Alionor
| Alionor | |
|---|---|
Alionor d'Aquitania en una pintura mural d'a capiella de Sant Radegundo. |
|
| Orichen | occitán? |
| Chenero | Feminín |
| Zona | Cristianismo |
| Articlos en Biquipedia | Totas as pachinas que prencipian por Alionor |
Alionor u Elionor ye un antroponimo feminín d'orichen polemico.
A primera portadora d'este nombre estió "Alionor d'Aquitania", que se deciba Aliénor en l'orichinal occitán. Aliénor esdevinió Eléanor en as luengas y dialectos d'o norte de Francia (luenga d'oïl), entre os que ye incluito l'anglonormando, y ye como plegó a lo anglés meyo. A mai d'Alionor se deciba Aénor de Châtellerault, y o nombre d'a filla se podría explicar por a contracción de Alia-Aénor ("atra Aénor") en occitán.
Talment existió atra "Alionor" anterior en o tiempo, se tracta d'una "Alionor de Normandía" que vivió un sieglo enantes que Alionor d'Aquitania. Manimentos as fuents primeras pa identificar o suyo nombre como Alionor no s'han trobato.
A etimolochía d'Alionor no ye explicata de tot. Pa beluns se remontaría a lo latín LENIRE ("calmar"), u a lo chermanico Aldenor ("viello norte"). Tamién lo han quiesto relacionar con o griego eleos ("compasión"), u con l'arabe.
[editar] Uso en aragonés
O nombre Alionor ye d'uso regular en aragonés, y en a Edat Meya una infanta d'Aragón y Navarra d'a Casa de Trastamara se deciba "Alionor de Foix"; o sieglo anterior a reina consort d'a Corona d'Aragón yera Alionor de Castiella y Portugal, muller d'Alifonso III, que nombran en a "Cronica de Sant Chuan d'a Penya":
Talment a variant Elionor se trobe més asobén en os textos meyevals, se troba en textos comercials:
A variant Elionor se troba tamién en una versión d'as "Cronicas d'os Chueces de Teruel", contrastando con l'uso regular que fan d'a forma coincident con o castellán Leonor en l'aragonés terolán d'o sieglo XV.
[editar] Aspectos ortograficos
En aragonés ha existito historicament a variant con epentesi antihiatica Leyonor en una d'as versión d'as Cronicas d'os Chueces de Teruel.[1][2] Esta variant se puet explicar por introducción dende atros idiomas vicins on existe o hiato, desfendo-se dimpués por a tendencia antihiatica de l'aragonés. Manimenos por no provenir de garra etimo probato con una -g- u una -d- intervocalica en o puesto d'ixa -y- como reyal de REGALE y creyer de CREDERE, no s'ha d'escribir d'alcuerdo con as normas ortograficas de l'Academia de l'Aragonés.
[editar] Referencias
- ↑ A.C.Floriano "Las efemérides turolenses". Cuadernos de Historia Jerónimo Zurita, nº142. 1954 [1]
- ↑ Max Gorosch "Lista de los jueces de Teruel". Archivo de filología aragonesa, XII-XIII.[2]