Beatriz
| Beatriz | |
|---|---|
Beatriz I d'os Países Baixos |
|
| Orichen | Latín |
| Chenero | Feminín |
| Santoral | 29 de chulio / 18 de chinero |
| Significato | Que da felicidat |
| Zona | Cristianismo |
| Articlos en Biquipedia | Totas as pachinas que prencipian por Beatriz |
Beatriz ye un antroponimo feminín que provién d'o latín BEATRIX ("que da felicidat", "que da alegría", "bienaventurata"). Bi habió una "Santa Beatriz" muerta arredol de l'anyo 304.
Como antroponimo se troba con cierta freqüencia en Aragón en o sieglo XV talment por a fama de Santa Beatriz de Silva, pero l'antroponimo ya yera present muito enantes.
En as familias nobles aragonesas u aragonesoparlants se trobaban mullers ditas Beatriz, por eixemplo Beatriz d'Exerica u de Xerica, filla de Bonaventura d'Arborea y de Pero d'Exerica en o sieglo XIV. Entre os Trastamaras vinclatos a la Corona d'Aragón tenemos a Beatriz d'Aragón, a filla d'Alifonso lo Magnanimo y muller de Matías Corvín que contribuyó a introducir o Renaiximiento en o Reino d'Hongría.
[editar] Aspectos ortograficos
A pronunciación posible en aragonés y atras luengas romances desfendo o hiato no se representa graficament por razons etimolochicas, que son as mesmas que fan distinguir graficament real (que perteneixe a la realidat) de reyal (que perteneixe a lo rei), y realismo de reyalismo. S'escribe a -y- epentica en os semicultismos que en latín teneban una -d- u una -g- en o puesto d'a -y- (REGALE-M > reyal), no ye o caso de Beatriz que provién de BEATRIX.
A pronunciación /Beyatriz/ no ye una pronunciación regular que se documente en garra parla altoaragonesa. En os textos meyevals quasi siempre escriben Beatriz. A documentación d'a forma Beyatriz con hiato desfeito con una epentesi antihiatica se reduce a Portalrubio (on se charraba l'aragonés d'as comunidatz aragonesas), en o "Libro d'a manifestación d'o morabetín d'as aldeyas d'a ciudat de Daroca"[1] de 1373.