Eneida

De Biquipedia
Ir ta: navego, busca
Eneida
Eneas informa a Dido d'a caita de Troya. (Pierre-Narcisse Guérin, 1815)
Autor Virchilio
Chenero literario Epica
Subchenero Epopeya
Versión orichinal en Latín
Títol orichinal Aeneis

A Eneida (en latín: Aeneis) ye una epopeya latina escrita por Publius Vergilius Maro, mas conoixiu como Virchilio, en o sieglo I a. C. A obra li'n acomandó o emperador Augusto, con a finalidat de glorificar, atribuindo un orichen mitico, a l'Imperio que con ell s'encetaba. Con ista fin, Virchilio elabora una reescritura, mas que una continación, d'os poemas homericos, tomando como punto de partida a guerra de Troya y a suya destrucción, y colocando a fundación de Roma como un escayecimiento ocurriu a la traza d'os lechendarios mitos griegos.

Se gosa dicir que Virgilio, en o suyo leito de muerte, encargó cremar a Eneida, ya porque deseyaba separar-se d'a propaganda politica d'Augusto, u bien porque no consideraba que a obra hese aconseguiu a perfección que o poeta quereba.

Bells versiclos d'a Eneida de Virchilio se troban (u trobaban) entallaus en roca en o santuario solar politeísta de Penyalba de Bellestar (Comunidat de Teruel).

Contenius

[editar] Argumento

A obra tiene de quasi diez mil hexametros dactilicos, dividius en dotze libros, que a la suya vez se pueden dividir en dos partes; os 6 primers que narran los viaches d'Eneas dica plegar a Italia, a o estilo d'a Odisea, y os 6 zaguers que narran as suyas conquiestas en Italia, a o estilo d'a Ilíada y d'o Ciclo troyano:

Eneas, principe de Dardania, fuye de Troya dimpués d'haber estau cremada ista por l'exercito aqueu, levada a la suya esposa Creúsa, a o suyo pai Anquises y a o suyo fillo Ascanio. En o camín Creúsa se pierde definitivament y a pantasma d'o difunto principe Hector le diz a Eneas que no plore por ella, pus teneba por o destín una esposa de sangre real.

Chuno, odiando encara a totz os troyanos, tracta d'esvarrar por totz os meyos a la flota de supervivients d'o suyo destín inevitable, Italia. As pelegrinacions d'Eneas duran siet anyos, dica que plegau o zaguer ye aculliu en o reino emerchent de Cartago, gubernau por Dido u Elisa de Tiro. Por Venus y Cupido, Dido se enamora d'Eneas y dimpués d'a partida d'iste por orden de Chupiter, se saca a vida, maldicindo antes a toda a estirpe venidera d'Eneas y clamando o surchimient d'un héroe vengador: d'ista forma se creya o quadro que chustifica a eterna enemistat entre dos lugars chirmans, o de Cartago y o de Roma, la qual cosa sería l'encieto d'as guerras punicas.

En o suyo camín enta Italia se le amaneixe l'alma d'o suyo pai Anquises que le pide que vaiga a veyer-lo a o Averno: Eneas, acompanyau d'a Sibila de Cumas recorre os reinos de Plutón y Anquises le amuestra toda a gloria d'a suya futura estirpe, os romans.

Plegaus por fin os troyanos a Italia contactan con o rei Latín, qui los recibe pacificament, y recordando una antiga profecía sobre que a suya filla Lavinia se casaría con un extranchero, decide aliar-se con Eneas y dar-le a Lavinia por esposa.

Turno, rei d'os rútulos, primo y pretendient de Lavinia, trestucau por as Furias, declara a guerra a Eneas. Totz dos exercitos adquieren aliatos y s'enfrentan furament, aduyaus os troyanos por Venus y os rútulos por Chuno, sin que Chupiter intervienga. Se producen muertes en totz dos bandos y finalment Eneas mata a Turno.

