Carlos III d'Aragón

Carlos III d'Aragón

Emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico, Rei d'Aragón, Valencia, Mallorca, Hongría, Bohemia, Nápols y Sicilia

Carlos III d'Aragón

Emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico

12 d'octubre de 1711 – 20 d'octubre de 1740

Predecesor

Chusé I

Succesor

Carlos VII

Rei d'Hongría y Bohemia y Archiduque d'Austria

1711–1740

Predecesor

Chusé I

Succesor

María-Tresa I d'Austria

Atros títols
Rei d'Aragón
1705-1714
Predecesor	Felipe IV
Succesor	Felipe IV
Conte de Barcelona
1705-1714
Predecesor	Felipe IV
Succesor	Felipe IV
Rei de Nápols
1707 – 1735
Predecesor	Felipe IV
Succesor	Carlos VII
Rei de Sicilia
1720 – 1735
Predecesor	Vitor-Amadeu II de Saboya
Succesor	Carlos V

Atros títols

Duque de Parma

Naixencia

1 d'octubre de 1685

Viena (Sacro Imperio)

Muerte

20 d'octubre de 1740

Viena (Sacro Imperio)

Enterreco

Cripta Imperial de Viena

Consort

Isabel-Cristina de Brunswick

Casa reyal

Casa d'Austria

Pai

Leopoldo I

Mai

Alionor-Malena de Palatinato-Neoburgo

L'archiduque Carlos d'Austria (Viena, Sacro Imperio Romano Chermanico 1 d'octubre de 1685 - id. 20 d'octubre de 1740) estió pretendient a lo trono d'a Monarquia Hispanica mientres a Guerra de Succesión Espanyola, conseguindo lo refirme d'Aragón y de Valencia (1706-1707 / 1714), de Mallorca (1706-1715), de Cerdenya (1706-1720) y de Catalunya (1706-1714), a on que gobernó con o nombre de Carlos III d'Aragón, y de Sicilia (1706-1714 / 1720-1738) y de Nápols (1706-1738), a on estió Carlos IV. Mientres a guerra se yera desembolicando recayó en él a corona imperial, estando nombrau Carlos VI d'o Sacro Imperio Romano Chermanico (1711-1740).

Orígens familiars

Naixió l'1 d'octubre de 1685 d'a cort imperial de Viena y estió lo segundo fillo de l'emperador Leopoldo I d'o Sacro Imperio Romano Chermanico y a suya tercera esposa Alionor d'o Palatinato-Neuburg. Yera nieto por linia paterna d'o tamién emperador Ferrando III d'o Sacro Imperio Romano Chermanico y d'a infanta María Ana d'Espanya, y por linia materna d'o elector Felipe Guillén I y d'a landgravina Isabel-Amalia de Hessen-Darmstadt

Núpcias y descendients

Se casó l'1 d'agosto de 1708 en a seu de Barcelona con Isabel-Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel (1691-1750). D'ista unión naixioron:

o prencipe Leopoldo d'Habsburgo (1716),
María-Tresa I d'Austria (1717-1780), emperatriz d'o Sacro Imperio Romano Chermanico,
a princesa María-Ana d'Habsburgo (1718-1744), casata en 1744 con Carlos de Lorena,
a princesa María-Amalia d'Habsburgo (1724-1730).

Guerra de Succesión Espanyola

Ta mas detalles, veyer l'articlo Guerra de Succesión Espanyolaveyer os articlos [[{{{2}}}]] y [[{{{3}}}]]veyer os articlos [[{{{4}}}]], [[{{{5}}}]] y [[{{{6}}}]]veyer os articlos [[{{{7}}}]], [[{{{8}}}]], [[{{{9}}}]] y [[{{{10}}}]].

En morir o rei Carlos II d'Aragón sin succesión en 1700, l'archiduque Carlos yera suposadament o candidato a la corona hispana en virtut d'un antigo pacto entre o rei Carlos II, o zaguer Habsburgo, que estipulaba la suya succesión en un atro miembro d'a dinastía Habsburgo. Pero Carlos III testó a favor de Felipe d'Anchú, nieto d'o rei Loís XIV de Francia y biznieto de Felipe IV de Castiella, como succesor, por o que s'inició un conflicto entre toz dos pretendients, conoixiu con o nombre de Guerra de Succesión Espanyola.

