Prebadero

Un prebadero^[1]^{[nota 1]} ye una cambra destinada a cambear-se de ropa en os establimientos comercials.

Os prebaders se troban en botigas de ropa en as que s'estima convenient prebar-se as piezas antis de no mercar-las. D'aquí, o suyo nombre. O suyo obchecto ye o de preservar a intimidat d'os clients mientres son espullando-se. Asinas ye común trobar prebaders en camiserías, grans almagacens y botigas de ropa en cheneral, pero no asinas en zapaterías, sombrererías y atros establimientos en os que no cal espullar-se pa realizar a preba.

Os prebaders son chicoz trestallos individuals que constan a o menos d'un espiello de grans dimensions y cuantos penchadors fixos pa penchar a ropa. Pueden tener tamién banquetas u atros chicoz muebles y se zarran por meyo d'una puerta u una cortina corredera. Son situaus a o fundo d'o establimiento en un punto alpartau y discreto.

Historia

Pareix que os primers prebaders apareixioron con a difusión d'os grans almagacens. Émile Zola describió a suya existencia en a suya novela Au Bonheur donis Dames (1883), sinyalando que yeran viedaus pa os hombres. Bels anyos mas tardi, cuan Henri Gervex pintó o de Jeanne Paquin en 1906, ya no'n yera o caso.

Dimpués, Buster Keaton lo emplegará en 1928 como escenario d'una famosa escena d'a cinta The Cameraman. Dende alavez, o ista cambra no deixará d'inspirar escenas comicas en o cine: se'n puet trobar, por eixemplo, en a cinta Les Trois Frères, estrenada en 1995.

En 1969, o francés Edgar Morin fació un important estudio sociolochico sobre un remor que deciba que os prebaders d'as botigas d'o centro d'Orleans perteneixients a chudigos yeran emplegaus como puesto de secuestro pa os organizadors d'un ret de tracta de blancas. O resultado apareixió baixo o títol O Remor d'Orleans.

Prebaders virtuals

En o esdevenidero ye posible que se cheneralicen os prebaders en os que no cal meter piezas de ropa reals sobre o cuerpo pa conoixer o suyo efecto. Ixo ye posible a traviés d'a parti d'a realidat virtual dita realidat augmentada que se creya en adhibir a elementos reals, un atros que son virtuals. Un atra opción consiste en escaneyar o cuerpo y amostrar-lo en tres dimensions en un ordinador.^[2] Dimpués, se meten librement as piezas d'un catalogo sobre o cuepo virtual, tal como se puet veyer en o Museu d'as Ciencias Prencipe Felipe d'a Ciudat d'as Artes y as Ciencias de Valencia.^[3] As avantallas d'istas tecnolochías son que se puet prebar gran cantidat de ropa en poco tiempo y sin que calga tener-la disponible a l'inte. Amás, se pueden prebar un gran numero de variacions en estampaus y texturas con a finalidat de trigar a mas adecuada.