Heinrich Rudolf Hertz
De Biquipedia
|
||||||||||||||
Heinrich Rudolf Hertz, naxito d'Amburgo o 22 de febrero de 1857 y muerto en Bonn l'1 de chinero de 1894, estió un incheniero y fesico alemán.
[editar] Primeras añadas
Heinrich Rudolf Hertz yera fillo de Gustav Ferdinand Hertz, abogato, y de Anna Elisabeth Pfefferkorn-Hertz. Dende 1863 dica 1872 estudeyó con o Dr. Richard Lange, y dende 1876 estudeyó en l'Instituto Tecnolochico de Dresde.
Dimpués de prestar o suyo serbizio melitar en Berlín en 1877, estudeyó en a Unibersidat de Múnich y en a Unibersidat de Berlín, á on estió alumno de Gustav Kirchhoff y de Hermann von Helmholtz.
[editar] O suyo treballo zentifico
Obtenió o suyo dotorato por a Unibersidat de Berlín en 1880. A suya tesis dotoral, tetulada Über die Induction in rotirenden Kugeln (Sobre a induzión en esferas rotatorias) la dirichió Hermann von Helmholtz. Dimpués d'o suyo doctorato, Hertz estió asistent en l'Instituto de Fesica de Berlín y continó treballando con Helmholtz dica 1883, cuan fue nombrau profesor de fesica tiorica en a Unibersidat de Kiel, á on que fazió imbestigazions sobre l'electromagnetismo.
En 1884 contrimostró as ecuazions de James Maxwell, seguntes as cualas a luz ye una onda eletromagnetica. Ye a suya más important aportazión á la Fesica.
En 1885 se tresladó t'a Karlsruhe, como profesor d'a Technische Hochschule de Karlsruhe. Astí desembolicó de pleno as suyas imbestigazions y descubrió as ondas eletromagneticas. Con aduya d'un oszilador (l'oszilador de Hertz) contrimostró a esistenzia d'atras ondas eletromagneticas, que no son besibles. Contrimostró tamién que istas ondas pueden estar difractatas, refractatas y polarizatas, igual que a luz.
O 13 de nobiembre de 1886 fazió o primer enlaze por ondas hertzianas (clamatas asinas en a suya onor) entre un emisor y un rezeptor.[1]
Tamién descubrió l'efeuto fotoeletrico (que Albert Einstein esplicó más entadebant) cuan paró cuenta de cómo a carga eletrica d'un obcheto cargau yera de millor perder cuan s'iluminaba l'obcheto con luz ultrabrioleta.
En 1889 estió profesor en Bonn.
En 1890 rezebió a Medalla Rumford d'a Royal Society de Londres.
Morió de septizemia en Bonn (Alemaña), o cabo d'año de 1894, con 36 años.
O suyo sobrino Gustav Ludwig Hertz ganó o premio Nobel, y o fillo d'iste, Carl Hellmuth Hertz, imbentó a ultrasonografía médica u ecografía.
O suyo nombre tamién ye present en a suya onor en o hertz como unidat de frecuenzia.
| Predezesor: Pietro Tacchini |
Medalla Rumford d'a Royal Society de Londres 1890 |
Suzesor: Nils Christoffer Dunér |

