Ir al contenido

Picus viridis

De Biquipedia
Picus viridis
Un picauguacero (Picus viridis).
Denominacions populars
picauguacero / picaguacero, picaguacer, yeguacero / iguacero, ayiguacero, picatroncos, picatronco, picatroncos verde, picoverde / picaverde, picafuerte, picot gran
Estau de conservación

Seguro (IUCN)
Clasificación cientifica
Animalia
Chordata
Aves
Piciformes
Picidae
Picus
P. viridis
Descripción
Picus viridis
Linnaeus, 1758
Distribución cheografica
Distribución d'o picauguacero.

O picauguacero[1][2][nota 1] (nombre cientifico Picus viridis (Linnaeus, 1758)[3]) ye una au d'a orden d'os Piciformes y familia Picidae que ye resident en gran parti d'Europa. Mide de 30 a 36 cm de luengo con una envergadura de 45 a 51 cm.

A suya birolla prencipal son as fornigas d'os cheneros Lasius y Formica, per lo que pasa gran parti d'o suyo tiempo alimentando-se en o solero, encara que ocasionalment tamién s'alimentan d'atros insectos y chicoz reptils.

O nombre picaguacero[1][2] ye común en Aragüés de lo Puerto, Banaguás, Broto, Forniellos, Guaso, Nerín, Panzano, Rodellar, Salas Altas y a val de Vio, mientres que yeguacero[1][2][nota 2] se rechistra en Sobrepuerto y en as localidaz d'Alquezra, Botaya, Banaguás, Bergosa, Castiello de Chaca, Echo, A Guarta y Xabierregai .

D'atra man picatroncos[2][4] rechistrau en as Corz, Lanacha y Monzón, con as variants picatronco[2], rechistrada en Luesia y Pandicosa y picatroncos verde[1][2], rechistrada en Sant Chuan de Plan. A forma picoverde[1][2] se troba en o norueste de l'Alto Aragón, mientres que picaverde[1][2] ye rechistrau en Sobremont.

Amás picafuerte[1][2] s'ha rechistrau en Boleya y en a parti oriental de l'Alto Aragón. Tamién se diz picot gran[1][2] en Esdolomada y simplament picot[2] en Capella, Esdolomada y Monzón.

  • P. v. viridis (Linnaeus, 1758).
  • P. v. karelini (von Brandt, JF, 1841).
  • P. v. innominatus (Zarudny & Loudon, 1905).
  1. Con as variants picaguacero y picaguacer.
  2. Con as variants iguacero y ayiguacero.

Referencias

[editar | modificar o codigo]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 (an) Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa. Edacar num. 14. Zaragoza. Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés. ISSN 1988-8139. Octubre de 2024 (accesible vía web).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 (an) Libro de as matas y os animals; Dizionario aragonés d'espezies animals y bechetals. Rafel Vidaller Tricas. Ediciones La Val de Onsera. ISBN 978-84-8986-235-7. 2004.
  3. (en) Jobling, James A. (2010). The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. pp. 306, 403. ISBN 978-1-4081-2501-4.
  4. (es) BLASCO ZUMETA, Javier, Guía de Aves de las Cinco Villas; Ed ADEFO (Asociación para el desarrollo y fomento de las Cinco Villas), Exeya d'os Caballers, 2009. ISBN 978-84-8321-971-3, p.42

Vinclos externos

[editar | modificar o codigo]