Sacro Imperio Román Chermanico

De Biquipedia

Ir ta: nabego, busca
Sacrum Romanum Imperium Nationis Germaniae
(latín)
Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation
(alemán)

Sacro Imperio Román Chermanico

Monarquía electiba

Ludwig der Deutsche.jpg
962 — 1806 Flag of the Habsburg Monarchy.svg
Flag of Prussia 1892-1918.svg
Flag of the Confederation of the Rhine.svg
Flag of Liechtenstein.svg
Bandera Escudo
Bandera Escudo
Situazión de Imperio Alemán
Sacro Imperio Román Chermanico en 1630
Capital No teneba capital
Idioma ofizial Latín
Atros idiomas Alemán, italiano, franzés, olandés, rumanche, checo, polaco, eslobeno e frisón
Relichión Catolica Romana (dende 1648 tamién Protestant en bels estatos)
Gubierno Monarquía electiba
Periodo istorico Edat Meya
Renaximiento
Edat Muderna
 • Coronazión d'Otón I 2 de febrero
 • Abdicazión de Franzisco II 6 d'agosto

O Sacro Imperio Román Chermanico (en alemán Heiliges Römisches Reich; en latín Sacrum Romanum Imperium, en aragonés meyebal simplament "Imperio d'Alemanya") estió a unión politica d'un conchunto d'estatos d'Europa Zentral, con tierras d'Alemaña, Italia e países mugants e fue costuito por Otón I de Saxonia en 962 cuan o Papa Chuan II li atorgó a corona imperial en Roma e duró dica 1806 cuan Franzisco II renunzió a lo títol imperial e conserbó o títol d'emperador d'Austria. O sacro imperio estió a entidat predominant d'Europa zentral mientres d'un milenio, dica la suya desaparizión en 1806 á mans de Napoleón I.

En o sieglo XVIII, replecaba la mayor parti d'as autuals Alemaña, Republica Checa, Austria, Liechtenstein, Eslobenia, Belchica e Lusemburgo, asinas como grans arias de l'autual Polonia e una parti d'os Países Baxos. Anteriorment, n'eban formato parti a totalidat d'os Países Baxos e Suiza, asinas como belas zonas de Franzia e Italia.

A denominazión d'o Sacro Imperio barió asabelo mientres d'os sieglos. En 1034 s'emplegaba la formula Imperio Román ta referir-se á las tierras baxo dominio de Conrado II e no estió dica 1157, mientres d'o reinato de Federico I Barbarroya, cuan prenzipió á emplegar-se o termín Sacro Imperio. Por atra banda, l'uso d'o termín Emperador Román feba referenzia á los gubernadors d'as tierras europeyas d'o norte e escomenzó á emplegar-se con Otón II entre 973 e 983. Os emperadors anteriors, dende Carlemaño (muerto en 814) dica Otón I o Gran (emperador entre 962 e 973), eban emplegato simplament o tetulo d'Imperator Augustus ("Emperador Augusto"), encara que istoricament lo se conox tamién como Emperador d'Ozident. O termín Sacro Imperio Román prenzipia á estar usato en 1254; e Sacro Imperio Román Chermanico data de 1512, dimpués de muitas bariazions en os zaguers años d'o sieglo XV.

[editar] Istoria

O Sacro Imperio naxió d'a Franzia oriental d'as tres en as cualas se trestalló lo reino Franco en 843 (Tratato de Berdún) cuan en 962 Otón I de Saxonia rezibió a corona imperial en Roma por la suya aduya cuentra Berengario II d'Ivrea. O 13 de febrero Otón I reconoxeba bellas conzesión a lo pontificato, pero establiba que os papas no podesen ser consagratos sin churar enantes fidelidat a lo emperador.

