Ferrari 250 GTO
| Ista pachina ha menester d'una revisión por un corrector ta amillorar a suya ortografía, a suya gramatica u o suyo vocabulario. |
| Iste articlo u sección ha menester d'un wikificato con un formato adecuato a lo manual d'estilo de Biquipedia.
|
| Ferrari 250 GTO | |
|---|---|
Datos chenerals | |
| Fabricant | Ferrari |
| Producción | 36 unidades |
| Periodo | 1962-1964 |
Confeguración | |
| Tipo | Auto esportivo Auto de cursas |
| Carrocerías | Berlinetta de 2 puertas |
Grandaria | |
| Peso | 880 a 950 kg (1940 a 2094 libras) |
Motor | |
| Motor | V12 a 60° Colombo Tipo 168 Comp/62 de 2953 cm³ (3 L, 180,2 plg³) |
| Potencia | 300 CV (296 HP; 221 kW) |
| Par motor | 30 kg·m (294 N·m, 217 lb·pye) |
Prestacions | |
| Velocidat maxima | 280 km/h (174 mph) |
| Aceleración | De 0 a 100 km/h (0 a 62 mph) en 5.8 segundos |
O Ferrari 250 GTO ye un auto esportivo y de cursas producito por o fabricant italiano Ferrari entre 1962 y 1964. O numero 250 se refiere a la capacidat, en centimetros cubicos, de cada cilindro. L'abreviadura GTO significa a exprisión italiana 'Gran Turismo Omologato' (Gran Turista Homologau).
En 2004, a revista Sports Car International clasificó o 250 GTO en o ueiteno puesto en a suya lista d'os "Millors Autos Esportivos" d'os anyos 1960[1], y en 2010, a revista Top Gear lo nombró o millor auto esportivo de toz os tiempos.[2][3]
Desembolique
[editar | modificar o codigo]
Se presentó a os medios de comunicación o 24 de febrero de 1962 a un pre de 18.500 $ (204.000 $ en 2026). Giancarlo Baghetti lo pilotó en o Autodromo Nazionale di Monza, an que probó estar rapido.
O 250 GTO fue disenyau pa competir en a clase GT como una evolución d'o Ferrari 250 GT SWB: Giotto Bizzarini, un d'os disenyadors d'o 250 orichinal, pilló o chasis d'un 250 GT SWB y le metió un motor V12 Tipo 168 de Colombo d'o Ferrari 250 Testa Rossa, amás d'ixamplar a carrocería.
O alerón zaguero se construyó orichinalment como un component separau de l'auto, pero dimpués se convirtió en una parte integral d'él, y a caixa de cambios de 5 velocidaz s'ha refinau pa manullar o par motor d'o motor V12, pero isto significaba que o tablero no teneba velocimetro, ya que lo consideraban innecesario.
En competición
[editar | modificar o codigo]Se construyó pa competir en o Campionato d'o Mundo d'Endurance, y se consideraba o coche mas rapido d'a suya clase (GT+2.0). En ixe inte, a FIA exichiba a os fabricants d'autos producir 100 unidaz d'un modelo pa que estase homologau (en contimparanza con as 36 que s'heban construyiu), pero o 250 GTO yera tan potent que se le permitió d'estar homologau en a clase GT.[4] L'auto dominó cuasi todas as cursas en as que participó: ganó o Campionato d'o Mundo d'Endurance tres anyos seguius, entre 1962 y 1964. En 1962, ganó todas as nueu cursas d'a suya división; y en 1963, marcó 126 puntos, seis vegadas mas que o segundo clasificau. Manimenos, en 1964 s'enfrentó a la competencia d'o Shelby Cobra por o campeonato. O Shelby mesmo plegó a prener a debantera en a división, pero a la fin o 250 GTO salió victorioso.
Competió en as 24 Horas de Le Mans durant ixos tres anyos, y ganó as tres cursas en a suya categoría. En a clasificación cheneral, rematoron segundos en 1962 y 1963, y quintos en 1964. Tamién participoron en o Targa Florio, y unatra vegada quedoron os primers en a suya categoría.
