Corazón
De Biquipedia
- Iste articlo ye sobre un organo d'os animals. Ta la montaña d'os Andes en Ecuador se beiga Corazón.
O corazón (d'o latín cor, cordis) ye l'organo prenzipal d'o sistema cardiobascular en os animals bertebraus. Ye un musclo estriau, bofo y de forma conica, que ye situau en o güeco d'o torax, y funziona como una pompa aspirant e impelent, que aspira dende as auriclas a sangre que zercula por as benas, y la empenta dende os bentriclos enta as arterias que la menan por tot o cuerpo. Entre as auriclas y os bentriclos y entre os bentriculos y as arterias se troba balbulas que fan que a endrezera d'a zerculazión siga a correuta. Tamién se diz corazon á organos similars esistents en annelidos, moluscos y artropodos.
En os bertebraus, o corazón ye composau de musclo cardiaco, una mena de musclo imboluntario (ye dezir, un musclo que no puet estar controlau por o zelebro). Iste teixiu nomás se troba adintro d'iste organo.
O corazón umán ye un poquet más gran que o puño, y en o caso d'os muixons y mamiferos, se troba dibidiu en cuatre cabidaz: as dos d'alto, ditas auriclas, y as dos de baixo, ditas bentriclos. O corazón fa mober-se a sangre con mobimientos de sistole (contrazión d'o teixiu muscular) y diastole (relaxazión d'o teixiu muscular). O corazón umán traquía á bels 72 traquius por menuto, o que fa alto u baixo 2500 millons de begadas durant una bida de 66 años.
L'achetibo cardiaco fa referenzia á o corazón y promana d'o griego καρδια, que senifica corazón.
Contenius |
[editar] Anatomía d'o corazón
[editar] Estrutura d'o corazón en animals
A estrutura d'o corazón cambea entre as diferents brancas d'o reino animal. Por eixemplo, os zefalopodos tienen dos corazons branquials y un "corazón sistemico". Os peixes tienen un corazón con dos cambras que pompeya a sangre enta as branquias y dende astí ísta ba enta a resta d'o cuerpo. En os anfibios y a mayor parte d'os reptils, se i troba un sistema zerculatorio doble, pero no siempre o corazón ye trestallau en dos pompas deseparadas. Os anfibios tienen un corazón con tres cambras.
As abes y mamifers amuestran una separazión completa d'o corazón en dos pompas, fendo un total de cuatro cambras; manimenos se piensa que as cuatro cambras d'o corazón d'os muixons eboluzionoron de traza independient d'as d'os mamifers.
[editar] Estrutura d'o corazón umán
O corazón ye un organo muscular bofo con a funzión de pompiar a sangre á trabiés d'os basos sanguinios de l'organismo. En o cuerpo umán, o corazón se troba de normal en o meyo d'o tórax, en una cabidat conoixida como mediastino, con a suya parte más gran en a metat d'a cucha (encara que en bellas presonas se troba en a dreita), debaixo d'a espineta. Se gosa pensar que o corazón ye en o costau d'a cucha porque o bentriclo cucho ye más gran y más fortal que o bentriculo dreito (porque ha de pompiar a sangre enta todas as partes d'o cuerpo). Por ixo tamién o polmón cucho ye más chicot que o dreito, porque o emitórax cucho tiene una parte más gran ocupada por o corazón.
O corazón ye embolicau por una binza rezia clamada pericardio u saco pericardico y ye rodiau por os libianos u polmóns. O pericardio ye un saco u bolsa que acubilla o corazón y tien dos capas (una capa esterior fibrosa u pericardio fibroso, feito de teixiu conectibo denso y fibroso, y una capa interior serosa u pericardio seroso). A capa serosa tien una estrutura de doble telilla y chumía o liquido pericardico que lubrica y aisla a superfizie d'o corazón, y asinas achiqueixe a frizión mecanica que sufre mientres as contrazions. As capas fibrosas esternas lo protechen y deseparan. [1]
L'apex ye a punta inferior d'o corazón (que apunta enta abaixo y ent'a cucha). Se sitúa en o 5eno espazio intercostal en a linia meya d'a clabilla cucha. En os adultos normals, a masa d'o corazón ye de bels 250-350 g, pero bels corazons que padeixen ipertrofia pueden arribar á pesar 1000 g. O corazón umán tiene 4 cambras, as dos superiors u auriclas y as dos inferiors u bentriclos.