[editar] Libro I

Chuno, sabedora d'o destín de gloria que les viene a os troyanos -qui fundarían l'Imperio Román-, intenta impedir que pleguen a Italia. Ta ixo pide a Eolo que con os suyos aires, les faiga naufragar. A cambeo le ofreix una ninfa por esposa. Iste accepta y os troyanos rematan dispersándose en o mar. Neptuno percibe o que Eolo ha feito, y se siente inchuriau, pus o oceano ye o suyo imperio. Alavez aduya a os troyanos a plegar a las plachas de Libia, pero no plegan totz chuntos, sino en dos grupos.

Entremistanto Venus, mai d'Eneas, interviene presentando-se baixo la figura d'una virchen espartana y les informa que as tierras an son son d'a reina Dido. O suyo esposo Siqueo heba estau asasinau por o suyo chirmán Pigmalión y alavez ella fuyó y formó una ciudat en ixas tierras que compró.

Eneas se diriche a la ciudat y quan plega veye a os companyers que heba perdiu que tamién plegoron a pedir hespitalidat a Dido y que les aduye a buscar a la suya caudillo Eneas. Alavez iste se presienta y a reina Dido los aculle. Venus, buscando que Dido tracte bien a Eneas, pide a o suyo fillo Cupido que reemplace a Ascanio y produzca en Dido amor por Eneas. Iste accede. En a reunión, Dido pide a Eneas que conte as suyas desgracias.

[editar] Libro II

Os libros II y III son relatos dentro d'o relato. Eneas, a petición de Dido, conta a caita y o saqueo de Troya (libro II) y as tribulacions por ell mesmo sufiertas dende ixe evento (libro III).

O relato de la toma de Troya s'ubre con o episodio d'o caballo: Ulises, de conchunta con atros soldaus griegos, s'amagada en un caballo de madera "alto como un mont" mientres que a resta d'as tropas griegas s'amagada en a isla de Ténedos, frent a Troya. Os troyanos, ignorando l'enganyo, entienden que os griegos han fuyiu y fan dentrar o caballo en a suya ciudat. Piensan que se tracta d'una ofrenda a os dioses, manimenos as alvertencias de Laocoonte, que ye asasinau por dos monstruos marinos chunto a os suyos dos fillos. Plegada a nueit, Ulises y os suyos hombres salen d'o caballo, ubren as puertas d'a ciudat y sozmeten a Troya a o fuego y a terror. En o momento de l'asalto, Eneas, adormiu, veye a Héctor, que en os suyos suenyos le anuncia a fin de Troya y le ordina salvar a os penates y fuyir.

Os ruidos d'o combate rematan por dispertar a Eneas, que veyendo a la suya ciudat en flamas y librada a mans d'os griegos, decide a o prencipio luitar dica morir, de conchunta con os suyos companyers. Visita o palacio de Príamo y veye a muerte d'o fillo d'iste, Polites, en mans de Pirro, que dimpués talla a cabeza a o rei de Troya. Enmeyo d'o caos veye a Helena y se disposa pleno d'ira a castigar a la culpable d'a guerra. Venus, a suya mai, se le amaneixe y contiene: os verdaders culpables son os dioses, no Helena. Le dice dimpués que busque os dioses Penates y a la suya familia, ta fuyir de Troya. Eneas busca a o suyo pai Anquises y a o suyo fillo Iulo. Anquises no quier inicialment a partir, dica que un presachio divino lo convence. Parten alavez d'a ciudat en flamas. Habendo perdiu de vista a la suya muller, Creúsa, torna a Troya. Finalment, dimpués de trobar a l'aparición de Creúsa, torna con os suyos a las afueras de Troya, an prepara lo necesario t'a partida.

[editar] Libro III

Eneas fuye con os suyos primer ent'a ciudat d'os tracios, que yeran os suyos amigos. Manimenos, l'alma de Polidoro les diz que o Rei de Tracia yera a favor d'os griegos. Se dirichen alavez an o rei Anio. Allí escuitan d'os oráculos d'Apolo que han de fundar una nueva ciudat an vivioron as suyas ascendents. Anquises piensa que se refiere a Creta, an naixió o suyo ascendent Jove, y allí se dirichen. Allí fundan a ciudat de Pérgamo.