En relazión con o Imperio Carolinchio o Sacre Imperio Romano-Chermanico no incluiba o territorio d’a dita Franzia Ozidental e yera costituito por os ducatos chermanicos de Saxonia, Franconia, Suabia e Babiera e por o territorio en parte romanze de Lorena. Comprendeba zonas limitrofes como Austria, Carintia e las marcas d’o noreste, Boemia, Morabia, norte e zentro d’Italia: Piamonte, Liguria, Toscana, Romaña, Beneto e Lombardía, a més d’os Estatos Pontifizios. En 1032 Baxo o reinato de Conrado II s’adibió o Reino de Borgoña, con o Ducato de Probenza como apéndiz.

L’apocheu d’o imperio estió con Enric III. Baxo este periodo l’autoridat d’o emperador prevalexió sobre l’autoridat d’os papas e suya elezión, tamién procuroron dirichir a las autoridaz relichiosas de Chermania d’alcuerdo con lurs combenienzias. Esta situazión esdebinió conflitiba cuan a reforma cluñazense e l’aparizión de dos papas con muita personalidat: Nicolau II e Gregorio VII. Por un decreto pontifizio de 1059 os papas encomenzoron a ser esleitos por o conclau u colechio de cardenals por sufrachio secreto, a lo tiempo que os papas s’aligaban con os prenzipes normandos. A perduga d’o poder d’elezión d’os papas por parte d’os emperadors estió o primer paso pa que a Ilesia s’independizase d’o imperio e planteyó o conflito entre os dos “poders unibersals”, o Imperio e o Papato por o dominium mundi dica desembocar en a Baralla d'as Imbestiduras, que implicó o fracaso d'a casa de Franconia debant d’a Ilesia o enfeblimiento d’a reyaleza debant d’os grans siñors d’o Reich.

A luita por o dominium mundi continó baxo os Hohenstaufen, sobre tot dende Frederico I e se sumó a ixa luita o elemento comunal, con a partizipazión d’a Liga de Lombardía, que quereba aprobeitar pa os suyos fins esta luita. Frederico II consiguió o trono de Sezilia e prebó de fer més fuerte o imperio baxando-ie o suyo zentro politico, pero topetó de nuebo con l’aristocrazia pontifizia.

A fins d’o sieglo XIII as comunidaz ziudadanas yeran prou prosperas como pa autogobernar-sen e mirar-sen primero por lurs intreses que por os d’o Imperio, d’esta traza fue desaparexendo a ideya teocratica d’a cristiandat gobernata por o Papa e lo Emperador. O imperio yera cada begata més restrinchito a lo norte chermanico e s’enfebliba por a luita. En 1356 Carlos IV de Luxemburgo proclamaba a bula d'Oro e depositaba a elezión d’o emperador en mans de siet prenzipes: o duque palazín d'o Rhin, o rei de Boemia, o duque de Saxonia e o marqués de Brandemburgo chunto con os arzebispes de Magunzia, Colonia e Tréveris. Dende 1438 con Alberto d’Habsburgo a elezión se limitó a los miembros d’esta familia.

O imperio s’iba frazionando e se creyaban feudos independients, obligando a la formazión de dietas, imposar tributos cheneralizatos e formar un reduzito exerzito, pero estas mesuras no impidioron que o zisma protestant rematase por fragmentar pa cutio o Imperio en tiempos de Carlos V. A la suya muerte o títol imperial perdió balidez. Ferrando III querió rebiscolar-lo e nombró un nuebo eleutor, o duque de Babiera en 1648, pero a paz de Westfalia en ixe mesmo año feba terminar a guerra d'as trenta añatas e reduzió o imperio a una fizión politica. Leopoldo I conchuró o periglo turco en Europa Zentral y estió o berdadero iniziador d’o Imperio Austriaco, dimpués Austrongaro. En ixos tiempos Prusia encomenzó o suyo camín enta a echemonía en o norte d'Alemaña e obligó a desplazar o zentro d’o imperio enta o sur con Carlos IV, qui prebó de creyar un nuebo exe España-Imperio. D'esta traza a decadenzia yera ya un feito consumato dica que a Dieta de Ratisbona en 1803 e o tratato de Presburgo en 1805 fazioron retacular a influyenzia austriaca en Alemania en benefizio de Franzia, esgallando-ne Babiera e Wurtemberg. En 1806 Franzisco II renunzió a lo títol imperial.