En 1705, l'archiduque Carlos embarcó con un exercito aliau en Lisbona en dirección a la Mediterrania. S'aturó en Alteya, y o 17 d'agosto os aliaus proclamoron rei a l'archiduque Carlos en a ciudat de Denia, con o refirme d'a población civil^[1] y la revuelta valenciana d'os maulets s'estendilló liderada por Joan Baptista Basset. Mientres soldaus armaus zarraban o paso a los borbonicos en a plana de Vic, a flota de l'archiduque plegó enta Barcelona lo 22 d'agosto de 1705. Barcelona, rodiada d'as tropas aliadas, rebló lo 9 d'octubre y lo virrei de Catalunya Francisco Antonio Fernández de Velasco y Tovar sinyó la capitulación. O 22 d'octubre dentró en Barcelona l'archiduque Carlos, qui lo 7 de noviembre de 1705 churó las constitucions catalanas, estando proclamau rei y adoptando lo nombre de Carlos III d'Habsburgo.

En 1706, l'archiduque Carlos fue proclamau rei en Zaragoza. A reacción belica de Felipe d'Anchú a anyo siguient levó a lo prencipal exercito pro-Habsburgo enta la peninsula, lo duque d'Anchú ganó l'iniciativa y James Fitz-James Stuart se dirichió enta l'Ebro^[2] mientres que François Bidal d'Asfeld recibió l'encargo de prener as villas d'o sud d'o Reino de Valencia^[3] tenendo como consecuencia la conquiesta d'os reinos de Valencia y d'Aragón, dimpués d'a batalla d'Almansa o 25 d'abril de 1707.

En a peninsula, a guerra se desembolicó entre ataques y contraataques d'os dos bandos. Carlos III ocupó Madrit,^[4] pero Felipe V la recuperó. Tanimientres, Anglaterra, que no perdeba de vista las suyas ambicions d'instalar-se permament en a Mediterrania,^[5] ocupó Menorca en nombre de Carlos III lo 29 de setiembre de 1708.

Estando a guerra en curso y en un punto critico, cuan Carlos perdeba en a península y os suyos aliaus ganaban en l'exterior, su chermano, l'emperador Chusé I, morió de pronto, por o que la succesión a lo trono recayó en l'archiduque, feito que prevocó un cambio de refirmes d'as potencias europeas.

Emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico

En 1711 fue coronau emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico, y no estió dica 1725 cuan renunció por ixe motivo a la corona hispana, en o Tractau de Viena, por él y por os suyos descendients, encara que mantenindo dica a suya muerte os títols que heba preso en prencipiar o conflicto succesorio.

En puyar a lo trono habió de fer frent a los ataques d'os otomans entre 1716-1718, conquerindo parti d'as tierras otomanas en Vlaquia y Serbia, as cualas, manimenos, perdió entre 1737 y 1739. Introdució en l'Imperio lo protocolo espanyol (Spanische Hofreitschule). Mientres o suyo reinau se construyioron a Biblioteca Nacional y as obras mas importants d'o barroco en Viena. Tamien teneba aficions musicals: fació composicions y en ocasions dirichiba l'orquesta d'a cort.

En 1713, debant d'a manca de fillos masclos, promulgó la Pragmatica Sanción, que establiba a indivisibilidat d'o reino asinas como permitiba l'acceso d'as mullers a lo trono.

Carlos VI d'Austria morío lo 20 d'octubre de 1740 en Viena. Se mantiene a teoría de que morió a causa d'una intoxicación alimentaria por setas, probablement por Amanita phalloides.^[6]

Títols, cargos y succesors

L'archiduque Carlos fue nombrau primero como rei Carlos III de Castiella, Leyón, Aragón y las dos Sicilias, entre atros,^[7]^[8] y a partir de 1711 como Carlos VI electus Romanorum Imperator semper Augustus.^[9]^[10] Tamién estió titular d'o ducau de Parma (1735-1740) como Carlos II de Parma.