S'estima que o 250 GTO ganó mas de 300 d'as cursas en as que compitió, o que le da una d'as taxas de victoria mas altas d'a historia d'as cursas de motors.[5]
Producción
[editar | modificar o codigo]Se producioron un total de 36 unidaz d'o 250 GTO entre 1962 y 1964, cada una con una configuración y historia diferents.
2053GT
[editar | modificar o codigo]Construyiu en 1960, estió orichinalment o prototipo que Stirling Moss prebó en Monza. Competió en cuantas cursas menors dica 1962, cuan participó en a cursa de 1.000 km de Nürburgring d'ixe anyo.
Manimenos, tenió un accident a nomás 12 vueltas d'o prencipio d'a cursa. Estió reparau por Drogo ixe mesmo anyo y continó competindo en atras cursas.
O 17 de mayo de 1964, durant os 500 km de Spa, iste modelo (con o numero 59) tenió un espectacular accident que destruyó a parti debantera y dreita de l'auto.
Treinta y cinco anyos dimpués, se confirmó que l'auto nunca no se reconstruyó, y os suyos restos son en os garaches d'o circuito.
3223GT
[editar | modificar o codigo]Un anyo antis d'o suyo lanzamiento, iste chasis se construyó como un modelo de preba pa l'equipo, y estió o disenyo trigau pa estar presentau a o publico.
O 27 de chulio de 1962, William McKelvy se convirtió en o primer propietario particular de l'auto, dimpués de pagar 18.500 $ a Luigi Chinetti Motors. Estió pilotau por leyendas de l'esport motor como Charles Hayes y Lorenzo Bandini.
Pasó por as mans d'un gran numero de propietarios: en 1993, Yoshikuni Okamoto lo mercó por 3,5 millons de dolars, y once anyos dimpués lo vendió a J.B. Honesdale por 10,6 millons de dolars. Estió o Millor d'a suya Categoría en o Concours d'Elegance de Pebble Beach en 2011, y ganó un Premio Platino en a Categoría 12 en o Cavallino Classic ixe mesmo anyo.
3387GT
[editar | modificar o codigo]Originalment fue ninviau a Luigi Chinetti Motors dimpués de bellas prebas en Monza. En a suya primera cursa, as 12 Horas de Sebring de 1962, remató segundo en a cheneral y primero en a suya clase. Dimpués d'estar mercau por Robert Grossman, l'auto compitió en as 24 Horas de Le Mans y remató primero en a clase P3.0.
Dimpués de pasar por muitos propietarios a lo largo d'os anyos, en 2016 se valoró en 56 millons de dolars. En 2019, Joe Macari restauró o chasis, pero surtió un pleito legal por a caixa de cambios orichinal.
Dende 2020, ye propiedat d'o multimillonario François Perrodo, fillo d'o fundador de Perenco y piloto de cursas aficionau.
3413GT
[editar | modificar o codigo]Iste modelo prencipió como un auto de prebas pa la Targa Florio de 1962, pilotau por Phil Hill, o campión d'o mundo de Formula 1 de 1961, y Mauro Forghieri, qui disenyó os chasis de Formula 1 de Ferrari durant tres decenios.
Ixe mesmo anyo, Edoardo Luardi ganó o campionato italiano de clase IC con iste auto, amás de rematar o primero en a cheneral en cinco cursas. En 1963, con Gianni Bulgari como propietario, ganó a Copa FISA y remató primero en a clase GT3.0 en o Targa Florio durant dos anyos consecutivos.
En 2000, lo mercó Gregory Whitten, un emplegau de Microsoft durant dos decenios y CEO de Numerix durant una decada. Participó en numbrosos concours d'élégance, anque sin ganar.
O 26 d'agosto de 2018, Harry Yeaggi mercó iste auto por 48.405.000 $, batindo o récord de l'auto mas caro puyau nunca. O récord se mantenió dica 2022, cuan un Mercedes-Benz 300 SLR Uhlenhaut coupé se puyó por 143 millons de dolars.
3445GT
[editar | modificar o codigo]Iste chasis compitió en as 24 Horas de Le Mans de 1962, pero se veyió obligau a retirar-se por un problema de motor dimpués de 15 horas de cursa. L'anyo siguient, manimenos, ganó o Trophée d'Auvergne, con Carlo Maria Abate a o volant.
