Sacro Imperio Román Chermanico
De Biquipedia
|
Monarquía electiba |
|||||
|
|||||
|
|||||
| Sacro Imperio Román Chermanico en 1630 | |||||
| Capital | No teneba capital | ||||
| Idioma ofizial | Latín | ||||
| Atros idiomas | Alemán, italiano, franzés, olandés, rumanche, checo, polaco, eslobeno e frisón | ||||
| Relichión | Catolica Romana (dende 1648 tamién Protestant en bels estatos) | ||||
| Gubierno | Monarquía electiba | ||||
| Periodo istorico | Edat Meya Renaximiento Edat Muderna |
||||
| • Coronazión d'Otón I | 2 de febrero | ||||
| • Abdicazión de Franzisco II | 6 d'agosto | ||||
O Sacro Imperio Román Chermanico (en alemán Heiliges Römisches Reich; en latín Sacrum Romanum Imperium, en aragonés meyebal simplament "Imperio d'Alemanya") estió a unión politica d'un conchunto d'estatos d'Europa Zentral, con tierras d'Alemaña, Italia e países mugants e fue costuito por Otón I de Saxonia en 962 cuan o Papa Chuan II li atorgó a corona imperial en Roma e duró dica 1806 cuan Franzisco II renunzió a lo títol imperial e conserbó o títol d'emperador d'Austria. O sacro imperio estió a entidat predominant d'Europa zentral mientres d'un milenio, dica la suya desaparizión en 1806 á mans de Napoleón I.
En o sieglo XVIII, replecaba la mayor parti d'as autuals Alemaña, Republica Checa, Austria, Liechtenstein, Eslobenia, Belchica e Lusemburgo, asinas como grans arias de l'autual Polonia e una parti d'os Países Baxos. Anteriorment, n'eban formato parti a totalidat d'os Países Baxos e Suiza, asinas como belas zonas de Franzia e Italia.
A denominazión d'o Sacro Imperio barió asabelo mientres d'os sieglos. En 1034 s'emplegaba la formula Imperio Román ta referir-se á las tierras baxo dominio de Conrado II e no estió dica 1157, mientres d'o reinato de Federico I Barbarroya, cuan prenzipió á emplegar-se o termín Sacro Imperio. Por atra banda, l'uso d'o termín Emperador Román feba referenzia á los gubernadors d'as tierras europeyas d'o norte e escomenzó á emplegar-se con Otón II entre 973 e 983. Os emperadors anteriors, dende Carlemaño (muerto en 814) dica Otón I o Gran (emperador entre 962 e 973), eban emplegato simplament o tetulo d'Imperator Augustus ("Emperador Augusto"), encara que istoricament lo se conox tamién como Emperador d'Ozident. O termín Sacro Imperio Román prenzipia á estar usato en 1254; e Sacro Imperio Román Chermanico data de 1512, dimpués de muitas bariazions en os zaguers años d'o sieglo XV.
[editar] Istoria
O Sacro Imperio naxió d'a Franzia oriental d'as tres en as cualas se trestalló lo reino Franco en 843 (Tratato de Berdún) cuan en 962 Otón I de Saxonia rezibió a corona imperial en Roma por la suya aduya cuentra Berengario II d'Ivrea. O 13 de febrero Otón I reconoxeba bellas conzesión a lo pontificato, pero establiba que os papas no podesen ser consagratos sin churar enantes fidelidat a lo emperador.
En relazión con o Imperio Carolinchio o Sacre Imperio Romano-Chermanico no incluiba o territorio d’a dita Franzia Ozidental e yera costituito por os ducatos chermanicos de Saxonia, Franconia, Suabia e Babiera e por o territorio en parte romanze de Lorena. Comprendeba zonas limitrofes como Austria, Carintia e las marcas d’o noreste, Boemia, Morabia, norte e zentro d’Italia: Piamonte, Liguria, Toscana, Romaña, Beneto e Lombardía, a més d’os Estatos Pontifizios. En 1032 Baxo o reinato de Conrado II s’adibió o Reino de Borgoña, con o Ducato de Probenza como apéndiz.