[editar] Libro IV

A Reina Dido, gracias a l'acción de Cúpido, se enamora d'Eneas y ixes sentimientos se los conta a la suya chirmana Ana. Ella le recomienda deixar fluyir ixe amor, pero ella encara recuerda a o suyo difunto esposo Siqueo. Quan Chuno se dio cuenta de tot ixo, se alió con Venus ta aconseguir que Eneas se enamore tamién d'ella. O suyo obchectivo yera que Eneas se quedase allí ta siempre. Venus accede. Quan Eneas y Dido salen de caza, i hai una plevia y ells s'amagan en a mesma cueva y allí fan l'amor.

Plega isto a os sentius de Chupiter y, temendo que Eneas detienga o suyo viache, ninvia a Mercurio ta que le recuerde a o troyano que o suyo destín ye fundar Roma. Ya Eneas yera armando una gran ciudat con Dido y en recibir iste mensache no sabe cómo dicir a Dido. Manda a Sergesto, Seresto y Mnesteo que preparen sichilosament a esquadra. Dido s'entera y enfrenta a Eneas. Iste s'esfiende charrando d'o suyo destín, pero ella no accepta ixa sincusa. Con tot, le permite ir-ne.

Mercurio se le presienta nuevament a o troyano ta que se'n vaiga. Eneas, alavez, parte immediatament con os suyos hombres. Dido, enganyando a os suyos dicindo que feba unas libacions, se suicida.

[editar] Libro V

Se dirichen os troyanos a las tierras d'o suyo amigo Acestes. Iste los recibe bien. Se compliba ya un anyo d'a muerte de Anquises y alavez Eneas realizó os suyos funerals. Dimpués d'ixo, i habió chuegos. Cloanto vence en navegación. En a corrida, Niso y Salio trepuzan y alavez vence Eurialo, pero os tres reciben premios. En la luita dengún quiere enfrentar-se Dares, dica que o ancián Entelo accede a fer-lo y lo vence. En o tiro con arco vence Acestes. Dimpués Iulo fació una representación d'a guerra con os suyos amigos.

Chuno ninvia a Iris a que promueva en as mullers troyanas o deseyo de no viachar mas. Toma Iris a forma d'a anciana Beroe y realiza l'encargau, encetando l'incendio d'as naus. Descubren a divinidat d'o personache, pero encara asinas continan as mullers con l'incendio. Eumelo informa a Eneas, qui acude a o puesto immediatament. Alavez ruega a Chupiter que l'aduye y iste detiene l'incendio. Nautes le recomienda que permita que se queden en ixa ciudat qui ya no quieran viachar.

Eneas ye encara indeciso, quan en a nueit se le amaneixe o suyo pai Anquises y le recomienda que faiga o que Nautes diz y le pide que lo visite en o Averno. Ta plegar heba de visitar a Sibila y ofrir sacrificios. Eneas comunica tot ixo a os suyos hombres y apresuran a partida.

Entremistanto, Venus ruega a Neptuno que os troyanos ya no sufran mals. Iste le promete que plegarán a las puertas d'o Averno solament con un hombre menos. Precisament, o Soneo fa que Palinuro, o piloto d'a nau, caiga d'a mesma y muera.

[editar] Libro VI

Plegan a las plachas de Cumas y visitan a Sibila en a suya caverna acompanyaus d'a sacerdotisa Delfobe. Apolo s'apodera d'a Sibila y alavez Eneas le pide que permita que os troyanos s'estableixcan en o Lacio y les confíe os suyos oráculos. Le profetiza guerras a causa d'una muller, pero que saldrá victorioso. Dimpués Eneas le pide que le instruya cómo dentrar en o infierno. a Sibila le diz que debe presentar cierta branca y que, amás, primero debe enronar a un amigo suyo insepulto.