[editar] Cabidaz cardiacas
Partes
1.-Auricla dreita
2.-Auricla cucha
3.-Bena caba superior
4.-Arteria Aorta
5.-Arteria polmonar
6.-Bena polmonar
7.-Bálbula mitral
8.-Bálbula aórtica o Bicúspide
9.-Bentriclo cucho
10.-Bentriclo dreito
11.-Bena caba inferior
12.-Balbula tricuspide
13.-Balbula polmonar
Miocardio (en color rosa)
→Epicardio (capa esterior)
→Endocardio (capa interior)
O corazón se trestalla en cuatro cabidaz, dos superiors u auriclas (u atrios) y dos inferiors u bentriclos. As auriclas recullen a sangre d’o sistema benosos, la pasan enta os bentriclos y dende astí surten t'a zerculazión arterial.
L'auricla dreita y o bentriclo dreito forman o que clasicament se clama o corazón dreito. Reculle a sangre que promana de tot o cuerpo, que plega en l'auricla dreita á trabiés d’as benas cabas superior e inferior. Ista sangre, baixa en ocsichén, se leba ta on bentriclo dreito, y dende allí se nimbía t'a zerculazión polmonar por l'arteria polmonar. Dau que a resistenzia d'a zerculazón polmonar ye menor que a sistemica, a fuerza que o bentriclo dreito ha de fer ye menor que a d'o bentriclo cucho, y por ista razón a suya grandaria ye prou menor que a d'o bentriclo cucho.
L'auricla cucha y o bentriclo cucho forman o clamau corazón cucho. Reculle a sangre d'a zerculazión polmonar, que plega á trabiés d'as cuatre benas polmonars en a parte superior de l’auricla cucha. Ista sangre ye ocsichenada y promana d'os libianos. O bentriclo cucho la nimbía por l’arteria aorta ta distribuyir-la por tot l'organismo.
O teixiu que desepara o corazón dreito d'o cucho se diz septo u tabique. Funzionalment, se trestalla en dos partes no deseparadas: a superior u tabique interauricular, y a inferior u tabique internentricular. Iste zaguero ye espezialment important, ya que por el discurre o Faixo de His, que mena o impulso eletrico t'as partes más baixas d'o corazón.
[editar] Balbulas cardiacas
As balbulas cardiacas son as estruturas que deseparan unas cabidaz datras, pribando que bi aiga un refluxo retrogado. Se troban á redol d'os “foraus atribentriculars” u (auriclo-bentriculars) y entre os bentriclos y as arterias de salida. Son as siguients
- La balbula tricuspide, que desepara la aurícula derecha del ventrículo derecho.
- La balbula polmonar, que desepara o bentriclo dreito de larteria polmonar.
- La balbula mitral, que desepara l'auricla cucha d’o bentriclo cucho.
- La balbula aortica, que desepara o bentriclo cucho de l’arteria aorta.
[editar] Istolochía d'o corazón
O corazón tiene tres menas de musclo cardiaco:
- Musclo auricular.
- Musclo bentricular.
- Fibras musculars d'o sistema d'eszitazión y conduzión eletrica.
Os dos primers son musclos que a suya misión ye de contrayer-se cuan plega en els o impulso eletrico. A finalidat d'o sistema d'eszitazión y conduzión eletrica ye de produzir os impulsos eletricos periodicos y conduzir-los por as diferents partes d'o corazón seguntes una secuenzia temporal adecuada. Podemos distinguir-ie as fibras musculars eszitadoras (que produzen os impulsos eletricos) y as fibras musculars espezializadas en a conduzión d'os mesmos.
D'adintro ta difuera o corazón presienta as siguients capas de teixius:
- O endocardio, una binza serosa d’endotelio y teixiu conectibo de cubrimiento interno. Ista capa ye a que dentra en contauto con a sangre. Encluye fibras elasticas y de colacheno, basos sanguinios y fibras musculars espezializadas. En a suya estrutura tamién se troba trabeculas carnosas, que li dan resistenzia mecanica debant d’a contrazión.