Ixe mesmo anyo, Ulf Norinder mercó l'auto y cambió a pintura roya por una azul y amariella, as mesmas colors que a bandera de Suecia, o suyo país natal. Ganó a cursa sueca Vastkustloppet y remató segundo en o Targa Florio en 1963 y 1964.
Pasó por cuantas mans dica que plegó a mans de Christopher Cox, un empresario americano que lo mercó o 27 de chunio de 2005. En 2012, durant o Le Mans Classic, se veyió embrecau en una colisión con un Hyundai, y a parti debantera de l'auto, valorada en 30 millons de dolars, quedó estricallada. Afortunadament, fue reparau, y Cox encara ye o propietario d'o vehiclo.
3451GT
[editar | modificar o codigo]Construyiu en abril de 1962 pa Pietro Ferraro, ganó a Targa Florio de 1962 en a clase GT3.0, pero se veyió embrecau en un accident durant a cursa de 1.000 km d'o Nürburgring. L'anyo siguient, manimenos, sufrió un accident mas grieu durant a Coppa InterEuropa, en o qual o tellau de l'auto s'espaldó.
En bel momento, o motor de l'auto fue reemplazau por o d'o 3769GT. Entre 1969 y 1996, estió propiedat de Jean-Claude Bajol, y participó en os tours d'o 20eno y 25eno cabo d'anyo de l'auto. En 1996, lo mercó Lawrence Stroll, l'actual propietario de l'equipo d'Aston Martin de Formula 1, qui revertió o cambio de motor d'o chasis 3769GT.
3505GT
[editar | modificar o codigo]3527GT
[editar | modificar o codigo]3589GT
[editar | modificar o codigo]3607GT
[editar | modificar o codigo]3647GT
[editar | modificar o codigo]3705GT
[editar | modificar o codigo]3729GT
[editar | modificar o codigo]Iste chasis de volant a la dreita se construyó pa o Reino Uniu y lo mercó o piloto de cursas John Coombs. Orichinalment yera blanco, pero lo repintó de royo en 1966.
Lo pilotoron numbrosos pilotos de renombre, como lGraham Hill, Richie Ginther y Mike Parkes, durant os anyos 60. En 1999, lo mercó John Shirley, antigo president de Microsoft.
Se puyó en Mecum en chinero de 2026 por 38,5 millons de dolars.
3757GT
[editar | modificar o codigo]Originalment se ninvió a Jacques Sweaters, an remató tercer d'a cheneral (y segundo d'a suya clase) en as 24 Horas de Le Mans de 1962, y tercer en o Tour de France ixe mesmo anyo. L'anyo siguient, compitió en once cursas y en ganó nueu.
Continó competindo l'anyo siguient en o Reino Uniu baixo Peter Clarke, y pasó por cuantos propietarios antes d'estar mercau por Nick Mason en 1978. O 31 d'agosto de 1982, mientres yera transportau ta París, una valvula caye d'o motor de l'auto.
Actualment se exhibe a sobén en Goodwood, y amaneixió en una exposición d'automobils en o Museu Guggenheim de Bilbao en 2022.[6]
3765LM
[editar | modificar o codigo]Se construyó o 23 de mayo de 1962 exclusivament pa l'equipo Ferrari. Resultó un exito immediato: nomás cuatre días dimpués, remató segundo en a suya categoría en a suya primera cursa, os 1.000 km de Nürburgring. Tamién compitió en as 24 Horas de Le Mans, pero s'retiró dimpués de seis horas por problemas de sobrecalfamiento.
L'anyo siguient, o motor de l'auto se cambió por o d'un 250 P, y con Ferdinando Latteri a o volant, prencipió a ganar cursas: nomás en 1965, estió o millor d'a suya clase en seis participacions.
Dimpués de pasar por as mans de cuantos propietarios, fue mercau por James Jaeger en 1985 y plegó a ganar cuantos concursos d'elegancia: ganó o premio Coppa Bella Macchina en o Concurso Nacional de 1995 y estió o ganador d'o Concurso d'Elegancia d'Amelia Island en 2012.
Se puyó o 13 de noviembre de 2023 por 51.705.000 $, convertindo-lo en o tercer auto mas caro puyau dica hue.