Eneas sale d'a cueva y s'entera d'a muerte de Miseno. Realiza os suyos funerals. Venus alavez ninvia dos palomas ta que leven a Eneas a l'arbol que tiene aquella machica branca. Eneas lo toma y lo leva a la cueva d'a Sibila. Ella le instruye que se diricha a una selva. Asinas plega o troyano a o Averno y plegan a o río d'o barquero Caronte, qui transporta as almas a l'atro mundo a traviés d'o mesmo. Veye Eneas a Palinuro, qui le pide que busque o suyo cuerpo en o puerto de Velia y lo sepulte, ta que asinas pueda ir en o barco de Caronte. Eneas lo promete.

Ta poder puyar a o barco de Caronte, le presientan a rama machica. Veyen en o camín a cueva de Cerbero, os chueces d'os muertos, os campos plorosos, etc. En ixo, Eneas veye a Dido y le pide perdón, pero ella no responde. Veye tamién muitas almas de grans guerrers d'atros tiempos, como a Deifobo, qui se casó con Helena quan Paris murió. Plegan a an o camín se divide en dos: ent'o palacio de Plutón u ent'o Tartaro. Plegan a las selvas afortunadas y buscan a Anquises.

Dimpués d'una nostalchica trobada, Anquises le conta a Eneas que as almas buenas, dimpués de mil anyos, se les borra a memoria y se les manda nuevament a la tierra en atros cuerpos. Asinas le prediz o suyo gran linache: o suyo fillo Silvio -que naixería d'a suya esposa Lavinia, César, Camilo, Maximo, Serrano, Romano, Marcelo, etc. Tamién le conta as guerras a o qual ye destinau participar y cómo resistir a ellas. Dimpués Eneas torna an os suyos amigos por una puerta de vori d'o Soneu. En seguida se dirichen a o puerto de Cayeta.

[editar] Libro VII

Finalment se dirichen a una selva d'o Lacio, por an pasa o río Tiber. Viviba en ixas tierras Latín, esposo de Amata. Iste teneba una filla, Lavinia, qui yera comprometida con Turno. Manimenos, s'heba predito que ella se casaría con un extranchero y no con ell. Eneas mincha con os suyos y se quedan con fambre. Alavez recuerda que se le heba predito que quan ixo succeda, sería a fin d'os suyos mals. Manda Eneas cient emisarios an o rei Latín. Iste los recibe y Ilioneu li demanda, en nombre d'Eneas, unas tierras an establir-se, refirmando-se en os oráculos. Latín reconoixe en Eneas aquell yerno promeso y lis demanda que vaiga a visitar-lo.

Entremistanto, Chuno, planiando devantar una guerra negativa a os troyanos, ninvia a Alecto a producir a discordia. Ella inyecta por meyo d'una d'as suyas serpients as furias en Amata, qui alavez s'enfrenta a o suyo esposo ta que no dé a man de Lavinia a Eneas, sino a Turno. Al veyer que Latino no cambiaba de pareixer, amaga a la suya filla y promueve as suyas ideyas entre as atras mullers. Dimpués, Alecto se diriche a Ardea, ciudat de Turno, y promueve en ell l'odeo por Eneas, qui sería un usurpador. Le hinca, alavez, una d'as suyas serpients, imple de furias. Turno se decide a enfrentar-se a Latino por a man de Lavinia.

Dimpués, se diriche Alecto a os cans cazadors de Iulo. Asinas istes levan a Iulo a cazar un ciervo, que yera propiedat de Tirreu, un latín. Quan ixo ye descubierto, estalla una batalla y surten as primeras victimas. Alavez Alecto se siente satisfeita y con ella tamién Chuno. Totz piden a Latino que declare a guerra a os troyanos, pero iste encara no accede. Plegan entremistanto os aliatos, como Lauso, Aventino, Catilo, Camila, etc.