- O miocardio, que ye propiament o musclo cardiaco; con a suya contrazión, premite d’empentar a sangre por o cuerpo. En ista capa tamién trobamos teixiu conectibo, capilars, capilars linfaticos y fibras nierbosas.
- L'epicardio ye una capa fina serosa mesotelial que embolica o corazón y contiene capilars y fibras nierbosas. Ista capa se considera que fa parte pericardio seroso.
[editar] Funzionamiento
En os mamiferos, a funzión d'o costau dreito d'o corazón ye de replegar en l'auricla dreita a sangre desosichenada que plega d'o cuerpo, fer-la pasar ta o bentriculo dreito pasando por a balbula tricuspide, y dende allí, fendo-la salir por a balbula polmonar semilunar, empentar-la por l'arteria polmonar enta enta os libianos (zerculazión polmonar). En os libianos a sangre deixa o dioxido de carbonio, y lo escambia por osichén por un prozeso pasibo de difusión.
O costau cucho replega en l'auricula cucha a sangre osichenada que plega dende os polmons por a bena polmonar. Dende l'auricula cucha, a sangre se fa pasar por o balbula mitral enta o bentriclo cucho que la fa salir por a balbula aortica semilunar, empentando-la enta o cuerpo á trabiés de l'arteria aorta. L'aorta fa forcachas que fa que a sangre se dibida entre as arterias prenzipals que furnen todas as partes d'o cuerpo. Dende as arterias, a sangre biachea enta as arteriolas y dende astí enta os capilars que leban a sangre t'as zelulas. A sangre relatibament desosichenada torna alabez por as benulas que desembocan en as benas, e ístas en as benas cabas inferior y superior, que plegan enta l'auricla dreita an que tot o prozeso se torna a repetir.
[editar] Fisiolochía d’o musclo cardiaco
[editar] Ziclo cardiaco
Con cada traquiu d’o corazón ye asoziada una secuenzia d’ebentos que en chunto fan o ziclo cardiaco. Se consideran tres etapas: sistole auricular, sistole bentrícular y diastole. O ziclo cardiaco fa que o corazón alterne entre as fases de contrazión y relaxazión, bellas 75 begadas por menuto. Ye dizir, o ziclo cardiaco dura bels 0,8 segundos.
- Mientras a sistole auricular, as auriclas se contrayen y empentan a sangre enta os bentriclos. Malas que a sangre ha saliu d’as auriclas, as balbulas atriobentriculars entre as auriclas y os bentriclos se zarran. Isto fa que o refluixo de sangre no pueda tornar ent’as auriclas. O son familiar d’o traquiu d’o corazón se produz cuan se zarras istas balbulas. A durada ye de bels 0,1 s.
- A sistole ventricular consiste en a contrazión d’os bentriclos, que asinas forachitan a sangre enta l’aparato zerculatorio. Malas que a sangre ye espulsada, se zarran as dos balbulas sigmoideas, a balbula pulmonar en a dreita y a balbula aortica en a cucha. A durada d’ista fase ye de bels 0,3 s.
- En zaguerías, a diastole ye a relaixazión de todas as partes d’o corazón ta permitir que i plegue nueba sangre. A durada d’ista fase ye de bels 0,4 s.
En o ziclo cardiaco se gosan escuitar dos rudios:
- Primer rudio cardiaco: cuan se zarran as balbulas tricuspide y mitral.
- Segundo rudio cardiaco: cuan se zarran as balbulas sigmoideas (bálbula pulmonars y aortica).
Os dos rudios s’ascuitan cuan as balbulas se zarran de sopetón, pero no son as balbulas as que fan o rudio, si que a reberberazión d’a sangre adchazent y a bibrazión d’as parez d’o corazón y basos amanaus. A propagazión d’ista bibrazión da como resultau a capazidat ta auscultar ditos rudios.
Tot iste ziclo se repite entre 70 y 80 begadas cada menuto.
A espulsión ritmica d’a sangre fa que pueda notar o pulso en as arterias radials, carotidas, femorals, etz.
