estió un chuez, periodista y politico aragonés, qui estió consellero de Chusticia d'o Consello Rechional de Defensa d'Aragón.
Biografía
[editar | modificar o codigo]Naixiu d'a villa de Boltanya en 1888, yera o fillo mayor d'o machistrau Félix Gazo Calvo y d'Antonina Borruel y chirmán entre atros de Félix Gazo Borruel, debuixant, y Marín Gazo Borruel, alcalde republicano en Boltanya. Fació o bachillerato entre Uesca y Zaragoza y lo remató en Logronyo. Dimpués prencipió a carrera de Dreito en 1915 en a Universidat de Salamanca y la remató en a Universidat de Valladolit. Amás d'a suya carrera de chuez se dedicó profesionalment a o periodismo, colaborando con cuantos periodicos d'as ciudaz de Zaragoza, Balbastro, Valladolit, Uesca, Oviedo y Xixón. Estió corresponsal d'El Liberal de Madrid y colaboró con atros periodicos madrilenyos como El Fígaro y El Día. Tamién estió director d'El Diario de Huesca, dende zaguerías de 1928 y en octubre de 1931 establió y dirichió El Radical de Huesca. Entre os anyos 1924 y 1928 estió deputau provincial en a Deputación Provincial de Uesca.[1]
Mientres a Segunda Republica Espanyola fue deputau en as Corz Chenerals, asinas como chuez de l'Audiencia Provincial de Uesca. Mientres a Guerra Civil fue delegau d'o Gubierno en a Confederación Hidrografica d'Ebro, colaborando con o ministro Bernardo Giner de los Ríos. Estió de facto consellero de Chusticia d'o Consello Rechional de Defensa d'Aragón en os primers días d'agosto de 1937 dica a suya disolución, habendo ocupau antis o cargo de subsecretario d'o consellero de Chusticia[2].
En rematar a guerra s'exilió ta Francia, estando deteniu por a policía francesa chunto con o suyo chirmán Marín en octubre de 1941 en Aulorón. Dende 1942 residió en Banyeras de Bigorra colaborando con o lanzamiento d'o semanario L'Espagne Républicaine. Solicitó a suya repatriación y la d'a suya muller en 1948, tornando en 1949 primero ta Barcelona y dimpués ta Uesca capital, a on morió en aviento de 1957.
Referencias
[editar | modificar o codigo]- ↑ (es) Jaime Plá y Plá: historia de un compromiso
- ↑ República y guerra civil en Sobrarbe. Revista Sobrarbe. Num. 12.
Vinclos externos
[editar | modificar o codigo]- (es) Saúl Gazo Borruel en "Con nombre y apellidos".
- (es) Saúl Gazo Borruel. República y exilio: Una vida intensa en una epoca convulsa. Revista Sobrarbe. Num. 11.
- (es) Saúl Gazo Borruel. PARES.
- (es) Saúl Gazo Borruel. Fundació. Pablo Iglesias.
| Predecesor: Tomás Pellicer Rivera |
Consellero de Chusticia d'o Consello Rechional de Defensa d'Aragón (de facto) octubre de 1936 - agosto de 1937 |
Succesor: Dengún |