[editar] Libro VIII

O río Tiber le charra a Eneas, qui le recomienda busque l'alianza con os Palanteos, a ciudat d'a qual yera seguindo o curso d'o río. Eneas prepara o viache y veye alavez un buen augurio. S'acompanya de Acates. Plega a la ciudat quan o rei Evandro y o suyo fillo Palante ofriba sacrificios a Hércules, y le piden alianza ta enfrentar a os rutulos. Evandro se la da, veyendo que yeran todas dos nacions descendients de Atlant. Lo convida a participar d'os sacrificios a Hércules. Entremistanto, Venus pide a o suyo esposo Vulcán que fabrique armas ta Eneas y ell accede. Alavez, Venus le informa a o suyo fillo que le plegarán armas divinas. Dimpués, Evandro ninvia a Eneas con o suyo fillo Palante a buscar mas alianzas. Posteriorment, ya Eneas recibe las armas prometidas por a suya mai y totz se marabillan d'ellas.

[editar] Libro IX

Chuno ninvia a Iris ta que leve a Turno prontament a la batalla. Ella le informa que os troyanos son sin o suyo caudillo. Eneas heba dito que si os atacaban, se refuchiasen en o suyo empalizada. Turno intenta cremar tot. Alavez a Mai de Chupiter aparta as naus troyanas de l'incendio convertindo-las en ninfas. Turno pensó que asinas os troyanos ya no podrían escapar y alavez descansó as suyas tropas, enfuelgando-se con vin.

Percibieron isto Niso y Eurialo y alavez solicitoron permiso a o qual Eneas i heba comedido l'adreza d'a guerra, Mnesteo y Seresto, ta ir en busca d'Eneas, ya que os rutulos desprevenius yeran. Lulo les promete muitos premios por ixa acción y ells parten immediatament. Niso ubre o camín dando muerte a qualques rutulos. En o camín, Eurialo se rezaga y ye aconseguiu por Volscente. Niso percibe ixo y torna a rescatar a o suyo amigo. S'encomienda a Apolo y da muerte a varios. Con tot, mueren Eurialo, Volscente y Niso. As cabezas d'os troyanos son exhibidas por os rutulos.

Mesapo aconsigue ubrir a empalizada y s'encieta una sangrienta batalla. Ascanio dentra en a batalla y a neutraliza dando muerte a Numano. Marte infunde fuerza en os latins. Dimpués Turno queda rodiau por os troyanos, sin que Chuno le pueda aduyar, pero se arroja a o río y se salva.

[editar] Libro X

Chupiter prohibe a os atros dioses que participen en a batalla. Venus le pide clemencia t'as suyas troyanos, alavez Chuno se fa a desentendida. Alavez Chupiter decide a dengún favoreixer en a batalla.

Ya Eneas plegaba por mar con alianzas sinyadas. Le seguiban guerrers como Masico, Abante, Asilas, Astur, etc. Quan, se le amanan as suyas antigas naus, que ya yeran ninfas, y le informan d'a batalla. Plegan y Turno no cesa o suyo ataque. Empecipia asinas un furo combate. Turno pide a la suya chirmana diosa Yuturna que le aduye en a batalla. Dimpués d'haber feito grans estragos, Palante ye muerto por Turno, tomando iste belunas d'os suyos armas. Eneas se enfada y da muerte a muitos rutulos.

En tanto, Chupiter provoca a Chuno y ista le pide que demore a muerte de Turno. Ella mesma toma la figura d'Eneas y, confundiendo a Turno, fa que le siga y asinas leva a Turno a salvo. Ell, quan tomó cuenta, intentó tornar, pero a diosa no se lo permitió. Mecencio toma o puesto de Turno en a batalla, entre que os dioses observaban a batalla. Eneas fiere a Mecencio, pero o suyo fillo Lauso le aduya a fuyir. Manimenos, Eneas da muerte a iste zaguer. Mecencio torna a la batalla y ye muerto por Eneas.