[editar] Sistema de conduzión eletrica
O ziclo cardiaco denantes descrito ye controlau por l'autibidat eletrica d'as zelulas d'o miocardio que son conectadas fendo parte d'o sistema de conduzión eletrica cardiaco. Iste sistema premite que o impulso eletrico se propague ordenadament por tot o corazón, desencadenando a respuesta mecanica d'as zelulas y creyando-se asinas o ziclo cardiaco.
Eletricament, cada ziclo cardiaco tiene dos fases: l'autibazión u despolarizazión, por a que l'impulso eletrico plega en as zelulas d'o miocardio (miozitos), produzindo un cambeo en o potenzial de membrana d'as zelulas y fendo que istas se contraigan, y a recuperazión u repolarizazión, que se produz cuan os miozitos tornan gradualment ta o suyo estau eletrico de reposo. Cuan una zelula se despolariza, o cambeo en o potenzial de membrana fa que as zelulas bezinas tamién se despolarizen, conduzindo asinas o impulso eletrico.
Os ziclos cardiacos escomienzan en un conchunto de zelulas espezializadas que tienen l'abelidat de despolarizar-sen (autibar-sen) espontaniament, chenerando asinas un impulso eletrico. Istas zelulas se conoixen en chunto como nodo sinoauricular y son situadas en a parte alta de l'auricla dreita. L'impulso eletrico chenerau, tamién conoixiu como como frent d'onda eletrica, se propaga por o sistema de conduzión. Ta que a contrazión d'as auriclas y os bentriclos se produzca en o tiempo que cal, dimpués de l'autibazión d'as auriclas, o impulso ye replegau y retardau por o nodo auriculo-bentricular, antes que no dentre en os bentriclos. D'ista traza, se premite que o bentriclo s'impla correutament antes d'a contrazión bentricular. Dimpués, a conduzión contina por o faixo de His, que ye a unica conesion eletrica entre as auriclas y os bentriclos. Alabez, o camín eletrico se dibide en faixos y brancas de fibras de conduzión rapeda, ditas fibras de Purkinje, que leban ascape o impulso eletrico ta os bentriclos dreito y cucho, aconseguindo que se produzca una contrazión bien sincronizada de todas as zelulas d'o miocardio bentricular.
O nodo sinoauricular ye o marcador natural d'o ritmo cardiaco que determina a frecuenzia d'o traquiar. Tamién i hai atras zelulas que pueden autibar-se espontaniament, pero de normal, s'autiban con un ritmo más lento, y por ixo, nomás de cabo ta cuan cheneran un impulso cardiaco que prenzipia un ziclo (que se dize alabez traquiu ectopico). Antiparte, o ritmo d'autibazión d'o nodo sino-auricular pende tamién en a influyenzia esterna d'o sistema nierboso autonomico (más que más en o balanze entre as suyas brancas simpatica y parasimpatica).[2]
[editar] Malotías cardiacas
[editar] Emplego culinario
Os corazons de bacas, obellas, cochins, gallinas u conellos se gosan minchar en muitos países. Se gosa considerar como chichorras, encara que, como ye un musclo, o gusto ye más parellano á o d'atras carnes.
[editar] Se beiga tamién
- Arterias coronarias
- Cardiolochía
- Cardiopatía
- Eletrocardiograma
- Insufizienzia cardiaca
- Sindrome coronario agudo
- Trastornos d'o ritmo cardiaco
- Presión sanguinia
[editar] Referencias
- ↑ Maton, Anthea, Jean Hopkins, Charles William McLaughlin, Susan Johnson, Maryanna Quon Warner, David LaHart, Jill D. Wright (1993). Human Biology and Health. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.
- ↑ Sörnmo, Leif, Pablo Laguna (2005). Biological Signal Processing in Cardiac and Neurological Applications. Burlington, Massachussets: Elsevier Academic Press.
Guyton & .Hall, Tratado de Fisiología Médica. 2000, décima edición Editorial Mc Graw Hil
[editar] Binclos esternos
- (es) Anatomía y fisiolochía d'o corazón Texas Heart Institute
- (en) eMedicine: Anatomía quirurchica d'o corazón
- (en) Echobasics Introduzión basica a la ecocardiografía. Bidios de corazons normals - tamién bels eixemplos patolochicos.
- (es) Latidos. Documental d'a National Geographic


