Guerra d'os Cient Anyos

De Biquipedia
(Reendrezato dende Guerra d'as Cient Anyatas)
Ir ta: navego, busca
Articlo d'os 1000
Guerra d'os Cient Anyos
[[]]
Crécy jean froissard.jpg
A batalla de Crécy (1346, ilustración d'as Cronicas de Jean Froissart.
Información cheneral
Calendata: 1337 - 1453
Puesto: Principalment, Francia y os Países Baixos borgonyons
Resultato: Victoria francesa; o reino d'Anglaterra pierde os suyos dominios feudals en l'actual Francia
En conflicto
France moderne.svg Reino de Francia,
Blason Castille Léon.svg Reino de Castiella,
Royal arms of Scotland.svg Escocia,
CoA civ ITA milano.png Chenova,
Blason Jean de Bohême.svg Bohemia,
Armas de Aragon.png Reino d'Aragón y
Armoiries Majorque.svg Reino de Mallorca
Arms of Edward III of England.svg Reino d'Anglaterra,
Blason fr Bourgogne.svg Borgonya
Blason region fr Bretagne.svg Bretanya,
Armoiries Portugal 1247.svg Portugal,
Blason Royaume Navarre.svg Navarra,
Blason Nord-Pas-De-Calais.svg Flandres,
Hainaut Modern Arms.svg Hainaut,
Blason province fr Gascogne.svg Aquitania y
Luxembourg New Arms.svg Luxemburgo
Guerra d'os Cient Anyos
Guerra d'os Cient Anyos (1337-1360)Guerra de Succesión de BretanyaPrimera Guerra Civil de CastiellaGuerra d'os Dos PerosGuerra d'os Cient Anyos (1369-1389)Guerra d'os Cient Anyos (1415-1429)

Se conoixe con o nombre de Guerra d'os Cient Anyos a o periodo 1337-1453, quan os reinos de Francia y Anglaterra luitoron entre ells en muitas guerras, separatas por treguas de breve durada.

A guerra entre os dos países escomenzó quan Eduardo III d'Anglaterra pretendió o trono de Francia, en estar nieto d'o rei Felipe IV O Bello de Francia, en contra de Felipe de Valois, que nomás en descendeba indirectament, per brancas femeninas.

O exercito anglés iba ganando a guerra a lo prencipio gracias a los arquers, que permitioron exitos en as batallas de Crécy (1346) y Azincourt (1415). Os angleses no pueden controlar por muito tiempo os territorios conquiestos por no tener refirme local (a diferencia d'os Plantachenet d'o sieglo XII yeran vistos como forans por a población). A unica rechión de Francia on bi ha un refirme cutiano a los angleses ye en Guyena.

Os franceses yeran desorientatos y en estato de guerra civil (armanyacs contra borgonyons), pero a hostilidat contra os angleses iba aumentando y Chuana d'Arco se n'aproveita.

Oficialment, a guerra d'os Cient Anyos remató con o tractato de paz sinyato en Picquigny (Picardía) o 29 d'agosto de 1475, encara que a historiografía prefiere a calendata de 1453, quan as tropas anglesas fuoron forachitatas de Francia (encara que no pas d'a ciudat de Calais, que continó en mans d'os angleses dica o sieglo XVI).

A guerra remató con a consciencia nacional separata d'os dos países, Francia y Anglaterra, que dica ixas envueltas compartiban muitas d'as suyas particularidatz culturals y churidicas, en estar a Casa Reyal anglesa d'orichen francés, encara que luitaban por o control de l'ueste y o norte de l'actual Francia, ye decir, Normandía, Bretanya, Maine, Anchú, Poitou y Guyena. Ta tentar de controlar istos territorios, dende 1159 dica 1240 ja bi n'heba habito luitas entre a Casa de Plantagenet anglesa y a Casa de Capeto franzesa, evolucionando os dos reinos dende una estructura politica feudal muit dividita enta una estructura más centralizata. Como en rematar ista primera luita no s'heba definito a situación d'o ducato d'Aquitania (posesión d'os reis d'Anglaterra pero infeudatos a o rei de Francia), y como entre os dos países intrigaban ta apoderar-se'n d'o condato de Flandres y d'o ducato de Bretanya, o luita no se podeba pas evitar, y a situación desembocó en a guerra ubierta entre ambas nacions.

Contenius

[editar] A primera fase d'a guerra

Os capetos dreitos s'extinguen en 1328, y se planteya un problema de succesión. Os grans de Francia adrezan més a suya atención por Felipe de Valois por estar francés que por atros candidatos posibles como Eduardo III d'Anglaterra, nieto de Felipe o Fermoso.

Eduardo pareix acceptar-lo pero dimpués reivindica a corona y ataca. O rei Eduardo III s'enfrentaba con o rei de Francia tamién por a qüestión succesoria d'o ducato de Bretanya. O papa Climent IV ninvió como meyador amán d'a cort anglesa a Chuan Ferrández de Heredia, pero fracasa.

Os exitos melitars d'os angleses son importants: destrucción d'a flota francesa en L'Écluse, en Flandres en 1340, a victoria de Crécy en 1346, (en a que Chuan Ferrández d'Heredia luitaba a favor de Felipr VI y fue feito presionero), y de Piteus en 1356, on o rei de Francia Chuan o Bueno ye feito presionero. En 1360 por o tractato de Brétigny una Guyena asaber-lo d'eixamplata (muito més gran que a redolata de Burdeus, plegando dica Piteus y Cevenas), ye atribuita a lo rei d'Anglaterra a cambeyo de renunciar a la corona francesa. Sindembargo, Carlos V tien de condestable a lo bretón Bertrand du Guesclin y pronto reconquiere os territorios perditos. Enta 1375 os angleses no dominan que Calais, Ponthieu y as rechions de Bordeus y Bayona.

[editar] A segunda fase d'a guerra

S’establix un equilibrio frachil. A prencipios d'o sieglo XV bi ha dos clans franseses opuestos. Os armanyacs que son fuertes en o centro y sud y os borgonyons. Chuan o Bueno cede a un fillo suyo dito Felipe l'Atrevito o ducato de Borgonya, que fa una politica prou independient y convence a Carlos VI l'Ababol de que desherede a lo delfín Carlos VII en proveito d'Henrique V d'Anglaterra. Enrique V, que en 1415 ya heba vencito a la caballería francesa, tien asinas una enchaquia pa reviscolar a guerra.

En 1429 Chuana d'Arco libera Orléans, que yera asetiata por os angleses y fa coronar a Carlos VII en Reims, y dende ixe inte os angleses reblan y retaculan; en 1453 no conservan que Calais y a guerra remata.

Os duques de Borgonya han aproveitato pa asegurar-se a suya posición en una ampla zona entre o Sacro Imperio Román Chermanico y o reino de Francia, y poseyen o ducato de Borgonya, Flandres, Artois, Picardía. O ducato de Nevers ye en mans d'una branca menor d'a familia y o ducato de Bretanya gana a suya independencia. En o tot o sieglo XIV o Biarn se libera d'a sobiranía anglesa y francesa.

[editar] Bibliografía

  • Jean Sellier: Atlas de los pueblos de Europa Occidental. Editorial Paidós.

[editar] Vinclos externos

Ferramientas personals
Espacios de nombres

Variants
Accions
Navego
Ferramientas
En atras luengas