3767GT
[editar | modificar o codigo]3769GT
[editar | modificar o codigo]Yera propiedat de Fernand Tavano y yera de color archentada con una franja azul. Competió en as 24 Horas de Le Mans de 1962, con o numero 23 y André Simon como copiloto, pero s'retiró dimpués de 202 vueltas y 16 horas por un problema de diferencial.
Tavano lo vendió a o suyo compatriota Sylvain Garant, qui lo pilotó dica octubre de 1966, dimpués d'os 1.000 km de Montlhéry, antes de vender-lo a Guy Rivillon, qui cambió a transmisión y o motor de l'auto por os d'o 3451GT.
Dende alavez ha teniu cuantos propietarios, dica noviembre de 1991, cuan un propietario afincau en Nueva York lo mercó por 5,775 millons de dolars. Lo restauró a la suya color orichinal y cambió o motor de l'auto por o d'o 3451GT.
En 2017, Anthony Wang pilotó iste chasis en una chira pa conmemorar o 55eno cabo d'anyo d'o lanzamiento d'o 250 GTO.
3809GT
[editar | modificar o codigo]3851GT
[editar | modificar o codigo]Iste chasis fue mercau orichinalment por Jo Schlesser, qui lo inscribió en o Tour de France Automobile de 1962 y remató segundo en a cheneral. Manimenos, en octubre de 1962, durant os 1.000 km de Monthléry, Henri Oreiller se veyió implicau en un accident grieu dimpués de pinchar. Henri morió a causa d'as suyas feridas y l'auto quedó muit estragau.
Dimpués d'estar reparau, ganó cuantas cursas entre 1963 y 1964, dica que se veyió embrecau en un fuerte accident durant una cursa en Monza, en o qual o tellau fue esclafau. Dimpués d'estar reparau por segunda vegada, fue mercau por Fabrizio Violati y remanió en o suyo museu en San Marino durant 49 anyos dica la muerte de Fabrizio.
O 14 d'agosto de 2014, se vendió en una puya de Borhams por 38.115.000 $, batindo o récord de l'auto mas caro puyau nunca, que antis yera de 29.600.000 $ por un Mercedes-Benz W196.
3869GT
[editar | modificar o codigo]3909GT
[editar | modificar o codigo]O 12 de setiembre de 1962, Edgar Berney mercó iste modelo, que ganó o Coupe de Salon menos d'un mes dimpués. Tamién compitió en cursas como os 1.000 km de Nürburgring y o Tour de France de 1963; no remató denguna d'as dos.
Pasó por as mans de cuantos propietarios europeus dica 1989, cuan o empresario chaponés Takeo Kato lo mercó por 13.837.500 $ durant a bambolla financiera de Chapón. Cuan a bambolla esclató, se vendió cinco anyos dimpués a John Collins por tres millons de dolars, y dimpués a David Morrison por 2,5 millons.
Dende 2000, o chasis perteneixe a John Mozart, un resident de Palo Alto, California. Ganó un premio d'oro en o Concorso d'Eleganza de 2004.
3943GT
[editar | modificar o codigo]3987GT
[editar | modificar o codigo]4091GT
[editar | modificar o codigo]4115GT
[editar | modificar o codigo]4153GT
[editar | modificar o codigo]4219GT
[editar | modificar o codigo]4293GT
[editar | modificar o codigo]4399GT
[editar | modificar o codigo]4491GT
[editar | modificar o codigo]4561SA
[editar | modificar o codigo]4675GT
[editar | modificar o codigo]4713GT
[editar | modificar o codigo]4757GT
[editar | modificar o codigo]5095GT
[editar | modificar o codigo]5111GT
[editar | modificar o codigo]Referencias
[editar | modificar o codigo]- ↑ https://nextluxury.com/cars-rides/best-60s-sports-cars/
- ↑ El Ferrari 250 GTO: el mito
- ↑ https://www.ferrari.com/es-ES/magazine/articles/the-most-celebrated-car-ever-made
- ↑ How the Ferrari 250 GTO Became the Most Valuable Car of All Time
- ↑ Ferrari 250 GTO: The Ultimate Guide
- ↑ La exposición 'Motion. Autos, Art, Architecture' del Museo Guggenheim Bilbao alberga un nuevo Ferrari 250 MM
