Ir al contenido

Magras con tomate

De Biquipedia
Iste articlo ye en proceso de cambio enta la ortografía oficial de Biquipedia (la Ortografía de l'aragonés de l'Academia Aragonesa d'a Luenga). Puez aduyar a completar este proceso revisando l'articlo, fendo-ie los cambios ortograficos necesarios y sacando dimpués ista plantilla.
Magras con tomate

Magras con tomate
Orichen cheografico
Cocina: Gastronomía aragonesa y navarra
Orichen: Aragón
Se mincha en: Aragón, Navarra
Elaboración
Ingredient principal: tocín
Ingredients: Pernil y tomate
Preparación: Fritas con allo y salsa de tomate

As magras con tomate son un plato tipico d'a gastronomía aragonesa feito con carne (magras de pernil) y salsa de tomate (tomate). A receta con diversas variants ye conoixita en por o norte d'a peninsula (como en Navarra[1][2]), trobando-se o suyo orichen en Aragón.[3][4][5] A vegadas se mincha ta desayunar-se.[1]

Caracteristicas

[editar | modificar o codigo]

A carne magra (limpia de grasa y tendons) que ye emplegata en a receta ye por un regular de tocín (chullas de pernil d'un centimetro de gordaria) que se fríen en aceit con allos. A receta tradicional fa servir magro de pernil.[3][6] En bellas ocasions si son salazón se gosan mullar en leit templata mientres bellas horas antis de cocinar-las. Gosa emplegar-se un pernil no guaire curato. En pasar-se por a sartén van deixando a suya grasa. Yera un alimento popular en o sieglo XIX, tal y como lo refleixan bels autors.[7] Alguns autores les ne dicen magras teruelanas.[5]

En Navarra se gosan fer con pernil y uevo con salsa de tomate.[1][2] En Pamplona a brenda habitual que se fa dimpués d'a lidia d'o tercer toro, son magras con tomate. A vegatas s'emplegan tomates enteros en a elaboración y o suyo sofrito va parando a salsa necesaria ta elaborar a receta de magras. Tamiés se gosa decorar con pimientos royos tallatos en chuliana.

Referencias literarias

[editar | modificar o codigo]
  • En l'anyo 1832 o escritor y periodista Larra nombra o plato en una d'as suys obras. A describe en una mesa madrilenya.[7]
A todo esto, el niño que a mi izquierda tenía, hacía saltar las aceitunas a un plato de magras con tomate, y una vino a parar a uno de mis ojos, que no volvió a ver claro en todo el día. (...)
De la venta en la cocina
se hallaban dos reverendos,
de una sartén apurando
magras con tomate y huevos.

Referencias

[editar | modificar o codigo]
  1. 1 2 3 Jose Maria Lacambra-Loizu, (2004), The Lords of Navarre: A Basque Family Saga, iUniverse, pag. 366
  2. 1 2 Víctor Manuel Sarobe, (1995), La cocina popular Navarra, Caja de Ahorros de Navarra
  3. 1 2 Teodoro Bardají Mas, (1935), «La cocina de ellas»,Madrid, (receta 598), pag. 444-445
  4. Néstor Luján, Juan Perucho, (2003), El libro de la cocina española, Tusquets, pp:319-342
  5. 1 2 Manuel Vázquez Montalbán, (2002), La cocina de la harina y el cordero, Madrid, ISBN 84-666-0791-9, pag. 34
  6. Gervasio Gironella, (1852), Semanario pintoresco español: Lectura de las familias, Madrid, Volúmenes 17-18, pag. 343
  7. 1 2 Mariano José de Larra, (1898), Colección de Artículos Escogidos, Madrid, (art. «Castellano viejo»)

Se veiga tamién

[editar | modificar o codigo]