[editar] Libro XI

Eneas ninvia o cuerpo de Palante a o suyo pai. Plegan dimpués emisarios latins pedindo paz ta poder enronar a os suyos muertos, a o que accede Eneas. Entremistanto, Evandro se lamenta por a muerte d'o suyo fillo, pero no retira o suyo emparo a Eneas. En o reino de Latino, beluns s'amuestran encara a favor de Turno, pero atros piden que s'entregue a man de Lavinia a o troyano Eneas. Uns emisarios plegan d'a ciudat de Diomedes, qui recomienda a os latins tener muita cautela con Eneas.

Latino quiere ya detener a guerra dando a os troyanos tierras. Drances recomienda tamién dar-le a man de Lavinia. Turno s'oposa y promueve nuevas batallas. a reina Camila l'empara. Diana pide a Opis que protecha a ista guerrera y le da un arco ta dita fin. Os troyanos s'amanan a las murallas latinas y se produz nueva lid. Camila destaca por as suyas acciones . Chupiter infunde valor en Tarcón. Arruntes, encomienda-se a Apolo, dispara una flecha contra Camila, aconseguindo o suyo obchectivo de dar-le muerte. Opis se lamenta alavez. Fuyen os rutulos, pero Turno, enterado d'os feitos, no abandona a batalla. Plegó a nueit y se detienen as actividatz.

[editar] Libro XII

Latino y Amata piden a Turno que detienga a guerra, pero iste, enamorado de Lavinia, manda a Eneas un pediu ta dirimir totz dos solos a batalla. Eneas accepta. Chuno planea un nuevo ardid: ninvia a la chirmana de Turno, Yuturna -a qui Chupiter le dio divinidat a cambeo d'a suya virchinidat-, a promover que se rompan os pactos que se fesen, pus sabe que Turno ye menos diestro que Eneas con las armas.

Entremistanto, a os uellos de Chupiter se fan os churamentos ta que a fin d'a guerra se reduzca a o enfrentamiento directo d'Eneas y Turno. Manimenos, Yuturna tomó la figura d'o guerrero Camerto, promoviendo a intervención d'os rutulos en a batalla. En ixo, un augurio ye interpretau por Tolumnio a favor d'o que pediba Yuturna y se rompen os pactos. Manimenos, Eneas no yera d'alcuerdo y buscaba o enfrentamiento solament con Turno. De rapiconté, una flecha que nunca se sabió de quí provinió, le fiere. Turno fa alavez grans estragos.

Iulo leva a o suyo pai a un puesto seguro. Venus inspira a o ancián Iapis ta curar a Eneas. Iste recupera as suyas fuerzas y torna a la batalla. Os rutulos fuyen, pero Eneas solament busca a Turno. Iste tamién quereba enfrentar-lo, pero Yuturna no se lo permite. Venus inspira a Eneas que se diricha a la ciudat. a reina Amata, veyendo-los venir, piensa que Turno ha muerto y se suicida. O rei Latín s'entera y sufre muito. Le plegan noticias a Turno y alavez se desprende d'a suya chirmana ta luitar. Eneas escuita que Turno plegaba ya y se diriche a la suya trobada.

Turno fiere lieument a Eneas, pero a suya espada se rompe, pus no yera a suya -que por o suyo pai Dauno heredó y que heba estau feita por Vulcán- sino una que heba tomau por error d'un d'os suyos companyers. Apela, alavez, a la fuga buscando a suya espada y Eneas l'acaza. Manimenos, la lanza d'o troyano se atascó en as radices d'un arbol divino, Rauno. Venus la ranca. Turno recibe a suya espada y se reinicia la luita.

Entremistanto, Chupiter pregunta a Chuno qué aspera d'a guerra y le prohibe participar nuevament en ella. Chuno accepta que heba persuadiu a Yuturna d'aduyar a Turno y cede a abandonar a guerra. Manimenos, pide que quan os troyanos s'unan a os latins, desapareixca o nombre d'os primers. Chupiter accede y ninvia una furia a retirar a Yuturna d'a batalla.

