Ir al contenido

Evaristo Viñuales Larroy

De Biquipedia
Evaristo Viñuales Larroy

7 d'aviento de 1936 – abril de 1937
President Joaquín Ascaso Budría
Gubierno   Gubierno Ascaso
Precediu por Miguel Jiménez-Herrero Gargallo
Succediu por Jesús Aldanondo Campo
Naiximiento 22 de chunio de 1913
Lagunarrota (Peralta d'Alcofeya, Semontano de Balbastro, Aragón)
Muerte 1 d'abril de 1939
Alicant (País Valenciano)
Atras afiliacions politicas CNT
Profesión Mayestro y anarcosindicalista

Evaristo Viñuales Larroy (Lagunarrota, Peralta d'Alcofeya, 22 de chunio de 1913 - Alicant, 1 d'abril de 1939) estió un mayestro y anarcosindicalista aragonés.

Viñuales naixió d'una familia muit relichiosa y educada: o pai y a tía, Evaristo Viñuales Escartín y Gregoria, yeran mayestros de a Escuela Normal de Uesca. Dimpués d'a temprana muerte de su pai, que esdevenió o 15 de agosto de 1928 a os 45 años, o choven Evaristo remató os suyos exámens pa convertir-se, seguindo a tradición familiar, en mayestro.[1] Os suyos companyers d'estudios estioron, entre atros, os anarquistas Francisco Ponzán Vidal y Miguel Chueca Cuartero, toz éls alumnos d'o mayestro Ramón Acín Aquilué.[2][3]

En 1931, con a proclamación d'a Segunda Republica Espanyola, s'unió a la Confederación Nacional del Trabajo. Por as suyas actividaz sindicals y libertarias fue feito preso cuantas vegadas: en febrero de 1932, en abril de 1933 en a bada cheneral de noviembre d'ixe anyo y en zaguerías de 1934, cuan fue condenau a dos anyos de garchola en Alcalá de Henares. Dimpués d'as eleccions chenerals espanyolas de 1936 Viñuales Larroy salió en libertat condicional y tornó a treballar ascape. Fundó, chunto con os suyos companyers Eusebi Carbón y Carbón y Jaume Balius y Mir, o semanario de teoría libertaria "Más Lejos". Entre os colaboradors d'a revista yeran Josep Peirats Valls, Frederica Montseny, Amparo Poch y Gascón, Alexander Schapiro, Emma Goldman y Jaume Balius y Mir.[1]

En aviento Viñuales Larroy fació parti d'o II Consello Rechional de Defensa d'Aragón como consellero d'Información y Propaganda: en iste cargo l'aduyó Félix Carrasquer Launed y chuntos establioron a Escuela de Militants Libertarios d'Aragón. Por chulio de 1937, como secretaire d'o Comité Rechional de Grupos Anarquistas d'Aragón, fació parti en a trobada peninsular d'a Federación Anarquista Iberica. A iste periodo perteneixen as suyas colaboracions con diarios libertarios como "Cultura y Acción", "Titán" y "Nuevo Aragón".

A destrucción d'a colectivización feita sistematicament por as tropas comandadas por Enrique Líster empentó a Viñuales y a o suyo companyero y amigo Máximo Franco Cavero a unir-se a la 127ena Brigada Mixta, antiga Columna Roya y Negra. Nombrau capitán, luitó en a columna dica la fin. Cuan yera evident a redota, con as tropas franquistas enantando y as tropas republicanas en total reculada, Viñuales y Cavero decidioron que no rematarían en mans d'os faixistas. Os dos amigos se suicidoron l'1 de abril de 1939, disparando-se mientres se daban a man. «Ista ye a nuestra zaguera protesta contra o faixismo», dició Evaristo antis de pretar o barau.[4]

A companyera d'Evaristo Viñuales Larroy, Lorenza Sarsa Hernández, consiguió trescruzar os Pireneus, chunto con a suya filla, Zeïka Sonia (naixida o 22 de noviembre de 1938). A Gestapo las capturó pero fuoron liberadas anyos dimpués por a intervención d'o grupo de resistencia de Francisco Ponzán Vidal.[2]

Referencias

[editar | modificar o codigo]
  1. 1 2 (en) R. Mateo Otal, Evaristo Viñuales Larroy and Lorenza Sarsa Hernandez. Two Huesca schoolteachers' tale of love and revolution, en "CNT", n° 375 - 376 /febrero - marzo 2011)
  2. 1 2 (es) El maestro anarquista y anarcosindicalista Evaristo Viñuales Larroy.
  3. ↑ (es) E. Viñuales Larroy, Acín, pedagogo en "Nuevo Aragón", 9 de marzo de 1937
  4. ↑ (es) La palabra que nos salva de Víctor Pardo Lancina

Vinclos externos

[editar | modificar o codigo]


Predecesor:
Miguel Jiménez-Herrero Gargallo
Consellero d'Información y Propaganda d'o Consello Rechional de Defensa d'Aragón
7 d'aviento de 1936 - abril de 1937
Succesor:
Jesús Aldanondo Campo