Lista de contes de Barcelona

De Biquipedia
Ir ta: navego, busca
Escuto d'armas d'os reis d'Aragón y contes de Barcelona.

Lista de contes de Barcelona dende a conquista franca de Barcelona y a creyación d'o condato en l'anyo 801 dica os Decretos de Nueva Planta y a integración en o reino d'Espanya en l'anyo 1714.

Contes nombratos por os reis francos[editar | editar código]

Sepulcre d'o conte Guifré o Pillós en o monesterio de Ripoll.

Os primers contes de Barcelona yeran nombratos por os reis d'os francos (d'a dinastia Carolinchia) que dende 843 esdevienen reis de Francia y, como tals, yeran vasallos suyos.

Contes hereditarios[editar | editar código]

Dende a fin d'o sieglo IX os reis perdioron o poder de nombrar a los nuevos contes. Asinas, o tetulo se trasmitiba de forma hereditaria, a ormino de pais ta fillos. Manimenos, os contes de Barcelona continaban estando vasallos d'os reis de Francia.

Casa de Barcelona[editar | editar código]

947-966 : con Mirón I, chirmán de l'anterior

En 988 Borrell II se nega a renovar o pacto de vasallache con o nuevo rei francés, Hugo Capeto, y o conte de Barcelona s'independiza d'o rei de Francia.

992-1057 : con Ermesinda de Carcasona, muller de l'anterior, asociata a lo gubierno por o suyo marito, rechent d'o suyo fillo Berenguer Remón I y d'o suyo nieto Remón Berenguer I
1052-1071 : con Almodis d'a Marca, muller de l'anterior

En 1137 Remón Berenguer IV se casa con Peronella d'Aragón, filla d'o rei d'Aragón Ramiro II, unindo-se dinasticament o reino d'Aragón y o condato de Barcelona y creyando-se a Corona d'Aragón. Dende l'inte os reis d'Aragón son tamién contes de Barcelona.

Casa d'Aragón[editar | editar código]

Abdicazión de Peyronela, reina d'Aragón y contesa de Barcelona.

En 1410, Martín I muere sin descendencia lechitima.

Interreino[editar | editar código]

Dinastía Trastamara[editar | editar código]

Entre o 1462 y o 1472 se desarrolla la guerra contra Chuan II (tamién conoixita como Guerra civil catalana)

Contes que ocuporon a cadiera reyal mientres a guerra contra Chuan II (no reinoron en Valencia, a on continaba reinando Chuan II)

En 1472 Chuan II dentra en Barcelona, obliga a los rebels a reblar y recupera a cadiera reyal.

Con o matrimonio entre Ferrando II y Isabel I de Castiella, en 1469, se produce a unión dinastica entre a Corona d'Aragón y a Corona de Castiella. Dende allora, os contes de Barcelona, a más de reis d'Aragón (entre d'atros tetulos), son tamién reis de Castiella.

Dinastía Habsburgo (u casa d'Austria)[editar | editar código]

Entre 1640 y 1652 se desarrolla a Guerra d'os Segadors.

Contes que ocuporon o tron mientres a Guerra d'os Segadors (no reinoron en Valencia, a on continaba reinando Felipe III)

Carlos III de Catalunya, Archiduque Carlos d'Austria.

En 1652 o rei francés refusa a cadiera reyal a cambeo d'o Rosellón.

En 1700, Carlos II muere sin descendencia: prencipia la Guerra de Succesión Espanyola.

Guerra de Succesión Espanyola[editar | editar código]

Con a redota de l'Archiduque y a victoria de Felipe V en a Guerra de Succesión (1714) y a promulgación d'os Decretos de Nueva Planta (1716), se deroga o Consello d'a Corona d'Aragón y os estatos d'a Corona d'Aragón excepto a Val d'Arán son encorporatos a lo Reino de Castiella baixo lo gubierno d'o Consello d'a Corona de Castiella, que se convertirá dimpués en o Consello Reyal. Se puet considerar que de facto, naixe o Reino d'Espanya, encara que iste Reino nomás existiba en virtut d'a Constitución. O primero en fer servir o tetulo de Rei d'Espanya será Chusé Bonaparte en 1808, en virtut de l'articlo 4 d'a Constitución de Bayona, y en plural, Rei d'as Espanyas. O tetulo de conte de Barcelona ye dende allora un d'os muitos tetulos hereditarios d'o Rei d'Espanya.

Chuan de Borbón[editar | editar código]

Mientres o rechimen franquista (1939-1975), o heredero exiliato a la cadiera reyal espanyola, Chuan de Borbón, emplegó lo tetulo de Conte de Barcelona. Quan morió Franco, en 1975, Chuan Carlos I, fillo de Chuan de Borbón, fue proclamato Rei d'Espanya. Dos anyos dimpués, Chuan de Borbón cedió lo tetulo de Rei d'Espanya y os atros dreitos dinasticos a lo suyo fillo, feito que segnificó a restauración d'a monarquía. En o mesmo acto, le pedió permiso a lo rei (y iste le se dió) ta continar fendo servir o tetulo de Conte de Barcelona, y lo fació servir dica la suya muerte en l'anyo 1993.

Se veiga tamién[editar | editar código]

Vinclos externos[editar | editar código]