Eneas acosa a Turnoy iste prencipia a sentir temor. Eneas le fiere con la lanza. Turno atina a tirar-le una enorme piedra, pero ista no plega a o suyo obchectivo. Alavez pide que le perdone a vida tomando a Lavinia. Eneas yera indeciso quan veye que Turno teneba armas de Palante. Pleno de furia, le da l'ataque final.

[editar] Personaches

[editar] Eneas

O personache prencipal ye Eneas, héroe quiesto por a mayor parte d'os dioses, de feito se le clama pius. Eneas ye un chefe maduro y responsable. Se sozmete completament en querer d'os dioses, respecta y venera a o suyo pai, ye atento ent'o suyo fillo, ye leyal pero tiene momentos de y de dubda. Ta o de demás Eneas tiene as virtutz d'os grans personaches romanos:

  1. Corache;
  2. Leyaltat;
  3. Chusticia;
  4. Clemencia;
  5. Pietas, devoción ent'os dioses y respecto ent'os hombres;
  6. Paciencia;
  7. Alto sentiu civico y exaltación d'as valors de ciudadano román.

A pietas, una de las dotes d'Eneas, represienta o sentiu de l'haber de, a devoción, o respecto d'as normas que regulan as relacions entre os dioses y entre os hombres. Solament ocasionalment o héroe cede a la furia, como quan priva o choven Tarquito d'o sepelio, impedindo que l'alma de l'enemigo muerto aconsiga os limites d'o Hades.

Eneas amás no respecta fidelment os modelos homericos, Aquiles y Ulises. De feito no ye curioso pero busca solament o fatum que lo fa ir abance (labor = fatiga), ye valoroso pero no busca guerras (labor = guerra).

[editar] Turno

Enemigo prencipal de Eneas ye Turno, os chovens reis d'os rutulos, a rasgos feroz en son de guerra; pero nunca presentau como figura negativa. Turno ye tamién un hombre animau de profunda relichiosidat, tracta con gran respecto a os pais y lo se veye a ormino en ansiedat t'as surtidas d'o suyo lugar: o solo suyo esperreco poco noble ye una cierta tendencia a la ostentación.

[editar] Simbolochía

O poema ha estau componiu en un periodo en o qual a Roma yeran plegando grans cambeos politicos y socials: a Republica heba caito, a guerra civil teneba achitau a sociedat y a inesperata tornada a un periodo de paz y prosperidat, dimpués varios anyos entre os quals heba reinau o caos, yera considerablement cambeando o modo de relacionar-se las tradicionals categorías socials y culturals. Ta reaccionar a iste fenomeno, l'emperador Augusto yera intentando de reportar a sociedat ent'as valors morals tradicionals de Roma y se pretende que a composición d'a Eneida sía espiello d'este intento.

Con a Eneida, amás, s'intenta de lechitimar l'autoridat de Chulio César y, ta extensión, de suyo fillo Augusto y d'os descendients: o fillo d'Eneas Ascanio, clamau Iulo (de Ilio, nombre alternativo de Troya) ye presentau de Virchilio como devantpasau d'a gens Iulia, a familia de Chulio César. Quan Eneas cumple o propio viache en o mundo subterranio d'os muertos recibe una profecía respective a la futura grandeza d'os suyos imperials descendients.

[editar] Fragmentos notables

En o prencipio d'o poema se puet leyer:

Canto as armas y a ixe hombre que dende as costas de Troya arribó o primero en Italia profugo por l'hado y a las plachas lavinianas, sobatiu por mar y por tierra por a violencia d'os dioses a causa d'a ira encerrinada d'a cruel Chuna, dimpués de muito sufrir tamién en a guerra, dica que fundó a ciudad y fació venir a los dioses suyos a lo Lacio; d'astí o pueblo latín y os pais albans y de l'alta Roma as murallas.

[editar] Veyer tamién

[editar] Vinclos esternos

Ferramientas personals
Espacios de nombres

Variants
Accions
Navego
Ferramientas
En atras luengas