L’apocheu d’o imperio estió con Enric III. Baxo este periodo l’autoridat d’o emperador prevalexió sobre l’autoridat d’os papas e suya elezión, tamién procuroron dirichir a las autoridaz relichiosas de Chermania d’alcuerdo con lurs combenienzias. Esta situazión esdebinió conflitiba cuan a reforma cluñazense e l’aparizión de dos papas con muita personalidat: Nicolau II e Gregorio VII. Por un decreto pontifizio de 1059 os papas encomenzoron a ser esleitos por o conclau u colechio de cardenals por sufrachio secreto, a lo tiempo que os papas s’aligaban con os prenzipes normandos. A perduga d’o poder d’elezión d’os papas por parte d’os emperadors estió o primer paso pa que a Ilesia s’independizase d’o imperio e planteyó o conflito entre os dos “poders unibersals”, o Imperio e o Papato por o dominium mundi dica desembocar en a Baralla d'as Imbestiduras, que implicó o fracaso d'a casa de Franconia debant d’a Ilesia o enfeblimiento d’a reyaleza debant d’os grans siñors d’o Reich.
A luita por o dominium mundi continó baxo os Hohenstaufen, sobre tot dende Frederico I e se sumó a ixa luita o elemento comunal, con a partizipazión d’a Liga de Lombardía, que quereba aprobeitar pa os suyos fins esta luita. Frederico II consiguió o trono de Sezilia e prebó de fer més fuerte o imperio baxando-ie o suyo zentro politico, pero topetó de nuebo con l’aristocrazia pontifizia.
A fins d’o sieglo XIII as comunidaz ziudadanas yeran prou prosperas como pa autogobernar-sen e mirar-sen primero por lurs intreses que por os d’o Imperio, d’esta traza fue desaparexendo a ideya teocratica d’a cristiandat gobernata por o Papa e lo Emperador. O imperio yera cada begata més restrinchito a lo norte chermanico e s’enfebliba por a luita. En 1356 Carlos IV de Luxemburgo proclamaba a bula d'Oro e depositaba a elezión d’o emperador en mans de siet prenzipes: o duque palazín d'o Rhin, o rei de Boemia, o duque de Saxonia e o marqués de Brandemburgo chunto con os arzebispes de Magunzia, Colonia e Tréveris. Dende 1438 con Alberto d’Habsburgo a elezión se limitó a los miembros d’esta familia.
O imperio s’iba frazionando e se creyaban feudos independients, obligando a la formazión de dietas, imposar tributos cheneralizatos e formar un reduzito exerzito, pero estas mesuras no impidioron que o zisma protestant rematase por fragmentar pa cutio o Imperio en tiempos de Carlos V. A la suya muerte o títol imperial perdió balidez. Ferrando III querió rebiscolar-lo e nombró un nuebo eleutor, o duque de Babiera en 1648, pero a paz de Westfalia en ixe mesmo año feba terminar a guerra d'as trenta añatas e reduzió o imperio a una fizión politica. Leopoldo I conchuró o periglo turco en Europa Zentral y estió o berdadero iniziador d’o Imperio Austriaco, dimpués Austrongaro. En ixos tiempos Prusia encomenzó o suyo camín enta a echemonía en o norte d'Alemaña e obligó a desplazar o zentro d’o imperio enta o sur con Carlos IV, qui prebó de creyar un nuebo exe España-Imperio. D'esta traza a decadenzia yera ya un feito consumato dica que a Dieta de Ratisbona en 1803 e o tratato de Presburgo en 1805 fazioron retacular a influyenzia austriaca en Alemania en benefizio de Franzia, esgallando-ne Babiera e Wurtemberg. En 1806 Franzisco II renunzió a lo títol imperial.